Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

znaczenie pożółkło anachronizmem

zwietrzała namiętność
zaadresowana starannie
w przeszłość

Te fragmenty trącą pleonazmem.

sztuka otwierania kopert

Bardzo ładna puenta, chociaż przez niezgrabne dojście do niej, nieco zmarnowana.

Opublikowano

Witam, zmieniłabym nieco:


wiązanka papierowych monologów
znacznie pożółkła anachronizmem
zwietrzała namiętność
zaadresowana starannie
patrzy przez palce

z ciekawością wraca
sztuka otwierania kopert


??

jak sentymentalnie się zrobiło..
podoba mi się ten klimat.

pozdrawiam
/b

Opublikowano

" Juliuszowi to Cezarowi przyznajemy listów wynalazek. Toteż, sztuka owa, rozrosnąwszy się w okazałe drzewo zupełnie że wygląda dziś inaczej...I cóż spostrzegam, iż ci szczególnie, którzy nie mają co robić - wytworne listy piszą"
Cyprian Kamil Norwid
- zdziwiłby się Mistrz, iż w skrzynkach dzisiaj jedynie zalegają rachunki i listy bankowe...O tempora!


- zawikłany ten tekst, trudny do przebrnięcia w wyrazach, z których połowa to przymiotniki...
J.S

Opublikowano

a masz!
a co mi tam
w końcu są kompatybilne
:))))))))))))))


mam koperty niebieskie
niecierpliwie rozrywane
pięknie ozdobione
kobietami w krynolinach
w środku
listy rzeźbiarza z Gdańska
na fotografii
jego
ręce uwalane gliną
w spadku
miłość do Lizy Minnelli

buziak!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Poczekam na Twój powrót z ban-icji i przemyślę spokojnie czy "w przeszłość" usunąć.
Pozdrawiam ciepło Krzysiek

starannie patrzy przez palce... ;)

??

Pozdrawiam
/b
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Poczekam na Twój powrót z ban-icji i przemyślę spokojnie czy "w przeszłość" usunąć.
Pozdrawiam ciepło Krzysiek

starannie patrzy przez palce... ;)

??

Pozdrawiam
/b

Juź nie patrzy "w przeszłość", przez palce, z ciekawością? pozdrawiam.
Pozdrawiam Krzysiek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



starannie patrzy przez palce... ;)

??

Pozdrawiam
/b

Juź nie patrzy "w przeszłość", przez palce, z ciekawością? pozdrawiam.
Pozdrawiam Krzysiek

jak woal dla wyostrzenia zmysłów.. ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Poe:)   bardzo celne odwrócenie  mitu bo największym labiryntem okazuje się zwykłosc   a nić prowadzi nie ku ocaleniu lecz ku świadomości własnej skończonosci     Twój wiersz jest jak wytrawne wino   bardzo dobry rocznik:)    
    • @Somalija zmierza do rozbiorów:)
    • @peraspera coż za interesujące zestawienie.  I to pytanie na końcu, hmm... 
    • @Charismafilos podoba mi się sam zamysł, koncepcja wiersza w formie dialogu. dla wersów pisanych kursywą pojawiają się własne odpowiedzi podmiotu lirycznego. U Poświatowskiej mamy wersy, które mówią o tym, że nie potrafi Pl nie potrafi nazwać uczuć, nie wie dokładnie co czuje. U Ciebie Podmiot liryczny widzi żurawie, które przechadzają się niedbale w słońcu. Widzi ich odwagę. Czytam to tak, że on dostrzega to, że obudziły się do życia. Kiedyś świat się zatrzymał dla nich a teraz jest mają odwagę żyć, mogą kochać mimo wszystko. Dalej ,u Poświatowskiej są bezradne dłonie i milczące usta. Odpowiedzią na nie jest tu kolejno wyrzucenie rąk i wyrzucenie krzykiem. Można tu domniemać, że być może do Boga, losu , samego podmiotu lub innej osoby. Dla mnie samej, mogłoby to być skierowane dla samej Haliny Poświatowskiej w związku z tym, że podmiot prowadzi z Nią dialog.  U Niej Niebo jest bezimienne. Odpowiedzią jest otwarcie" Anielskich niebios ". Ostatnie wersy zapożyczone od Poświatowskiej czytam tak, że to powrót.  W tym wierszu odpowiedzią jest to, iż "ziemie"  trzeba trzeba poznać w pełni, wszystko trzeba przerobić aby zrozumieć.  Na końcu mamy " Mów do mnie, mów dalej ..." nie jako rozkaz, a ( według mojego odbioru) cicha myśl, coś w rodzaju prośby...   Jako podsumowanie całości powiedziałabym, że to bardzo wartościowy wiersz o tym, co można dostrzec jeśli się " dobrze" patrzy. Po każdym krzyku przychodzi spokój, można odnaleźć siebie.  Bardzo mi się podoba taka koncepcja rozmowy. W samej poezji też można znaleźć odpowiedzi na swoje własne pytania.  Gratuluję wrażliwości. Pozdrawiam serdecznie
    • @Kamil Olszówka   niech Cię Bóg błogosławi   to co piszesz jest solą naszego życia   dziękuję     
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...