gra z przemieszczającymi się lustrami

[Katarzyna Leoniewska]

pociągi bez nadzoru wieczór gubi się w długości
retrospekcja przez mgłę pozwala istnieć obrazom
słowa na palcach

czerwień śpisz rozpuszczam włosy
wyprowadzając godziny poza kadr

zwielokrotniona jesień kręcimy tragikomedię
ilość nieprzypadkowych śmierci bywa ograniczona
przez montaż labirynt spojrzeń
w centrum ciemność albo pamięć

klatka po klatce te same litery
ofiara z wosku dopełnia się u drzwi
po kolejnym winie nie ma już cudów

znieruchomienie rotacja cięcie

buduary ślepe na dźwięki
odbicia wyrwane z kolorystycznych ram
nic nie znaczą
próbując wyłudzić wzrokiem
początek

[f.isia]

[jejuś! jak mnie tak kochasz napisz że mnie nie kochasz!]
;)

edit: cyt Jacek Sojan

[iggy]

jakby oglądała migawkowe kadry z "klatki b". pisanie dla pisania i pokazania. bełkocik pierwsza klasa!

[Katarzyna Leoniewska]

F.isiu, hmmm??

Iggy, cóż, nie odżegnuję się od bełkocików... choć pisaniem dla pisanie bym tego nie nazwała. U podstaw wiersza leżały dość skrystalizowane myśli, a jeśli nie udała się forma - to raczej niezdolność sformułowania przekazu ;)

[H.Lecter]

wieczór gubi się w długości
przez mgłę obrazy
pociągi bez nadzoru

słowa na palcach czerwień
śpisz rozpuszczam włosy
wyprowadzam godziny poza kadr

zwielokrotniona jesień
ilość nieprzypadkowych śmierci bywa ograniczona
klatka po klatce te same litery

ofiara z wosku dopełnia się u drzwi
po kolejnym winie nie ma już cudów
znieruchomienie

odbicia wyrwane z ram nic nie znaczą
próbują wyłudzić wzrokiem
początek

Moje rozumienie wiersza przybrało taką formę...
: )

[Katarzyna Leoniewska]

Możliwe, że to właśnie esencja... Dzięki ;)

[Maciej_Satkiewicz]

świetne

[Agata_Lebek]

Wersja Piotra jaśniejsza dla mnie :)
ale, ale może się mylę ;)