huzarc

@beta_b Nie ma równości, bez tego nie było by sprawiedliwości.

@Trollformel Wiersz ważny, chociaż ojcostwo stało się czymś nieważnym we współczesnym dyskursie.

@kasia652 Warto mieć własne zdanie:)

Ponowoczesność jest autystyczna. Nie umie mówić. Nie umie dotykać. Miękkość jak stłuczone szkło. Frazy jak dźwiękonaśladowczy unik. Naśladowanie min. Pęknięty fresk

@Alicja_Wysocka @tie-break @Nata_Kruk @Berenika97 Dziękuję za cenne komentarze. I tak to jest, że społeczeństwo tak się skłóciło między sobą, iż atmosfera jest iście wojenna.

Od świtów rozbieganych wstęgą mroźnego powietrza. Czasem przeszytych struną drżącej mgły. Po noce spalone mięsistą zorzą czerwieni, Czasem zaspanych siwym skrzypem deszczu. Trwam, mocując się ze zużyciem peryferii. Jeszcze mi zależy. Jeszcze próbuję. Być funkcją władzy. I rozczesać ciśnienie w sumiennych drobiazgach, tresowaniem gestów, nim wojna domowa unieważni wysiłek.

Przemowy, namowy - i ból głowy. Trybuny honorowe i powietrze morowe. Parady, obchody - i zdrady. Sztandary, wyznania wiary - i brak kary. Powstania - aż do wyczerpania. Pomniki. Chodniki. I - na nich - nie znam się z nikim. Żołnierze. Marsze. I pacierze. Obowiązek. Krzyż z gałązek. Mądrości o przeszłości. I brak przyszłości. Ojczyzna - blizna. I spalenizna.

@infelia Proszę mnie nie mieszać w obyczajowe skandale;)

@Whisper of loves rain Mocne… autentyczne.

@Gosława ach te ptaszki;)

@Gosława I skąd Ci te jaskółki znaleść zimą:)

@aniat. Wiersz przemawia z czułością i łagodną intymnościà. Działa jak piosenka szeptana na ucho nastrojem ciepłym i ujmującym.

@Adam Zębala Ten tekst ma bardzo spokojną, ale wyraźnie niepokojącą energię, energię przejścia a zarazem błądzenia, co czyni go zapisem wewnętrznego mroku i balansu między granicami tego, co ludzkie i bezludzkie.

@KOBIETA Tak duszno, że zmysły stają się nagie, a ciała przezroczyste…

@hollow man Ten wiersz jest gęsty jak rozgrzane miasto przed burzą i świetnie splata teatr, kino, eros czy śmierć w jedną długą, hipnotyczną frazę.

@tie-break A kto dziś potrafi prosić o cokolwiek? Żądać owszem, szantażować również, ale prosić i to o rzecz niematerialną - stało się czymś rzadkim.

@piąteprzezdziesiąte I tak oni dla siebie. Miło się czyta:)

@Berenika97 Niezwykle esencjonalne, kipiące treścią i nastrojem obrazy. Pięknie napisana historia obecności, wbrew przemijaniu.

@beta_b Wielka tajemnica wieczności, nierozstrzygalna.

@Gosława Wiszące kable… ile się nich ludzi ściągnęło… Reszta, resztą jest przyzwyczajeniem życia.

@MIROSŁAW C. Mocne, autentyczne zderzenie z bezdomnością, którą można odmieniać na wiele sposobów i na wiele przypadków.

@FaLcorN Lirycznie, z ogromnym wdziękiem poetyckim o uczuciach tak bliskich, że nieustannie dalekich.

@APM Maszynista jedzie w osobnym, niedostępnym wagonie i nigdy nie słyszy:) Ładnie poprowadzone metafory ludzkiego losu w kolejowej oprawie.

@Radosław Empatia okazuje się czymś bardzo kosztownym, a zarazem wyczerpującym, zużytym, wtórnym. Wiersz lapidarny, ale mocny i głęboki.

Skoro zawsze tak było, to dlaczego teraz ma być inaczej? Algorytm jak całun okryje zarodek śmierci z równą czułością, co pomazaniec wyciśnięty przez mistrza ze świstu błyskawicy, w jej żylastym impulsie agonii. Czarne niebo niesie prawdę, białe — tylko nieznośność.