Berenika97

@M_ariannePiękny! A dziś wszystko, co napisałaś się zgadza. :)

@truesirex Ten wiersz to przejmujący portret toksycznej relacji i emocjonalnego wykończenia. Otwierający obraz pustego ekranu telewizora to świetna metafora – zamiast przekazu jest tylko szum, a "odbicie" sugeruje, że w tej relacji człowiek widzi już tylko samego siebie, nie ma prawdziwego kontaktu. A brutalny fragment - "litry mojej krwi w cudzym aneksie kuchennym" - to metafora, która mówi o ogromnej krzywdzie. Puenta odsłania mechanizm toksycznej relacji. Wiersz piękny i tak smutny jak piosenka. Pozdrawiam.

@KOBIETA Ależ niezwykła gęstość obrazów zmysłowych - każdy wers to osobne doznanie. Szczególnie urzeka kontrast między detalami wizualnymi (aksamitne roztocza, Viva Magenta) a smakami i zapachami. Ostatni wers - jak uderzenie. Super!

@MIROSŁAW C. Napisałeś poruszający i piekny wiersz - dramatyczny monolog osoby, która boryka się z egzystencjalnym kryzysem i poczuciem wyobcowania. Ciekawe jest, że pojawia się tutaj specyficzna duchowość oparta na kontakcie z nieożywioną naturą. Tak ja odbieram Twój wiersz. :)

@Wochen Ten wiersz ma w sobie cichą, kontemplacyjną moc. Podoba mi się niedopowiedzenie tego wiersza - nie jest jasne, czy to zaproszenie do odejścia od utartych dróg, czy raczej obserwacja, że obok zawsze istnieje alternatywa, której nikt nie wybiera. Bardzo mi się podoba.

@Natuskaa Pięknie pokazujesz, jak relacja przemienia się z pomyłki w coś nieoczekiwanie pogodnego. To wspólne rysowanie słońca, obserwowanie myśli która "raz jest kogoś raz niczyja" – to bardzo subtelny portret bliskości bez posiadania. A finał o ciszy rodzącej kwiaty brzmi jak zgoda na tajemnicę.

@Lenore Grey Ciekawy tekst - niedomówienie i zagubienie. Te urywane obrazy i pytania bez odpowiedzi tworzą atmosferę niepokoju i straty, jak rozmazane wspomnienie, które wymyka się pamięci. Balansujesz na granicy baśni i koszmaru. Pięknie!

@andrew Trafnie oddajesz różnicę między istnieniem dwóch osób a istnieniem relacji- "jesteśmy", ale "NAS nie ma". Najciekawsze jest tu rozróżnienie - fizycznie obie osoby trwają, ale coś nieuchwytnego, co tworzyło wspólnotę, zniknęło. Metafora zawieszonego systemu dobrze oddaje to poczucie zepsucia czegoś, co działało naturalnie. Bardzo mi się podoba.

@Łukasz Jurczyk Ta część to niezwykły manifest młodzieńczego buntu i pragnienia własnej drogi. To klasyczne starcie - doświadczenie kontra młodzieńczy zapał, mądrość ostrożności kontra pragnienie sławy. Pięknie napisałeś o niemożności przekazania doświadczenia i o tym, że każde pokolenie musi samo dotknąć ognia.

@Łukasz Wiesław Jasiński Serdecznie Panu dziękuję!

@hollow man Ja również lubię patrzeć na stare zdjęcia, ale bardziej rodzinne , po to, aby "ktoś" o ludziach "zapisanych" na fotografiach pamiętał. Do tej pory wybieram zdjęcia z tysiąca cyfrowych i je wywołuję, podpisuję - a potem oglądam. Nauczyłam się tego z domu rodzinnego. Pozdrawiam.

@andrew Bardzo dziękuję! Dziękuję za te głębokie i mądre słowa. Rzeczywiście, ta cykliczność i wieczne odradzanie się to najpiękniejsza prawda o życiu. Pozdrawiam. :) @truesirex Bardzo dziękuję! Natura to najlepszy nauczyciel poezji - ona sama jest czystą emocją. :) Pozdrawiam. @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Dziękuję za miłe i eleganckie słowa! Pozdrawiam. :) @piąteprzezdziesiąte Twój komentarz jest naprawdę piękny - szczery, konkretny i miły! Dziękuję, że doceniłaś inność i świeżość tego erotyka. To dla mnie ważne słowa. Bardzo dziękuję! Pozdrawiam ciepło! @Christine Bardzo dziękuję! Niebanalność to jeden z największych komplementów - cieszę się, że wiersz Ci się spodobał. Pozdrawiam! @Lenore Grey @FaLcorN @hollow man @MIROSŁAW C. @Rafael Marius @Wochen @Kamil Olszówka @beta_b @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam. :)

@iwonaroma Czytam ten wiersz jako opowieść o stanie zawieszenia - między potrzebą ochrony a lękiem przed otwarciem się na świat. Obraz jest prosty, ale niesie ze sobą ciężar emocjonalny, który długo zostaje pod skórą. Wiem, że można jeszcze inaczej zinterpretować, bo tekst niesie wiele symboli.

@hollow man Napisałeś , jak dla mnie, ciche studium nieznaczenia - o byciu jednym z elementów świata, który oddycha dalej bez nas.

@Leszczym Budzik już dawno awansował na wroga publicznego numer jeden.To urządzenie ma w sobie coś diabelskiego – wyrywa człowieka ze snu (jedynego miejsca, gdzie świat ma jeszcze jakiś sens) i wrzucić go prosto w absurd codzienności. A ta potrafi wyssać energię bardziej niż sam brak snu. Śmierć budzikom!

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję za mądry komentarz, :) Trudno mi ostatnio się z Tobą nie zgadzać. :)))

@KOBIETABardzo dziękuję! Cieszę się z Twojej opinii. :) Serdecznie pozdrawiam. @Leszczym @Simon Tracy Bardzo dziękuję! :)

@Łukasz Jurczyk Moja interpretacja to raczej głośne myślenie o utworze, które potem przelewam na papier. :) Piękna myśl! Może najciekawsze jest to, że te słowa brzmią jak głos kogoś w środku życia - kto widzi już ograniczenia obu postaw. Ktoś, kto rozumie, że sama ostrożność prowadzi do stagnacji, ale też że sama zuchwałość prowadzi do katastrof. I kto być może szuka trzeciej drogi - mądrości, która daje coś konkretnego, nie tylko hamuje.

@Simon TracyNo i świetnie Ci to wychodzi! :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję za piękny komentarz! :) Pozdrawiam @Migrena @[email protected] Serdecznie dziękuję! :)

@Robert Witold Gorzkowski Jeżeli o mnie chodzi, to udało Ci się wyśmienicie, bo wiersz mnie wzruszył. Nigdy nie liczę sylab, głosek - więc od strony "technicznej" nie oceniam, bo się na tym nie znam. Inaczej patrzę na teksty - czy wywołują emocje. Pozdrawiam.

@piąteprzezdziesiąte Ten wiersz to fascynująca gra władzy i zależności w relacji twórczej- można go czytać jako monolog natchnienia (weny) zwracający się do poety, ale też jako głos w bardziej osobistej, intymnej relacji. Najbardziej poruszający jest fragment o „przetrwaniu bez żebrania" - wena jakby przyznaje, że adresat próbuje zachować godność, ale jednocześnie neguje tę autonomię.

@Marek.zak1 Co do Pascala to zgadzam się w zupełności - to geniusz niedoceniany. O Edisonie trochę czytałam, lubił wykorzystywać odkrycia innych. Ale za to miał lepszą "prasę".

@APM To niech wiersze będą czytane, bo Wiersze przeczytane zostają zdejmują płaszcze i buty przy progu wieszają słowa na kołkach pamięci czasem zostają na herbatę albo na całą noc wchodzą po cichu albo śmieją się głośno sklejają to co pękło tańczą w oczach czytelnika i w jego snach PS. A moje siedzą w szufladach. :)

@Radosław To bardzo przejmujący wiersz o trudności powrotu do normalności po trudnych doświadczeniach. Głowa wie, że trzeba iść dalej, ale serce ma swoje własne potrzeby i ciągnie w inne strony. To bardzo uniwersalne doświadczenie. Bardzo podoba mi się "Obraz serca, które "skręca" , który sprawia, że emocje stają się czymś konkretnym, namacalnym. Serce jak kompas, który ciągle wskazuje nie tam, gdzie trzeba. Rzeczywiście, trudno jest się "poskładać" po bolesnych wydarzeniach. Pozdrawiam.