Czarek Płatak

Pięknie dziękuję :) Czy wersy wyświetlają się równo, czy to mój zwariowany telefon tylko mi je przesunięte pokazuje?

Ciężkie stopy, lekkie serce Ciężkie stopy, lekkie serce — z tym brzemieniem los koślawy w dniu narodzin mnie o ziemię rzucił, bym o niebie marzył. Panoramy złe na przestrzał płyną w rzędzie nigdzie, nigdzie, wolną rzeką w ciągłych echach przelewają się zastygłe. Pośród lasu pni sczerniałych, w życia pajęczynach gęstych czasem błyśnie listek jasny, znika nagle w wirach wietrznych. Dzień mi skrzydła świtem zlepia, noc topnieje jak gromnica ciszę w niebo czyste śpiewam, milczę, milczę do księżyca. W zapatrzeniu, w zamyśleniu, stopy w pyle, lira w sercu, idę w linię widnokręgu, aż w błękitu wniknę przestwór.

Piękne. Prawie jak modlitwa kochanków :)

Bo Burza to fajna dziewczyna jest ;)

Właściwie to teraz nie, ale zamierzam wrócić do zabawy drewnem za jakiś czas :)

Podobasię, i przypomniał mi Teatr Tv o tym samym tytule :)

Podoba się. Bez uwag. Może z wyjątkiem tej, że ostatnio także coś o perle pisałem, ale z innej mańki :) Ukłon!

O, coś o koleżance po fachu :) Mam nadzieję, że i ja wrócę kiedyś ze straganem i moimi 'strugankami'. Fajny wiersz :))

Urokliwy, rozśpiewany wiersz i warsztatowo bez zarzutu. Pozdrowienia

Bardzo uda/ny utwór. Pozdrowieństwa!!

Śliczny wiersz i przyniósł mi moje kochane lato na chwilę :)

Wychodziło by na to, że każdy mieć swój Raj będzie, a jeżeli będzie inny niż np Raj naszej ukochanej osoby, będzie ona występować w dwóch lub kilku wcieleniach w kilku Rajach jednocześnie :) Takie heheszki na temat ;) Serdeczności!

Dziękuję ślicznie za miłe słowa na temat wiersza, a co do Raju - to się zupełnie wszystko kupy nie trzyma. Jak w moim uznaniu wszystko co się tyczy religii poza naturalną dążnością do darzenia kultem kogoś ponad człowiekiem, Stwórcy, który da sprawiedliwym życie wieczne. Pozdrowienia

Pięknie, co więcej? Łap serce :)

I znów zaskoczy drogowców Fajny wiersz ;)

Lubię historie z happy endem :)

Troszku tak, bo do jakiegoś tam Zaświata na skraju lasu w sumie chcę, ale nie chcę do tego, tego Raju, gdzie wybiera się cała reszta. Zawsze zresztą szedłem pod prąd, to i później nie przewiduję zmiany w tej kwestii :) Udanego piątku Sylwku!!

Dzięki za czytanie i obszerny komentarz oraz przypomnienie anegdoty o rabinie i księdzu :) Zaiste, trąci kiczem strasznie, ale na obronę wiersza muszę nadmienić, że z broszurek Świadków zaczerpnięta żywcem być mogła i była jedynie wizja oswojonych dzikich zwierząt. Pozdrowiony ;)

Tego się nie wybiera ;) Odpozdrawiam ;)

Umiejętnie użyłaś jednosylabowców. To zabieg tylko dla wprawionych :)) Fajowy wiersz ;)

Rad jestem ;)

Niechby on już lepiej śpiewał tego Chlejera :D

Kto wie :) Choć od ogrodów zdecydowanie wolę lasy ;))

Dzięki. Wg niektórych taki Raj dostaniemy jaki sobie wymyślimy... :)

Nie chcę do Raju A ja do Raju nie chcę wcale, bo inne mam na wieczność plany, to mały, biały nad ruczajem na skraju lasu, las mieszany. W Niebie serafy wciąż na harfach, chóralnie brzęczą cne och i ach, co wtedy, jeśli ktoś tak jak ja ma uczulenie na dźwięk-jęk harf? Tam oswojone są zwierzęta, lwy są jak koty, jak psy wilki, lecz dla mnie taki zwierzak sens ma wtedy, gdy pozostanie dziki. Podobno Eden będzie miejscem pogody wiecznej — niech to dunder! bo ja na przykład taki jestem, że bardzo lubię burze również. I co istotne dla mnie także — musi dość tłoczno chyba być tam, a ja nic na to nie poradzę, że mam naturę samotnika. No, a szczęśliwość permanentna — jakże świadomym jej być można, gdy nie ma punktu odniesienia jak ten w przypadku Zła i Dobra? Mam tych zastrzeżeń więcej jeszcze, (na marginesie — nie czczę Czarta) niech to zapiszą tam w rejestrze — do Raju nie chcę. Czarek Płatak.