Berenika97

@Leszczym Czyżby forma kłóciła się z treścią? Tekst opisuje dysonans między intencją a odbiorem, sam będąc tego przykładem. :)

@Marek.zak1 - Skoro uszy tak wielkie mam teraz w pakiecie, to usłyszę, co szepczą o Tobie w powiecie! :)

@viola arvensis Bardzo dziękuję! Cieszę się, że wspomniełaś o melodii bo rzeczywiście pisałam to sercem, nie głową. Twoje słowa są dla mnie prawdziwą radością. Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Niechaj absolut w codzienność wnika, uśpijmy na moment szept cynika. W poezji trwajmy, wbrew wątpliwościom, ciesząc się każdą serc wspólnością. Dziękuję za to trzeźwe, a jednak pełne życzliwości spojrzenie - to piękny balans między marzeniem a życiem. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Jest mi ogromnie miło, że ten fragment tak bardzo Ci się spodobał, bo to również mój ulubiony. Serdecznie pozdrawiam. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Gdy horyzont dłonie splata, znika lęk i krawędź świata. Już nie wyspy w oceanie, lecz wspólnego dnia świtanie. Serdecznie pozdrawiam. @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Twoje słowa sprawiają mi wielką radość. To, co napisałaś o miłości jako obecności, która nie zabiera wolności, trafiło we mnie prosto. Właśnie o tym chciałam pisać - że bezpieczeństwo może być miękkie, nie zamknięte. Cudnie podsumowałaś! Sedecznie pozdrawiam. @Christine Bardzo dziękuję! Świetnie, że to zauważyłaś , kim jest człowiek pełny. :) Dziękuję Ci za te miłe słowa. Serdecznie pozdrawiam. @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! To również moje ulubione słowa, kocham miłość! Serdecznie pozdrawiam! Również gości. :)))

@Migrena Bardzo dziękuję! "Czułość jako forma poznania" - to piękne nazwanie tego, co chciałam przekazać. Dziękuję, że nie tylko przeczytałeś, ale że zostałeś z tym na tyle długo, żeby napisać coś, co samo jest wierszem. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz U mnie dziś od rana było piękne słońce. :) Gdy się słowo z sercem splata, znika smutek, żal i strata. Skoro życie szybko mknie, niech w dobroci mija dzień! Dziękuję za tę piękną i kojącą iskierkę! Serdecznie pozdrawiam. :) @Charismafilos Bardzo dziękuję! "Łagodność i uważność" - piękne, bo miłość może być cicha i nieżądająca. Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Serdecznie pozdrawiam. W oceanie dobrych słów, odnajdziemy siłę znów. W bezkres płyną nasze myśli, by się lepszy świat nam wyśnił. Dziękuję za ten kojący, morski obraz - prawdziwa przystań dla ducha! :)

@Christine Bardzo dziękuję! Oczywiście Twoje skojarzenie jest trafne! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! No i znowu mamy uzależnienie! Jak się od niego uwolnić! :)))) Serdecznie pozdrawiam. @Myszolak Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Christine Bardzo dziękuję! Dziękuję za miłe słowa i pozdrawiam. @hollow man Nie miałam takiego zamiaru! Rozumiem Twój przekaz.

@jjzielezinski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@jjzielezinski Bardzo dziękuję! Piękne zakończenie wiersza, i odpowiedź na pozostawione pytanie! Pozdrawiam.

@jjzielezinski Bardzo dziękuję! Czasami pisuję fraszki. :) Serdecznie pozdrawiam.

@jjzielezinski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@viola arvensis Bardzo mądre przesłanie ubrane w piękne, rytmiczne strofy. Często szukamy odpowiedzi w skomplikowanych analizach, a tymczasem "pole" - czyli powrót do natury i tu i teraz - mówi nam najprostszą prawdę. Puenta o wyższości polnej szczerości nad ludzkim chłodem zostaje w pamięci na dłużej. Każdemu z nas przydałoby się takie spotkanie, żeby przestać "szukać dziury w całym" i zacząć po prostu żyć. Piękny i mądry wiersz! @Nata_Kruk Mam tak samo, trudno jest mi czytać i pisać.

@Waldemar_Talar_Talar "Szuflada wspomnień" - starość nie jako utrata, ale jako powrót do skarbca. I te łzy na końcu, które mogą być przecież i smutkiem, i wzruszeniem.

@APM Gra słów w końcu - nóż, a nuż - to sedno całego wiersza. Ból i nadzieja splecione w jednym dźwięku. Świetne!

@jjzielezinski Nie fukaj na wiosnę, mój drogi panie, Że niby fałszywa i kłamie nieskładnie. Ona po prostu jest taka młoda, A tobie zabrakło... rozsądku - zdrowia nie szkoda? Nieroztropności to była chwila, Gdyś myślał, że słońce tylko umila. Masz wielkie szczęście, że „Lekarz” mruczy, A Żona swą troską rozumu Cię uczy.

@violetta Czuć ten zapach. Bzy, jedwab, haftowany obrus - to nie jest opis, to jest pamięć ciała. Miniatura doskonała

@Łukasz Jurczyk To niezwykle mroczny wiersz dotyczący upadku Gazy i męczeństwa jej obrońcy, Batisa. Narrator przedstawia Batisa jako "króla ducha" , który wprawdzie jest jeńcem, ale zachował godność. A zwycięski Aleksander jest ukazany w negatywnym świetle - jest przegranym w tym psychologicznym starciu. Najciekawsze jest to, że przemoc niszczy obie strony, żołnierze są narzędziami okrucieństwa i to zabija w nich człowieczeństwo. „My płakaliśmy długo, zanim upadł” - to niezwykle przejmujący wers. Ta część to również pewne oskarżenie kierowane do historii, która często zapomina o cierpieniu jednostki na rzecz „wielkich czynów”. Ten fragment to ukazuje moralną klęskę zwycięzcy - prawdziwa siła nie tkwi w armii, ale w odmowie bycia upodlonym. Świetny, filozoficzny i psychologiczny fragment! Nie spuścił wzroku, choć niebo nad nim pękło. Byliśmy mniejsi od jego cienia. Dłonie mamy twarde od włóczni, lecz ten sznur był cięższy niż tarcza w samym środku bitwy.

@andrew Rzadko natura w wierszu jest tak żywa - kwiaty wspinające się na palcach to obraz, który zapamiętam. Subtelna czułość zamknięta w krótkiej formie. Piękny wiersz!

@Lapislazuli Ten wiersz zaskoczył mnie w połowie - spodziewałam się smutku. Stary człowiek na ławce okazuje się mądrzejszy od moich założeń. Pięknie napisane.

@Poet Ka Ten wiersz to nostalgiczny „quest” przez estetykę przełomu wieków. Zestawiasz to, co biologiczne z tym, co plastikowe, sztuczne. Najpierw jest sielankowy obraz lat 90. - "niekończące się lato" , potem pojawia się "czarna orchidea" - nie pasuje do polnych kwiatów. Coś symbolizuje - inność, sekret? I jeszcze różowe świnki - symbol kiczu i masowości. Ukrywasz "swoją orchideę - inność, sekret" przed pospolitością. To „Umc umc” - brzmi jak "muzyka" techno, dyskotek? Zestawienie z tym spiritus sanctus to dla mnie zagadka. Czy sacrum stało się produktem? Najważniejsza jest "czarna orchidea" - zawiera w sobie inność, oryginalność, prawdziwość w świecie, który chce być jak fajansowa świnka.

@Achilles_Rasti Świetnie ujęty ten wewnętrzny dualizm. Te "dwa oddechy" to metafora, że to podmiot sam decyduje, którą stronę monety pokaże światu. Refleksyjne i bardzo Twoje.

@Alicja_Wysocka Pięknie opowiedziana historia o tym, jak rozsądek przegrywa z magnetyzmem spojrzenia - te „słabe zawiasy” i ubywające śrubki to świetne, świeże metafory, które zostaną mi w pamięci na dłużej. Całość jest rytmiczna i napisana z dużym przymrużeniem oka, a wspomniany w tekście „diablik” dodaje całości autentycznego, figlarnego uroku. Uważaj tylko, bo przy tak silnym magnesie i postępującym ubytku śrubek, konstrukcja może całkowicie stracić stabilność! ;) Czyta się z uśmiechem.

@Mitylene Urzekło mnie to zestawienie ulotności - motyle, oddech, muzyka wiatru – ze wspomnieniem, które kołysze jak kołyska. Subtelny wiersz. Jakbyś chwytała chwilę siatką z jedwabiu - wszystko tu jest delikatne. Piękny!