Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



"Zakręciło mi się w głowie od wydarzeń i od dat, niech mi wreszcie ktoś odpowie kto zwariował ja czy świat".
Takie dobre duchy czasem nachodzą w ten pierwszy śnieg.
Dziękuję Januszu za radośc, życzenia i całą resztę ;)
Wzajemnie.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Byłeś w okolicy powstawania wiersza Stefanie ;), to ten moment kiedy dostałam od Ciebie wiadomość, że list jest już w drodze ;) Data i godzina jest pod wierszem.
Wcześniej byłam na uroczym spotkaniu w skromnym gronie (aż trzy osoby, łącznie ze mną ;) w mieście P
Wychodziłam co jakiś czas na papierosa i obserwowałam jak cudnie pada w ten wieczór. Miejsce magiczne. To był pierwszy śnieg...
Takie były mniej więcej okoliczności poczęcia się wiersza, a Sted to E.Stachura, ale to chyba oczywiste. Sama nie wiem.
I tak chyba już za dużo powiedziałam ;)
W każdym razie komu jak komu, ale Tobie należą się wyjaśnienia :)
Dziękuję za obecność w wirtualu i w realu, w wierszu i poza wierszem ;)
Pozdrawiam najserdeczniej.
Opublikowano

tańczy w śniegu człowiek - sted

Agatko, dużo już wyjaśniłaś, więc proszę, powiedz mi jeszcze dlaczego - skoro sted to Stachura - dopowiedziane jest "człowiek"? Toż wiadomo że nie motylek. Ze względu na rytm?
Podoba mi się pierwsza zwrotka, ostatnia też w sumie fajna. Środeczek - e tam, nudy.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Stachura mówił o sobie najczęściej "Człowiek - Nikt", a ja zapamiętałam ten kursywnięty fragment (cytat) z Poematu - "Po ogrodzie niech hula szarańcza". To chyba jedyne miejsce gdzie Sted mówi o sobie "człowiek - sted" ;), ale to nie jest jedyny powód umieszczenia tego fragmentu na końcu wiersza ;)
Pierwsza i ostatnia zwrotka dość czytelna raczej, może dlatego "fajna" ;)
Środkową wymagam chyba zbyt wiele od Czytelnika, ale...
Dziękuję serdecznie za opinię, pytanie i czytanie.
:))
Opublikowano

" Cała jaskrawość " schwytana na gorącym ;) uczynku - " całej bieli "...
Niepowtarzalność najzwyklejszej chwili, współodczuwanej, współtańczonej " w tej minucie ", z tym, który znał jej smak. Nagle doświadczony ( pierwsze ciepłonocne Jego granie ) kontakt duchowy, przyjacielska, śnieżna wymiana listów z niebem, białymi manowcami...
Mały, duży wiersz aczkolwiek dla amatorów.
: )

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jesteś tego pewna? :)
było źle - jest lepiej. "chwilówka", która niewiele mówi, zatrzymuje...taki "śnieżny" listek :)
dla mnie nadal tylko kursywa :)
pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jesteś tego pewna? :)
było źle - jest lepiej. "chwilówka", która niewiele mówi, zatrzymuje...taki "śnieżny" listek :)
dla mnie nadal tylko kursywa :)
pozdrawiam

Jestem tego pewna :)
Wiem, że nie ulegniesz "plotkom" w których niewiele prawdy ;)
Jeśli kursywa dotarła, wiersz spełnił swoje zadanie :)
Dzięki Marcinie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.
    • w ostatnim zdaniu brakuje a miedzy tym, a tym (obietnicą?),  osobiście zrezygnowałbym ze zwrotu w pożyciu i z początku w całym zadaniu. Czyżby młode lata filmowego "Och Karol" ?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...