Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Mocna kobieto

Mateusz Kielan
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mateusz Kielan

Mateusz Kielan

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przepraszam za głupie czułości
uczucia zamiast kalkulacji
i że wzruszałem się na filmach

ty wiesz na pewno
dokąd prowadzi pusta droga
między czarnymi płachtami pól
wiesz co jest ważne
i kto tu jest ważny

zimne i zbyt twarde dla mnie
odchodzicie
dlatego nigdy się nie dowiem
nie zobaczę co jest za horyzontem
nawet jeśli mi ktoś opowie
nie uwierzę że istnieje coś więcej
niż tylko okrąg lęku
kreska zwierzęcego żalu

silna samowystarczalna kobieto
ty wiesz na pewno
kto wygra ostatnią rundę.

Nessa Isilra

Nessa Isilra

Opublikowano
Opublikowano

Odnosząc się do ideologii wiersza, zastanowiłabym się skąd biorą się silne wyzwolone kobiety? Obecne pokolenie mężczyzn, to 'osobnki;p" wychowane w głównej mierze przez matki. Zniewieściali, nie potrafiący zapewni poczucia bezpieczeństwa kobiecie, zmuszają je w ramach doboru naturalnego i walki o byt, do przejmowania męskich cech i dbania o siebie. Poza tym samowystarczalność na tym etapie uznałabym za miraż, próbę manifestacji, że się potrafi, albo rozpaczliwe wołanie o nawrócenie rodzaju męskiego;p.
Wiersz problematyczny, ale fajny.
Dygam ; )

MARIUSZ RAKOSKI

MARIUSZ RAKOSKI

Opublikowano
Opublikowano

Ojej, za dużo tutaj radykalnych wypowiedzi pojawiło się w komentarzach, bo z "oceniania" wiersza następiło jekieś niesłychane przejście na ocenianie - dosłowne - nas mężczyzn, i to jeszcze takie generalizacje i ogólnienia, że uchowaj Boże... wypowiedź Nessa I. szczególnie powinna zostać poddana jak najszybciej rewizji, inaczej grozi nam IV wojna światowa :D

Trzy grosze dorzucę: z doświadczenia powiem, że NIEKTÓRE kobiety horrorystycznie przenoszą swoje id i ego na płeć brzydką... facet umiera po chwili wypowiedzenia słów "i biorę ciebie XY za żoną", lub w innych okolicznościch ;D

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Konrad Koper
      Mitologia

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Bogowie dziedziczą cechy wiernych.
    • Alicja_Wysocka
      nie przyszedł zegarmistrz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Wochen  :)    
    • KOBIETA
      Cat eyes..

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @FaLcorN   „ Poszedłbym za Tobą, jak pustynia za wodą.  Głęboko w objęcia, aż po kontur serca.”       Poszłabym za tobą  jasną, mleczną drogą. Pomiędzy chmurami, bylibyśmy sami.   W zmysłowe przestrzenie gdzie świetliste cienie, rubinowym blaskiem  niebo rozświetlają.   pozdrawiam FaLcorN ;) 
    • Magdalena
      Madzia a wiesz

      Przez Magdalena · Opublikowano

      @hollow man Cytat: "Dobrze!!!!!!!!"
    • Stukacz
      Król Wężów

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Król Wężów w mitologii słowiańskiej pojawiał się dosyć często. Można go było spotkać pod leszczyną, na której rosła jemioła. Strzegł skarbów co było przyczyną, że ludzi kusiła wyprawa na jego włości. Ale nie do końca... Bardziej pożądane było jego mięso. Po odpowiednim przygotowaniu miało właściwości magiczne. Wyzwalało młodość, pozwalało zrozumieć mowę zwierząt i było eliksirem na porost włosów, co doprowadziło, że dzisiaj już nie spotkamy tego pięknego zwierzęcia.   Wersja muzyczna dla leniwych: 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wiosna blisko, śpiew ptaków dookoła, Na krzewie leszczyny kwitnie jemioła, Biały przebiśnieg, cieplejsze powietrze, Budzi się życie i słychać to w wietrze, I słychać syk węża, i jego braci, I tupot nóg – ludzie w szyk idą zwarci, Z orężem pod pachą, z pochodnią w ręku, Bez krzty szacunku, bez strachu, bez wdzięku.   Zaciekłe twarze, krew czerwona w oczach Po długich, czarnych, nieprzespanych nocach, Gdy plan knuli jak wzbogacić się szybko: Czy ukraść księżniczkę? Czy z złotą rybką? Czy trzy spełnione życzenia wystarczą? Czy lepiej iść z mieczem i twardą tarczą? Czy podstępem chytrym? Czy nic nie robić? By się wzbogacić i życie ozdobić.   A wiosna radośnie woła i śpiewa, Już pierwsze pąki wypuszczają drzewa, A tam, pod korzeniem młodej leszczyny, Żyje ostatni z wężowej rodziny: Król Wężów. Długi, trzech ludzi przerasta, Z diamentu korona głowę porasta, Która każdemu takiemu zwierzęciu Po lat upływie wyrośnie dziesięciu.   Srebrzysta łuska przyozdabia ciało Jednak korona i łuska za mało, Bo mięso tych zwierząt główną przyczyną Że śmiercią z rąk ludzi tak szybko giną. A ma ono właściwości magiczne Nie tylko dziwne, ale dość liczne, O które walki śmiałkowie toczą, I w krwi wężów swoje miecze moczą.   Nieugotowane i zjedzone, Sprawi tak, że słowa wyłożone Z zwierząt świergotu, pisku czy ryku, Brzmią jak z człowieka ust i przełyku. Zaś ugotowane na oliwie, To co ludzie pożądają chciwie: Młodość. Młody umysł, młode ciało – Jedno i drugie wciąż będzie trwało.   Na krawędzi drzewa zawieszone I jak mak starannie wysuszone, Maści składnikiem niezbędnym, która Sprawi, że wyrośnie włosów fura Jak traw dywany co wczesną wiosną, Łąki, pola zielenią porosną. Złoto strzeżone przez Króla Wężów, Tylko pretekstem dla chciwych mężów.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...