Berenika97

@Blanche Czytam i myślę o wszystkich słowach które zmieniły coś w moim życiu - w obie strony. Ten wiersz przypomina że mówimy cały czas i rzadko zastanawiamy się ile z tego zostaje w innych. „Dyskretnie podmienia odbicia luster" - ten obraz jest świetny. Słowo które zmienia to, jak siebie widzimy, bez naszej zgody i bez ostrzeżenia.

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Ciekawy cytat. Miło wiedzieć, że Dmowski też miewał dni, kiedy jego największym wrogiem nie była geopolityka, a biologia. :) Widać, że asceza nie zawsze popłaca - czasem lepiej po prostu pójść na randkę, zamiast pisać listy do Żeromskiego. :))) A kosmate myśli siedzą w niejednej głowie. :) Serdecznie pozdrawiam.

@Rinimod Ikcyżuk Czytam i czuję ten rozłam między tym co widzi oko a tym co podpowiada umysł. Wiersz nie rozstrzyga czy to wizja czy rzeczywistość. Ciekawy!

@Migrena Świetne obrazy, zmieniają się szybko, rytm jak bieg po śliskich panelach - forma idealnie naśladuje bohatera. Fantastyczny humor. A ten koniec o dogasających słońcach i stygnących herbatach wszystkich samotnych kobiet - to już nie jest wiersz o psie. To jest wiersz o potrzebie miłości i bliskości w ogóle. Bo pies, który kładzie łeb na kolanach i próbuje zlizać smutek z policzka, to już nie jest komedia. Tak mi sie wydaje. :) Cudny psiak!

@Na liniach czasu Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Na liniach czasu Bardzo dziękuję! W sumie to ciekawe, kto ma najbardziej kosmate myśli.:))) Serdecznie pozdrawiam.

@Na liniach czasu Bardzo dziękuję! A to się często zdarza - świetna interpretacja! Serdecznie pozdrawiam. :)

@andrew Czytam i czuję to zawieszenie między „jeśli znów cię zobaczę" a „dziś lody bez ciebie nijakie". I zamknięta cała tęsknota. Wiersz subtelny, pełen czułości - przepiękny! Pozdrawiam. :)

@Leszek Piotr Laskowski Rytm wiersza niesie jak skrzydła - lekko, miarowo, z humorem. A ta finałowa ironia, że im większe wejście, tym mniejsze mieszkanie, to gotowa przypowieść o chciwości i o tym, jak sami niszczymy to, o co walczymy. Świetna bajka i wiersz!

@Christine Bardzo dziękuję! Cieszę się, że zauważyłaś to lekkie musnięcie gotyckie. :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Bal trwa a rozum ledwie żyje! :) Serdecznie pozdrawiam. @Gra-Budzi-ka Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Sąsiad mu odrzekł: „Daj spokój, mój drogi, nie szukaj w głowie, lecz patrz pod nogi. Gdy brakuje części, los drwi z twej intencji, zostaną ci tylko... kozie rogi! @Myszolak Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Próżno go wzywasz, próżno go szukasz, Do pustej czaszki na darmo pukasz. Rozum do głowy wrócić nie planuje, Bo się po balu fatalnie czuje. @A.Between @APM Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Gra-Budzi-ka Lecz gdy z impetem dopadł do celu, Zazdrosnych minęło go tam niewielu. Gdy klamkę nacisnął, Z radości aż pisnął... Lecz napis głosił: „Klucz u personelu!”

Poszedł raz po rozum do głowy, A tam kosmatych myśli trwał bal całodobowy.

@piąteprzezdziesiąte Aż w końcu przyjdzie cisza, która nie więzi, lecz pozwala odetchnąć. Nawet najmocniejszy uścisk musi kiedyś zelżeć. Wiersz jest pełen emocji. Jest tu opis potęgi natury oraz toksycznej, osaczającej relacji. Bardzo mi się podoba.

@Starzec To, że kusi, to jedyny pogląd, którego nie da się obalić - bo to już nie jest kwestia racji, tylko apetytu. :)

@Kasjopeja. Wygląda na to, że bliskość to najtrudniejszy do wyleczenia rodzaj skoliozy - nie wyprostuje jej żaden fizjoterapeuta, bo ten ciężar osiadł głębiej niż w kręgach.

@Leszczym To trafna diagnoza przemocy, jaką jest oczekiwanie od kogoś kompetencji w dziedzinach, do których drzwi były dla niego zamknięte. Rozliczanie z braku "wtajemniczenia" to rzeczywiście forma opresji, która służy jedynie budowaniu wyższości, a nie edukacji czy porozumieniu. Ucieszyły mnie te słowa, aż poczułam się pewniej w mojej niewiedzy!

@Kasjopeja. Zimny protokół jako nośnik rozpaczy. Szczegół z datą i Warszawą Centralną nadaje temu abstrakcyjnemu bólowi bardzo konkretne, niemal fotograficzne miejsce. Bardzo poruszający tekst.

@Marek Cyran Bardzo ciekawie splatasz dwa porządki - biblijny i bardzo współczesny, egzystencjalny. Brak siły do płaczu, brak siły do skruchy - to bardzo ludzkie. Wiersz ma w sobie coś z rachunku sumienia, który nie przynosi ulgi.

@Na liniach czasu W wierszu jest konsekwentny świat obrazów - łabędź, jezioro, szuwary, tafla - i wszystko to służy jednemu - opisaniu końca miłości. Znak zapytania wpisany w szyję ptaka to bardzo oryginalna i piękna metafora.

@Kapirinia Zestawienie kruchej lalki ze skałą buduje napięcie między podatnością na zranienie a odpornością, którą podmiot liryczny zdobył z trudem. Finał - „obok mojej cichej chwały" - brzmi jak prawdziwe zwycięstwo, tym cenniejsze, że wyciszone.

@APM Kałuże, krople, zielone jutro i wiersz na końcu - jakby deszcz był tylko pretekstem do radości. :)) Świetne!

@Waldemar_Talar_Talar Czas w tym wierszu nie płynie - on się "przewraca". Wczoraj mleko, dziś piwo, a między tym wszystkim - całe życie. Coś bardzo prawdziwego. Piękny wiersz!

@Trollformel Tusz do pisania zmysłem - jakby słowa były atramentem nałożonym nie piórem, ale dotykiem, zapachem, kolcem liścia. Intrygujący obraz. :)