Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

matoboskonazarejsko, straszne to to. i jeszcze samozadowolenie po takim czymś.

generalnie, to ładne słowa o strasznych czynach, które widać jak na patelni. a może coś nachachmęcić? schować ten topór za jedwabną chusteczkę? niech się pleb sam dopatruje egzekucji ;-)))

pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Po trudnej robocie, co ją widać jak na patelni, jedwabną chusteczką jeno pot trzeba wytrzeć z czoła, bo sól żre toporzysko, jak się na ostrze nakapie.
A jak ostrze tępe to sensaci z całej okolicy, przy nastepnej fusze, dojrzą że cięcie nieczyste było, i sromota będzie a nie strach dookoła kaptura. ;)

Może i masz rację z tym woalowaniem, ale jakoś taką potrzebę miałem, na wprost.
Pozdrawiam Gabrielu
Krzysiek
Opublikowano

Mmm... niemal widać to drgające jeszcze ostrze :)
Podoba mi się. Ale tylko to:

wycieram topór lepki
od ciepłego pulsu

uspokojony

I to by właściwie wystarczyło. Reszta już rozluźnia i brak w niej napięcia i ciekawości.
A może tak:

wycieram topór lepki
od ciepłego pulsu

uspokojony

oko przymykam
na to całe szaleństwo
tłumu


Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...