Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Who killed Mr Moonlight*

Tali Maciej
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
Opublikowano

jestem autystycznym gadułą

To jest ładne i za krótkie. Parę następnych słów wynika chyba z niewiary w to, że czytelnik zrozumie. Coś na pobudzenie apetytu, jedzenia brak.

P.S.
Tylko się nie wykręcaj tym, że autystyczny gaduła nie serwuje jedzenia, bo owszem serwuje, na zamówienie. Jeżeli to monolog wewnętrzny, tego wiersza nie powinno być, powinien być " autystycznie "...

Konrad Czas Wiejski

Konrad Czas Wiejski

Opublikowano
Opublikowano

Wiersz na początku mi się spodobał.

Potem przeczytałem jeszcze raz i stwierdziłem, że jest nieprawdziwy, a może po prostu nieszczęśliwy. Rozumiem, że autor przez "autystycznego gadułę" rozumie kogoś kto dużo mówi, nie mówiąc tak naprawdę nic od siebie, nie potrafi siebie wyrazić, tylko działa koniunkturalnie. No tylko, że jeśli odczytać epitet "autystyczny gaduła" całkowicie dosłownie to stwierdzam z pełną odpowiedzialnością, że autystyczne gaduły to zazwyczaj prawdziwi artyści, świetni obserwatorzy siebie i otoczenia. Nie mogąc się uzewnętrznić w prostych kontaktach międzyludzkich, robią to doskonale w sztuce. Takich było naprawdę, naprawdę wielu i jest do dziś.

Dlatego też dla mnie wiersz nieudany.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jacek_Suchowicz
      czy wiara jest darem?

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      Dzięki kochani za wizytę ale widzę że muszę Wam odpowiedzieć.                            Zaczynam mieć wątpliwości; czy źle napisałem, że nie jestem zrozumiany, a może jestem zrozumiany i każde z Was "interpretuje tak jak wiersz (prawo) rozumie". Wybaczcie nie wiem.                               Od pewnego czasu postanowiłem stać się człowiekiem niewierzącym. No bo jak mam wierzyć w Boga, skoro na każdym kroku spotykam skutki Jego działania. Nawet samo to, że piszę ten tekst, a Wy przeczytacie i zrozumiecie już świadczy o Jego istnieniu. Skora tak, to On Jest. Spróbujcie przyjąć, że On jest z Wami i zacznijcie żyć tak, jakby był obok Was i Wam towarzyszył. Jeśli tak wypadałoby swoje życie przewartościować i zmienić. O to że jest przyjąć jako aksjomat. I tu zaczynam się burzyć, skoro On jest, to ja już nie wierzę. Mówiąc, że wierzę umniejszam Jego rolę w moim życiu. No bo to tylko wiara a nie pewnik.                                   Tlen posłużył jako przykład (jeden z tysiąca tego co jest a nie widać) tego że przyjmujemy, że wiemy i przyjmujemy jak pewnik, że tlen jest (a jest to martwe dzieło boże).                                      Powtarzamy: "Panie Boże wierzę w Ciebie" zamiast podnieść ręce do góry i krzyknąć "Dziękuję Ci Panie, że jesteś zawsze przy mnie, i prowadzisz mnie do Siebie"   @Stukacz Tu nie ma żadnej odwagi - fakt    Pozdrawiam a właściwie "Niech Bóg prowadzi"
    • beta_b
      przyszedł maj

      Przez beta_b · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Powiew wiatru i wolności, jako symbol bycia sobą. Ale wolalabym nie mysleć, że to jest w zakresie marzeń.  I literówka.    Z przyjemnością przeczytałam i trzymam kciuki, ściskam. Bb
    • violetta
      upadek barad-dûr

      Przez violetta · Opublikowano

      @hollow man doskonale:)
    • wiedźma
      180 dni

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Zamykam oczy.   Twoja twarz pogodna.   Oczy – gasnący blask.   Wypieram tę myśl.   Nie chcę by stała się prawdą.   Mówisz "udało mi się".   I odchodzisz tydzień później.   Twój fotel, dla mnie,   Wciąż w nim siedzisz.   Usta wykrzywione w uśmiechu.   I tlen, który nie zdołał Cię ocalić.   Ja też nie zdążyłam.   Potrafię płakać.     W mej pamięci Twój obraz   żywy, sprzed chwili.   Nie zdjęcie.   Nie klatka z filmu.   Odcisk.   Wypalony na siatkówce.     180 dni.   To nie liczba.   To są dni tęsknoty.   Wypełnia płuca   zamiast powietrza.   Duszę się przy każdym oddechu.     Mówią: "czas goi rany".   U mnie nie ma rany.   Jest amputacja.   Czegoś nie ma.   A boli miejsce,   które kiedyś   było Tobą.   Ból fantomowy.     Zostałam   dowodem,   Chodzącym epitafium.   Kocham Cię i tęsknię, Tatku.   Wyryte we mnie.     1.05.2026 Gdzieś na zakrętach życia .
    • hollow man
      upadek barad-dûr

      Przez hollow man · Opublikowano

      @violetta Fantastycznie. Taki tapas style.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...