Babcia. Wspomnienia.

[aniat.]

„Kiedy płakała”

 

Płakała.

Głos nie mieścił się w ciele.

Przepona zaciskała dłonie na szyi słów.

Rozpacz rozdzierała powietrze.

Oczy patrzyły do środka.

Przypominały sobie nieszczęście, które weszło w pole.

 

„Kiedy kopała”

 

Schyliła się.

Plecy pokłoniły się ziemi.

Twarz napełniła się pracą,

a skupienie wodziło po zagonach.

Palce, nieruchome w ścisku, zrastały się z grudą.

W oczach podniesionych do nieba

rodziła się ulga i uśmiech.

„Kiedy siedziała”

 

Siedziała.

Jej ciało miarowo zlewało się z cieniem.

Westchnieniem przecinała bezruch.

Zamykała osę w szklance bez drżenia.

Jaśmin zostawał w powietrzu.

„Kiedy wybierała”

 

Wybrała ją.

Dzień wcześniej upatrzyła sobie

jej krągłe ciało i szybkie nogi.

Rankiem otworzyła drzwi,

by ta ostatni raz dotknęła

zielonego poranka.

W objęciach nieczułych

ułożyła głowę jej na boku.

W miodowych oczach zatrzymał się promień.

Krew przytuliła policzek do wilgotnej ziemi.

Miodowe oczy dalej patrzyły na słońce.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - bardzo mi się podoba - 

                                                      Pzdr.wieczorowo.

[aniat.]

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@aniat.

 

Wiersz jest portretem kobiety, której życie toczy się w rytmie natury - płaczu, pracy, ciszy i śmierci. Ostatnia część była osobnym wierszem, ale dobrze, że tu się znalazł.

Piękne wspomnienie.

[aniat.]

@Berenika97 Dziękuję za komentarz. Pozdrawiam.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.