huzarc

@hollow man Wielka historia, w małych sprawach.

Do niczego się nie przyznawaj. Uciekaj. Ciepła letnia noc, światło powietrza wypełnionego neonami lateksowego blasku. Przeczekaj. Tatuaż kroczący czarnym kształtem skorpiona. Doskocz. Szklanka rozbita na twarzy, nie pierwszy raz, jak deszcz w pamięci drzewa. Pozostań. W pętli. Spojrzenie salamandry, okaleczonej brzytwą wyostrzoną o krawędzie zaciśniętych pięści. Odejdź. Ostatnia pieczęć. Siódma.

@KOBIETA Noc gęsta w wierszu, jak dwa przenikające się oddechy..,

Znów się któryś z nich najadł pastylek od lotu w niebo, na ból czasu. Daremny lekarz, gdy jeszcze nie zwłoki nie cierpią zwłoki. Załamał się kolejny. Rok się kończy i zaczyna jak zawsze wielkimi słowami o braku sensu. Telefon alarmowy. Słucha. Syreny zawyły tuż przed fajrantem. Wyważy się drzwi, poszarpie i spęta, przydusi, a ręce w kajdankach wykręci, byle tylko przy tym, od nadmiaru eteru przyjętego przez duszę, nie nadepnąć za mocno na jej oddech. Bo śmierć w końcu odnajdzie winnego, siłą masowego przekazu. Za to podeszwa na twarzy, jak symbol troski, pozostawi ślad. Od razu mu ochota do życia wróci.

@KOBIETA Trochę jak… Kotka na gorącym blaszanym dachu:)

Wykułem obłok - tak żyzny, jak obolały deszczami; plon ziemi zakryty przed profanem. Jestem nim skazą pytającą o puls skały, przed zredukowanym do ciszy ekranem. Śnię o przeciętej w pół rybie; z niej ociemniała skarga wiary lubieżnie tańczy przed kapłanem, nagością aksjomatu - jak zapachem ciała, z którego lupanar uczynię ludzkim swym mianem.

@Berenika97 Gdy jest cień nadziei, odrobina szansy jest i bunt, ale jak już tego brak pozostaje rezygnacja, cicha i milcząca. Czy jesteśmy już na tym etapie?

@tie-break Trafna diagnoza. Niby wszystko widać, ale nic nie wiadomo, wszystko jest udawaniem, pozą iluzją obliczoną na tani poklask i udawany zachwyt. Nagość staje się symptomem pustki.

Hehe, demony;)

@KOBIETA Szeptem…

@KOBIETA Oczywiście:) Na początek:)

@KOBIETA Czasami lubię, zależy oczywiście o czym;)

@KOBIETA Reszta jest marzeniem…

@KOBIETA I przeżyć… pozdrawiam:)

@tetu Wiersz zbudowany rekwizytu, który pełni rolę metronomu stanu ducha. Wokół słowa mocne, oszczędne, świetnie sklejone metaforą przedmiotu, który niesie psychologię całej sytuacji.

@Charismafilos to prawo młodości - opiewać siebie i odnosić to do rzeczywistości, bo potem przychodzi refleksja, że to ona jednak określa świadomość.

@Charismafilos choćby dlatego, jak widać trzeba teorię wpisywać w osobiste doświadczenia.

@Charismafilos zawsze jest jakiś element, nawet jeśli to jedynie jakiś kondensat podświadomości.

@Charismafilos niestety:)

@Charismafilos Nie mam talentu plastycznego;)

@tie-break Dom to wbrew pozorom rzadkość w dzisiejszych czasach, ludzie jak nigdy wcześniej swej masie po prostu wędrują, wyzuci z miejsc.

@Nata_Kruk Ten karp, to trochę jak współczesne pojmowanie znaku ryby:) pozdrawiam

@Radosław Wszystko na sprzedaż plus wszechobecny infantylizm.

Dźwiękonaśladowczy obrys kamieni stęka pod ciężarem palców, wędrujących w satynie twej skóry. Opuszki miękną w jej spazmie, u drzwi zaniku, jak czas mielony między mrokiem powieki a przerwanym kolorem źrenicy. Czy coś dostrzegasz, sprowadzony do fotonu, niczym pchli skok w gęstej brodzie Wiekuistego gdy w jej cieple gasnę chwilę po niej.

@Gosława No może nie aż tak drastycznie:)