Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

krótkie formy prześwitują przez myśli
zatopione w chrzęst śniegu
tumany wiatrem gnane
powracają nagim cieniem
bladego księżyca
ociekają psim zapachem
jak śnieg spod buta
wędrowca

robi wrażenie
wers ostatniej strofy
naszego
uprzejmego życia

w zaniku
***

2.wersja Kleksika :)

krótkie formy przeświecają myśli
zatopione w chrzęst śniegu
tumany gnane wiatrem
powracają cieniem
z bladego księżyca
psim zapachem
śnieg spod buta

robi wrażenie
ostatni wers strofy
naszego uprzejmego zaniku
w życiu

***
3.wersja Agaty Lebek


małe formy w prześwicie
myśli zatopionej w chrzęst śniegu
gnane tumanami wiatru
powracają bladolicem księżyca
psi zapach
i śnieg spod buta
wędrowca

efekt
ostatniej smużki strofy
naszego
uprzejmego życia

w zaniku

***

4.wersja Bea 2.u


krótkie formy
prześwitują przez myśli
zatopione w śniegu

tumany wiatrem gnane
powracają księżycem
w ślad
za ociekającym
butem wędrowca

robi wrażenie
wers ostatniej strofy

sfora
naszego życia

w zaniku

Opublikowano

waryjacja świąteczna:)

krótkie formy prześwitują przez myśli
zatopione w chrzęst śniegu
tumany wiatrem gnane
ulatują ku niebu
by powrócić
uskrzydlonym aniołem

robi wrażenie
gubiąc pióra
wieczorem
ulepimy
bałwana

****
radosnego dnia Drugiego Bożonarodzeniowego :)

Opublikowano

niby w zaniku a spore zamieszanie zwłaszcza w piewszej strofie ;)
na moje to domaga się więcej subordynacji
może np tak

krótkie formy przeświecają myśli
zatopione w chrzęst śniegu
tumany gnane wiatrem
powracają cieniem
z bladego księżyca
psim zapachem
śnieg spod buta

robi wrażenie
ostatni wers strofy
naszego uprzejmego zaniku
w życiu

sory za ten miks, autor i tak zawsze ma rację :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.
    • @Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Czy wiesz że cierpię tak jak ja wierzę w Ciebie czy wiesz że sensu nie widzę tak jak Ty widzisz sens we mnie   lekki krzyżyk stał się ciężarem nieme usta rozpaczliwie krzyczą słowa niewypowiedziane niesłyszalną modlitwą     co rano umieram na nowo proszę nie pozwól mi umierać wskrześ duszę pogubioną aby mogła sens zaśpiewać   Boże wiem że Jesteś nawet gdy mnie nie ma pozwól mi się podnieść rozbierz mnie z cierpienia   aby naga dusza mogła chociaż obmyć winy   w kropelce zbawienia
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...