Berenika97

@iwonaroma To piękny, kontemplacyjny tekst o naturze wiary i obecności tego, co niewidzialne, ale realne. Najciekawsza jest końcówka - zwrot do "Ciebie" (pisanego wielką literą, co sugeruje Boga). Pozdrawiam

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Duszący upał i hałas z zewnątrz , ze szpitalem w tle - to był już pełen pakiet! @Gerber Bardzo dziękuję! Na szczęście mieszkam w dużym mieście tylko okresowo. Nie ma to jak peryferie małego miasta. Pozdrawiam. :)

@Marek.zak1 Z pozycji kobiety ten tekst budzi u mnie mieszane uczucia i wymaga dwojakiego spojrzenia. Rada "nie pytaj" jest ryzykowna. Kobieta może nie czuć się komfortowo z niechcianym pocałunkiem, nawet jeśli ktoś "odczytał sygnały". W wielu sytuacjach kobieta może czuć presję, by n.p."nie robić sceny". Niechciany pocałunek stawia ją w sytuacji, gdzie musi aktywnie się bronić. Najważniejszy jest szacunek do drugiego człowieka, a szacunek w tym kontekście to przedkładanie jej komfortu i autonomii nad swoje ego. Osobiście nie znoszę sytuacji, gdy mężczyzna n.p przy powitaniu chce pocałować mnie w rękę - muszę ją szybko chować - na szczęście to już zdarza się coraz rzadziej. Z drugiej strony, tekst może odnosić się do sytuacji, gdzie obie strony jasno sygnalizują wzajemne zainteresowanie przez mowę ciała, kontakt wzrokowy, zbliżanie się. W takim kontekście "gesty znaczą więcej niż słowa" może oznaczać, że napięcie i obopólna chemia są wyraźne - wtedy pytanie może wydawać się sztuczne. Gdy napięcie jest wyraźne i obustronne, spontaniczność ma swój urok. Każda kobieta jest inna. Sztywne zasady nie zastąpią wrażliwości na konkretną osobę i sytuację.

@Simon Tracy To poruszający obraz samotności, która przekształca się w obsesję. Szczególnie mocno widoczny jest kontrast między pragnieniem ucieczki od ludzi a desperacką potrzebą bliskości, która przybiera skrajną formę. Wiersz świetnie oddaje spiralę izolacji- im bardziej ucieka się przed ludźmi, tym bardziej uzależnia się do fantazji. Ten student z gitarą to jedyny moment autentycznego połączenia, ale nawet on pozostaje za zamkniętymi drzwiami. Napisany z prawdziwą wrażliwością na cierpienie psychiczne. Niesamowity tekst! Świetnie się czyta! Jest intrygujący! Pozdrawiam.

@Migrena Bardzo dziękuję! Ten wiersz napisałam przez szachy - znowu musiałam:))) Pozdrawiam @Simon Tracy Bardzo dziękuję! Czasami miasto mnie za bardzo przytłacza. Pozdrawiam.

@Bożena De-Tre Piekny wiersz! Życzę Ci dużo wiary, siły, radości i wszystkiego najlepszego w 2016 roku.

Za oknem miasto rozdrabnia czas. Szum jałowy, nie ma treści - to elektryczny puls. Karetka w oddali - czerwona kreska na wykresie nocy. Dźwięki nie układają się w słowa, są niczym echo cudzego pośpiechu. Słucham oddzielona warstwą chłodnego szkła.

@infelia Masz rację, tym bardziej, że ludzkie kości pochodzą z różnych czasów.

@infelia Bardzo dziękuję! Tak, czasami tak robią dzieci w przedszkolu. :))) Pozdrawiam. @Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Cieszę się, że jesteśmy zgodni. :) Pozdrawiam. @Rafael Marius Bardzo dziękuję! :) Pozdrawiam. @iwonaroma Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@infeliaNie tylko w katedrach, nie tylko w gotyckich. :)) W wiejskich kościółkach też. :)

@Leszczym Ciekawa gra słów. A poza tym opisujesz kogoś, kto pragnął prawdziwej uwagi i dyskusji o swojej osobie, a nie manipulacji czy fałszywych narracji. Pewnie już wokół tej kwestii toczyła się debata. Tajemnicze "fajerwerki" mogą oznaczać zarówno spektakularne wydarzenia, jak i ich konsekwencje. No i właściwie się doczekał, bo jest teraz przez nas wymieniany, wymawiany, omawiany, a nawet w moją odpowiedź-wplatany. :)))

@infelia Niezły kontrast między zewnętrzną pobożnością a prawdziwą duchowością. Szczególnie poruszające są te "średniowieczne cegły", które pamiętają prawdziwą modlitwę. :)

@lena2_ Dotykasz czegoś bardzo głębokiego - tego momentu, gdy świadomość balansuje na krawędzi i wszystko, co pewne, zaczyna się chwiać. Dobrze, że to tylko sen. :) Lubię Twoją poetyczną wrażliwość. Piękna miniatura.

@Starzec I ja też! (trzymam kciuki za 2026) :)

@Starzec W drugą stronę też może działać, fajnie napisał to Marek. :)

@Łukasz Jurczyk Świetnie skonstruowałeś miniaturę psychologiczną poprzez serię błyskotliwych obserwacji, które razem tworzą przejmujący portret strachu ukrywanego pod maską męskiej brawury. Tu użyłeś mistrzowsko mowy ciała - gładzenie uchwytu, stukanie w kubek, obracanie oliwki, szybkie łyki- widać tu lęk, niepewność, liczenie szans przetrwania. Ostatni wers jest genialny - "Gaszę lampę. W półmroku widzę, kto bał się najbardziej." Paradoks - dopiero w ciemności widać prawdę. Świadomie tworzysz przestrzeń, w której maski mogą opaść. Bardzo to wszystko jest uniwersalne! Po prostu mistrzostwo! :)

@Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Teraz nie wyobrażam sobie życia w pojedynkę :)))

@Marek.zak1 Masz rację, można to różnie rozumieć. Ale miałam do czynienia z osobą w depresji, osobą całokowicie rozbitą psychicznie. Chciałam ją z tego wyciagnąć, aby to zrobić musiałam działać w takim kierunku, aby chciała się przełamać i zacząć mówić o swojej traumie -np. przyjaciółce, psychologowi, komuś, do kogo by miała zaufanie. Napisałam tak z własnej autopsji. Dziękuję i pozdrawiam. @Starzec Serdecznie dziękuję! :))

@violettaSiać dobre rzeczy trzeba codziennie! :) Bardzo dziękuję! A tu tylko o psychologii. Pozdrawiam. :) @Leszczym Bardzo dziękuję! Pozdrowienia. :)))

@Christine Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Natuskaa Bardzi dziękuję! Serdeczności! :)

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! :)

@andrew Ludzie zawsze mają nadzieję na nowy początek i lepsze jutro. Sprowadziłeś na ziemię! Nowy rok to często tylko kontynuacja starych nierówności. Pozdrawiam!

@Lenore Grey Ta scena z otwartą dłonią i szeptem o anielskim pierzu rozbija serce - ostatnie złudzenie przed śmiercią, desperacka potrzeba znalezienia w czymś zwyczajnym czegoś transcendentnego. Świetny!

Aby się posklejać, czasami trzeba się przełamać.

@Annie Czy to ten paradoks, że im więcej bodźców, tym większa samotność, im głośniej wokół, tym ciszej w środku? Pozdrawiam.