Berenika97

@Waldemar_Talar_Talar To słowo naprawdę nie potrzebuje wielu słów. Piękne!

@Anastazja1 To było tylko zasygnalizowanie, że można całkowicie przestawić te wersy, a haiku nadal będzie urocze. :)))) Pozdrawiam.

@Christine Bardzo dziękuję! Ten moment zdarzył się naprawdę. :) Serdecznie pozdrawiam. @Posem @wiedźma @violetta @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Posem Jestem wrażliwa na śmierć zwierząt i ten wiersz mnie zatrzymał. Coś w tym obrazie - ciało anioła dźwigające cały ten ciężar - jest bardzo prawdziwe. Jakby wrażliwość była jednocześnie brzemieniem i powołaniem.

@Anastazja1 Ładne. A gdyby ostatni wers zamienić z pierwszym?

Jest w tym tekście coś, co trudno uchwycić od razu - ta cisza między słowami, która mówi więcej niż same zdania. Żurawie, których nie słychać, wędki jak kuracjusze, wyspa za mała na domek dla łabędzia, ale wystarczająca dla dwojga - to wszystko składa się na obraz świata, który zwalnia. Pięknie opisany.

@Aleksander Hoorn Pięknie dziękuję za ten komentarz. Twoja analiza "wzajemnych relacji człowieka z otoczeniem" w moim obrazie jest niesamowita i inspirująca. Cieszę się, że udało mi się wywołać tak głębokie refleksje. Taka interpretacja to dla mnie najpiękniejszy prezent. Serdecznie pozdrawiam.

@Nata_Kruk Piękny wiersz, który łączy ludową prostotę z subtelną metafizyką muzyki. Urzekła mnie ta metafora "zalewania zmierzchu muzyką" i strojenia świtów. Czuć w tych słowach tęsknotę za spokojem, który przychodzi wraz z latem, ale i pewną sielską nostalgię. Bardzo nastrojowy.

@trawler.rusty Zostaje mi to zdanie - "słowa uklękną nam do kolan" - jakby język sam musiał się pochylić przed tym, czego nie potrafi do końca wypowiedzieć. Ale chyba powinien być w dziale "wiersze"

@Leszek Piotr Laskowski Bigos i kapuśniak z jednej kapusty, a ile dumy. :) Chyba znam takich ludzi. :) Pozdrawiam.

wśród tulipanów milknę, by słuchać zięby cichnie i ona

@andrew Wiersz jest rodzajem manifestu światopoglądowego, w którym czuć emocjonalny sprzeciw wobec wizji świata pozbawionego Stwórcy.

@imbri Bardzo sugestywny obraz wewnętrznej walki. Metafora wody jako przestrzeni, w której mierzymy się z własnym poczuciem winy i oczekiwaniami - bardzo mi się podoba. Szczególnie poruszający jest fragment o płucach, które "nie chcą już przepraszać" - czuć w tym ogromne zmęczenie, ale i determinację.

@APM Tytuł jakby bez początku - "między i smutkami" - już wciąga w środek czegoś niedopowiedzianego. A ten ostatni obraz- sok wyciśnięty samodzielnie, to chyba nie tylko sok. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Ten kubek to oczywiście metafora. Dziękuję za ten komentarz i za żabkowy kubek, który od razu mnie rozbawił. :) Właśnie o to chodzi, prawda? Że są rzeczy, przy których naprawdę jesteśmy, i rzeczy, które tylko podpisujemy swoim imieniem. Serdecznie pozdrawiam. :))

@Stukacz Ten wiersz ma w sobie coś liturgicznego - jakbyśmy uczestniczyli w ceremonii, nie tylko czytali o niej. Obraz Boga łowiącego słowa poety, bo „stworzył ich za mało" - świetny! Całość wyśmienita!

@Jedyny sens Schody jako metafora są tu bardzo sugestywne - każdy stopień kosztuje, a jednak idziesz dalej. Nie poddajesz się, to dobrze.

@Wochen Ostatni obraz zostaje ze mną - "cała zieleń wychodzi z nas". Jakbyśmy sami byli częścią tej przemiany, nie tylko jej świadkami. Piękne!

@Zbigniew Polit Biorąc pod uwagę, że Kapturek przez dobre dziesięć minut nie odróżnił własnej babci od owłosionego drapieżnika w okularach i czepku, poddałabym te zeznania pod wątpliwość. Każdy prawnik by to obalił jednym pytaniem o wadę wzroku!

@Simon Tracy Dla mnie rozmowa z Alchemikiem to najlepsza część - a postać narratora zyskuje głębię właśnie przez cudze słowa o nim. Świetny tekst! Podziwiam wyobraźnię! :)

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo mi się podoba. :))) I tak stanęli, ramię przy ramieniu, W cichym, głębokim porozumieniu. Bo u bram raju, gdzie kończą się trudy, Obaj są wolni od ziemskiej ułudy.

@Toyer Współczesny Piłat to może być każdy z nas - i ta myśl jest niewygodna.

@sebbijop Czytam tak, jak się przegląda kalejdoskop - każda zwrotka inny obrót, inny obraz. I ta końcowa gorycz w obliczu łez zostaje najdłużej.

@Zbigniew Polit Wilk syty i ja... w kawałkach. Brzmi jak plan na bardzo intensywną integrację z przyrodą! Ale ja wtedy już nie zmienię zdania, tylko stan skupienia. :)