Berenika97

@Myszolak @hollow man @Wiechu J. K. @Robert Witold Gorzkowski Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam.

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Czasami dopada mnie inspiracja wierszami, które mnie poruszają. Serdecznie pozdrawiam.

@Czarek Płatak Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Proszalny Zaintrygowało mnie Twoje nawiązanie do Blaszanego Drwala. W oniryzmie często szukamy "serca" lub "domu", nie zauważając, że sam proces pisania jest dowodem na to, że już je mamy. Może to "rozdwojenie jaźni", o którym wspominasz, nie jest błędem systemu, ale jedynym sposobem, by Jonasz mógł w końcu spotkać samego siebie w brzuchu wieloryba? Pisanie to rzeczywiście bezpieczna meta dla tej ucieczki.

@Poet Ka Berdzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Choć maj potrafi zawrócić w głowie I dzikość serca w sidła swe brać, To w szeptach liści cicho Ci powie, Że znacznie więcej ma zamiar dać. @andrew Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) I serce ogrzeje gdy kwiecień chłodem wieje @Proszalny Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Twoje słońca chłodne mej dzikości głodne. Nie zazdrość z daleka, bo ogień nie zwleka. Podzielę się żarem, by chłód stał się darem. @Simon Tracy @wiedźma @Lenore Grey Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Część 1. była w marcu. :))) Pozdrawiam równie wiosennie.

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Ależ się zdziwiłam, że dotarłeś do niego. :))) Serdecznie pozdrawiam.

@Czarek Płatak Zazwyczaj w kontakcie z dzieckiem szukamy nadziei, a tutaj dostajemy wspólny mianownik w postaci "żalu". To odwrócenie perspektywy robi największe wrażenie. Tekst o ciężarze istnienia, który przenosi się z pokolenia na pokolenie, zanim to młodsze zdąży sobie z tego zdać sprawę. Bardzo szczery, gorzki i prawdziwy tekst.

@Czarek Płatak @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Mówiąc o zbrodni katyńskiej, często nie pamięta się o tragedii rodzin katyńskich. Podwójnej tragedii - przez dziesiątki lat nie mogli ani godnie pochować swoich bliskich ani przeżyć żałoby, ani nawet wspominać o niej. Dlatego popierałam akcję "Dąb pamięci" - jeszcze jako studentka. Serdecznie pozdrawiam.

@Tusza Zgadzam się z Tobą! Pozdrawiam. :)

@Simon Tracy Tak , konie są niezwykłe, jak patrzę im w oczy to widzę ich duszę. A wracając do wilków - badzo je skrzywdzono na przestrzeni dziejów. Napisałam nawet list w ich imieniu. :)))

@Simon Tracy To prawda, już o tym pisaliśmy - wilki to moje ulubione zwierzęta!

@Proszalny Bardzo interesujący jest przypis autora :) Przeczytałam wiersz i Twój przypis - rzeczywiście niuans. :))) Bardzo sugestywnie opisałeś nocną izolację. Bardzo podoba mi się ten biblijny motyw Jonasza - tutaj brzuch wieloryba staje się metaforą współczesnego mieszkania, w którym radio i internet są jedynymi oknami na świat. Przejmujący jest ten obraz "białego szumu" jako drogi mlecznej dla duchów reklam. Wiersz o ucieczce, która nie ma mety, bo uciekamy przed czymś, czego nie umie nazwać on ani my. Ale to już niuans. :) Świetna, gęsta atmosfera. Bardzo intrygujący tekst!

@Simon Tracy Czytałam to wolno i żałuję, że skończyłam. Są ludzie, którzy naprawdę wybrali inność - nie z pozy, ale z głębokiej, bolesnej konieczności. Wilk nie odchodzi z zimności - odchodzi, bo kocha zbyt uczciwie, żeby kłamać. I są tacy, którzy za nimi idą przez las, płacząc, że nie są wilczycą. Piękny tekst! Dedykacja dużo mówi.

@Poet Ka Ojej, niezły żart! Doskonale wiesz, że Jezioro Aralskie wyschło i zamieniło się w pustynię. Słowa o "litoralu" i "moczeniu stóp" to genialny oksymoron. Nic dziwnego, że Ala chodzi z "językiem na boku" - w końcu ten "litoral" to teraz toksyczna pustynia. Genialna puenta! A poza tym - Ural, koral, litoral, Aral... ta kaskada rymów płynie jak woda. :))) I morał z tego wycieka dość jasny: Lepiej mieć basen, choć mały, lecz własny! I z wodą! Kapitalny limeryk!

@Poet Ka Krótko, treściwie i z ogromnym literackim bagażem. Te haiku to takie "pigułki wiedzy" - jedna smakuje absyntem i mrokiem Poego, druga ma zapach Tuwimowskich kwiatów. Świetna zabawa w czytanie między wersami! @Poet Ka Wracam do drugiego haiku, bo coś się w nim kryje. Już na tyle "poznałam" Twoje wiersze, że czuję , iż coś w nim ukryłaś. Czy fraza "oczyma wyobraźni" a potem "poemat" to czasami nie nawiązanie również do Mickiewicza?

Echa dzwonią: któż by nie uległ tej rześkości w kropelkach chłodnej rosy? Ileż dzikości budzi w sobie serce schwytane przez kwiecień.

@lovej Jak przeczytałaś - dla mnie Twój wiersz właśnie taki jest. Ale czytelnicy mogą różnie odbierać, tak jak różni są ludzie. :) Serdecznie pozdrawiam.

@Leszczym Zawsze uważałam, że uroda to coś podejrzanego – istnieje lub nie istnieje w zależności od tego, kto patrzy. :) No i jeszcze w zależności od profesjonalizmu fotografa. A z tym "szczęściem" - to jeszcze inna sprawa, ale nawet filozofowie nie mogą zakończyć sporu , czym jest. :)

@Poezja to życie Krótko, rytmicznie, jak przyspieszone bicie serca w środku nocy. Forma idealnie gra z treścią.

Choć pogląd w umyśle układa się gładko, Z twardymi faktami zgadza się rzadko.

@Jacek273 Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Simon Tracy Rzadko kiedy metafora tak trzyma od pierwszego do ostatniego słowa. Kamień który mówi, że milczy - i właśnie dlatego go słuchasz. Świetny tekst!

@MIROSŁAW C. Zaczyna się od oczu sprzedawczyni, kończy na planecie której nie ma. A między tym - cały ten ludzki nawyk bycia powtórką samego siebie. Wiersz inspirujący, z możliwością różnych odczytań.

@EsKalisia „Jutro też spróbuję wspiąć się na Górę - już z większą wprawą." Nie ma tu obiecywanego sukcesu, nie ma happy endu. Jest tylko kolejna próba. I właśnie jest świetne!