Ranking

nigdy moje wiersze nie będą takie jak chcesz przez cały dzień składam i dopasowuję słowa z uśmiechem niczego jeszcze nieświadomym żeby pomieściły przyniosły otuliły wciąż nie potrafię dobrać właściwego rozmiaru a kwiaty i światła niczego nie rozjaśniają nie wiem co lepiej odłożyć na półkę pióro czy serce

Strumienie szemrzą: któż by nie pragnął tego pulsu pod kruchym, pękającym lodem? Ileż obietnic ma w spojrzeniu panna rozkwitła przedwiośniem.

Nie pisz dla mnie świata tak ogromnego, Kochany Wiesz, że się gubię w mysiej dziurze Ze mną się nie pogubisz :) Wystarczy mi mały ogród słów, ławka pod czereśnią Resztę dopisze wiatr. A jeśli kiedyś naprawdę odważę się napisać Twoje imię - to tylko dlatego, że już dawno mieszkało w moim wierszu.

Niebo chmurzaste zaćmiło widok wilgotne krople plamią sukienkę, przez tamę wody smutek dostrzegam dziś spaceruję z deszczem pod rękę. Na rzęsach mżawka włosy przemokły. Jak ja wyglądam? Katar zagościł. Czy ta ulewa przelotną będzie, czy się rozpada już tak na dobre.? Zgubiłam kolczyk, w wielkiej kałuży burza szaleje, jak na estradzie ciemny horyzont dreszcze na ciele mam już kalosze i parasolkę. Pamiętam…B.J.

O jaka to krzywda niesłychana że pan spotkał panią i że młodzi byli i swobodni i że na wino lub dwa piwa poszli posiedzieć późną porą ba, pod latarnią, gołym niebem, księżycem i że mogli się tam swobodnie przytulać a nawet może coś więcej co tak bardzo niestosowne i brzydkie i złe i ukraść złorzeczącemu światu piękne chwile co miało miejsce nawet w stolicy europejskiego miasta inaczej mówiąc współczesnej metropolii podobno pod konstytucją i pałacem kultury w pełnym blasku wieczornych świateł mało tego, bo flamastrem tam napisali że jak dotąd bardzo się kochają a może tylko lubią? Warszawa – Stegny, 13.03.2026r.

Zakochani Napisane wiesze śpią Schowane w głębi komputera Przypieczętowane hasłem Nie zobaczą bieli papieru Nie ożyją czernią Nie będą drżeć w dłoni Dziś nikt nie ma czasu na czytanie Drukowanie, wysyłanie, płakanie Dziś dzień pędzi od mema do mema Ani mnie, ani ciebie tam nie ma

Karmisz mnie chwilą tak ulotną jak mgnienie, aż dziwne, że zostaje wspomnieniem. Karmisz mnie słowem szeleszczącym jak świerszcze, że otulam nim swoje wiersze. Karmisz mnie sobą na trochę, na chwilę, a mi się wtedy wydaje, że żyję. Karmisz mnie każdej wiosny marcowym migdałem, a potem szepczesz cicho: „Nie chciałem.”

Alicji W. W małym ogródku dziś przysiadła na skromnej ławce pod czereśnią, jakby czekała bym zagadał, że wiosna idzie, ptaki lecą. I że niedługo przyjdzie czerwiec, przyniesie parny wieczór letni, a my będziemy niby w niebie wielbiąc dojrzałych smak czereśni. Zauroczeni ich słodyczą, skąpi we wszelkie zbędne słowa, znów usłyszymy czas jak milczy, zaś cisza wspomni coś tam o nas. Nie wylewając żadnych żali, uradowana że jesteśmy i będąc rada tym, że trwamy, zostawi z rymów kilka wierszy.

Usiadł na mym rękawie motyl: rusałka pawik. Spojrzał na mnie ciekawie, lecz długo nie zabawił. Wnet zwinął swoją trąbkę, zatrzepał skrzydełkami i wzleciał ponad łąkę, by tańczyć z kuzynami. Tak piękne niczym kwiat, ulotne, tak jak życie. Na ich motyli świat patrzę w niemym zachwycie. (zdjęcie własne)

Wyjść z nawiasu nie jest łatwo postawić się jak kropka na „i” mówić „a” kiedy większość mówi „be” nie będąc zdaniem podyktowanym układać słowa we własne litery trzeba odwagi by odmieniać przypadki a postawienie kropki to heroizm myśli każdy myśl to nikt a w środku myślnik oddziela głowę od głowy nie każdy umie żyć przez właściwe’ rzy ‘ trudno dyktować zdania podzielone łatwo jest umżeć niegramatycznie

Link do piosenki: Tyś jest gwiazdą, złota jaśniejesz Na nieba nocnego granatowym tle I uśmiechasz się, i śmiejesz A na dnie Twojego uśmiechu Zalążek grzechu Dwie latarnie – Twoje oczy A w nich obietnica się tli Długich, nieprzespanych nocy I sennych dni Głębiej zajrzeć nie wypada Bo tam tygodni zagłada Łany zbóż – włosy naturalnie Po co mówić więcej – cóż I tak już banalnie Porównać do róż To chyba dłonie W których wszystko płonie Dwie topole – przecież nogi Smukłe, gładkie i tak… Ach, ich urok błogi Tak, czy siak Słów nie starczy I tyle wystarczy Staw – a tu zagadka niemała Oczywiście piękna twarz Jak z obrazka cała Więc taką masz A niech mówią co innego Nic im do tego Czy resztę porównać potrzeba Może stopy drobne jak Chyba mówić nie trzeba Piękne – wystarczy tak I co jeszcze... Wszystko najlepsze I tak dalej… słów za mało Brakuje setki słów A ze mną co się stało Co chcesz to mów Ja wiem swoje Kocham usta Twoje

Patrz, patrz! Boży kuter na wzburzonym niebie! Wsypuję zmyślone bursztyny - do prawdziwego ciebie Pijemy dżin i kakao, czytamy Hemingway'a Szczęściem zapłakana Rozpaczy śmiechem Szaleję Minuta po minucie Zostańmy tacy sami: ciało z marcepanu, serce - z krwistego salami Częstuję cię beczką soli Doganiam pędzące anioły Chwilę milczymy Ty gnieciesz ... Bożego płaszcza poły Choć ze mną! Wieczór jest jeszcze młody To tylko my - mamy wieki. Prądy miłości, przewody Pleśnieją nasze ściany Spleceni wspólnym freskiem wspólnie pieścimy zacieki ...

czas teraźniejszy czas teraźniejszy jest z blachy falistej drutu i pary idącej z kanałów zza ciemnej szyby sklepu w której miasto przymierza twarze rano wypełza z kontaktów zimnego kranu popiołu w popielniczce nie przychodzi dumnie nie staje w progu raczej przeciska się przez uszczelki okien pęknięcia farby grdykę rur które całą noc mówiły przez sen na stole leży chleb ciężki jak argument nóż ma krótki błysk jakby ktoś w metalu zostawił nerw za ścianą sąsiad przesuwa krzesło mebluje ciszę na nowo ulica od rana mieli ludzi w zębach przejścia dla pieszych trzyma ich chwilę i wypluwa po drugiej stronie autobusy są wielkimi rybami połykają mokre kurtki parasole zapach taniego tytoniu resztki snu i płyną z brzuchami pełnymi nieobecnych myśli czas teraźniejszy ma dłonie spracowane paznokcie czarne oczy od monitorów czoło złożone jak reklamówka po zakupach siedzi z nami w poczekalniach windach mlecznej lampie nad stołem telefonie który świeci jak tresowana rana czas teraźniejszy nie mówi żyj mówi patrz mięsiste światła zwisające z marketu na kałuże gdzie niebo wygląda jak pobity świadek na gołębia co dziobie frytki z godnością starego aktora na kobietę niosącą siatki jak dwa małe prywatne światy na chłopca który kopie puszkę i brzmi przez chwilę echem całej epoki wszystko tu jest ostre ma krawędzie rysy poświaty i kurz a jednak czasem coś się rozsuwa w szybie tramwaju łyżce kałuży pod neonem oku psa przywiązanego do słupa oto staje się widoczne że świat nie składa się z rzeczy tylko uderzeń oddechów pęknięć chwil które nie nadążają za nami czas teraźniejszy historia bieżącej daty iskra w kablu krew pod skórą miasta pył tańczący w smudze światła jakby to co martwe miało jeszcze ostatni odruch piękna to my kiedy stoimy zupełnie na chwilę nieruchomo między nagłym hałasem a długim milczeniem słysząc jak dzień ostrzy zęby o nasze kości

Wiosna, radość — krążą w mocy. Światło, ciemność — bez różnicy. Z Tobą iść! Gdzieś, gdziekolwiek. Czym jest miłość? Marazm starań. Po cóż więcej siebie karać? Wiosna, kwiaty — w rytm natury. Pustka, nicość… To szczyt pragnień. Ciebie widzieć! Tu i teraz. Czym jest miłość? Ciężar, kamień. Póki jestem — sam zostanę.

okna wiszą w ciemności jak zimne akwaria miasto głęboko pod nami mruczy w kablach w rurach w wybebeszonych ulicach wchodzę do windy metalowa matryca lustra powielają milczenie tracąc kształt w nieskończoności szklane oko kamery w narożniku sufitu żre obecność bez mrugnięcia jak bezduszny świadek który nie odróżnia modlitwy od erekcji od głodu od drżenia ciała drzwi prawie się schodzą i wtedy twoja ręka przebija je w ostatnim calu wchodzisz gwałtownie jakby noc wciąż trzymała cię za kark pachniesz lodowatym tlenem mokrym asfaltem i tym nagłym zwierzęciem które wibruje pod twoją skórą drzwi ryglowane ciężkim klik krwawe cyfry nad nami rosną w neonowym odliczaniu w szybie wysoko nad kabiną stalowy kabel wyje pod ciężarem naszej ciszy jedyny nerw wyrwany z krtani miasta napięty do pęknięcia napięty tak mocno że zaczyna pamiętać ból stoimy za blisko zbyt blisko na obcych to już jest wtargnięcie twoje ramię parzy moje ten dotyk nie znika wgryza się znajduje drogę do tętnic winda szarpie w górę lekki wstrząs metal dyszy twoje oczy są gęste niecierpliwe pełne nocnego żaru patrzysz tak jakbyś mnie rozcinała jakbyś przypominała sobie topografię moich blizn i moich szwów smak soli na karku twoja dłoń kotwiczy na moim biodrze a grawitacja zdycha bez pytania to jest spokój drapieżnika który odnalazł swoje terytorium swoją własność piętra mijają dziewięć dziesięć jedenaście w tej ciasnej puszce powietrze zaczyna drżeć i gęstnieć od skóry od potu od ciepła twoje włosy na mojej szyi są jak zapalnik cichy prąd idzie po kręgach w dół kręgosłupa twój oddech jest za krótki zbyt gorący na miejsce gdzie ludzie mają tylko stać i milczeć czekając na ocalenie drzwi twoje usta przy moich bez słów ciało wykłada swoją rację powoli brutalnie cierpliwie nieodwołalnie palce ryją nowy alfabet - mój ból i rozkosz w szybie windy metal skowyczy jakby budynek poczuł że w jego sterylnym wnętrzu pękło coś żywego krwistego i niebezpiecznego twoje udo twarde ciepłe i czułe dyktuje moją uległość twarz przy twarzy usta tak blisko że ślina miesza się ze śliną że oddech miesza się z oddechem ta stalowa klatka zawieszona w próżni szybu staje się jedyną amboną świata gdzie liczy się tylko prawo skóry przyciągasz mnie nie ma już pomiędzy jest tylko łomot serca i to bezwstydne wycie mięśni głód który nie potrzebuje nazwisk bo jest starszy niż język nasze tkanki pamiętają się z jakiegoś pierwotnego błotnistego życia gdzie ciało było jedyną mową winda zwalnia świat pod nami karleje świat nad nami jeszcze nie wie a tutaj w tej skrzyni uniesionej w noc twoje usta pożerają mój oddech zachłannie jak ostatni haust powietrza pod wodą ciało wierzy natychmiast choć drzwi zaraz wyplują nas w jasny korytarz choć beton upomni się o schematy i swoje reguły przez te kilka sekund między jednym piętrem a drugim - zewnątrz nie istnieje wieżowiec jest tylko klatką piersiową w której bije nasze wspólne jedyne tętno ten beton ta noc to miasto są tylko tłem dla potu na twojej skórze dla tego krótkiego czarnego pożaru który trawi nas bez pytania który zapala się między ludźmi dwoje obcych ludzi w mechanicznym sercu kolosa zatrzymało obrót ziemi w jednym wspólnym spalającym nas oddechu

Parostatek Parostatek wciągany na pustynię. Zardzewiała turbina stukocze kopytami osłów zasznurowanych z nim. Mimiczne udawanie, wpisane w ciało, mimikra pocałunku, symulowana jego poszukiwaniem, są posuwem piasku, rozsypującego się z wydm czasu. Patrzcie na zlewnię ziemi i nieba, rozcieńczoną w sine osocze. U kresu jej kropel, piramidy nie będą tunelem do gwiazd, staną się grobowcem.

stare drzewo zapomniana chata obok niej studnia z którą żuraw rozmawia zachwaszczony płot który pachnie minionym oraz ostatni kwiat zagubione zapomnienie trawę głaszczę to jemu wiatr nauczył sie kłaniać to wszystko altanka upiększa pluszczem ozdobiona w niej echo śpi oraz świerszcz którego wieczorny koncert księżyc podziwia także cień miłości która tu kiedyś gościła zakochana

Czasem Žilina bywała nam po drodze. Od zawsze pytam — jedziemy przez Żylinę? Nieraz zupełnie w podróży tylko do niej. Wzrósł w nas aż Poprád, Żylino-urodzaj. Žilina = Zsolna (węg.)

"Na odwrocie paragonu" Poezja to nie bilet ani żaden VIP dla wybranych; nie tym, co odpowiedzi w obłokach szukają, co to dusza. Nie wyrasta z dyplomów ni pochwał przez mędrców samonazwanych, gdy słowo z myśli prosto w serce szczere jak pocisk wyrusza. To nie są wyścigi po wieńce, które gniją u krytyka, ani żadne egzaminy dla elity w sztywnym kołnierzu. Na co dzień ona nie śpi w tomiszczach, gdzie tylko kurz spotyka – nie znajdziesz jej w herbach pochodzenia ani w pańskim spichlerzu. Możesz mieć dłonie w smarze, jak również buty z grubą zelówką, być tam, gdzie serce pęka lub cieszy dziecko radosną wiosną. Te słowa, które w tobie siedzą, wypuść na wolność stalówką – chociażby na odwrocie paragonu, niech z napiwkiem wzrosną. Poezja nie zdobi salonów – ona jest jak kromka chleba, jest jak te drzwi, które dla wszystkich stoją otwarte na oścież. Jeden z niej rzeźbi diamenty, bo taka jest jego potrzeba, drugi zaś rzuci testament – najkrótszą drogą i najprościej. I obydwa są tak samo ważne i tyle samo warte. Prawdziwe wiersze są stołem, przy którym każdy usiąść może. Nie bój się, że masz słownictwo surowe i czasem uparte – tutaj nie mierzy się twych wersów linijką o żadnej porze. Nie słuchaj wykładów, kiedy w tobie tętni rozmowa żywa; stare wieńce laurowe już dawno nikogo nie wzruszają. Jeśli coś cię uwiera, rodzi się w tobie, twój mózg rozrywa – to jest to prawdziwa sztuka, którą ludzie w sobie miewają. Poezja nam służy po to, by wreszcie przerwać milczenie głów, gdy rzeczywistość robi się ciasna i pęka twoja szuflada. Usiądź wtedy śmiało przy tym stole we wspólnym szeleście słów – chleb jest nasz, ten wspólny, w którym jest i twoja własna prawda. -Leszek Piotr Laskowski

Było jak w kinie, gdzie celuloidowe marzenie w ciasnym mroku kryło się za brudną kotarą, jak dym gasnącej huty. W Psach narodziła się Polska, którą poznajemy, patrząc bez kłamstwa, z otwartymi oczami na detale lizane już przez kolejne pokolenie. Kurwy stały się madonnami, gdy znajomość obcych języków przekreśliła rachunek win, a każde skurwysyństwo przechrzczono w cnotę - przez palce oglądane obrotem złotej monety. Rewizorzy czerwonej gwiazdy, komisje od niebieskiej flagi. Wszyscy grali, pierwsi i ostatni. Wszyscy przegrali. Nadejdą nowi. Jak zawsze - od wschodu albo z zachodu nocy. W naszym kinie - prosektorium.

zaboli? dotknie? połaskocze? ale co to w ogóle jest za słowo?

miejsce na ziemi słyszałaś o tym że wszędzie dobrze gdzie nas nie ma to ja właśnie jestem wszystkimi miejscami jednocześnie pewnie dlatego do dziś nie znalazłem tego mojego

Siadłam z trudem przy jeziorze, cała mokra już od potu, i topiłam się w ferworze lepkich myśli, skutych w tłoku. Głośno, duszno… Tonę w sobie! Odpływałam – wodna zmora. Nie chcąc skończyć w ciemnym grobie, wpełzłam ciężko do jeziora. Na dnie, w głębi, odetchęłam. Chaos spłynął z mego ciała. Leżąc w ciszy, pustki pełna, swoje myśli przelewałam. Zlały się te troski z wodą, oczyszczając ranną duszę Lecz co zrobić z tą swobodą, skoro na brzeg znów wyjść muszę?

Weszłam w przestrzeń bez granic, a on już tam był. Nie musiał się zbliżać - powietrze gęstniało samo, jakby od zawsze należało do niego. Nie widziałam go, lecz czułam ciężar jego spojrzenia - spokojny, pewny, nieunikniony. Zbliżył się, a moja skóra stała się cienka, jak zasłona gotowa opaść. Jego obecność wypełniła mnie bez pytania. Nie opierałam się. Niewidzialna dłoń spoczęła na sercu, i przyspieszyła puls do tempa, które należało do niego. Moje "chcę" rozpuściło się w jego pewności. Zanurzyłam się w nim całkowicie. Nie było przemocy - tylko nieuchronność. Jak przypływ, który zawsze wraca. Jak noc, która bez pytania obejmuje ziemię. I wiedziałam, że od tej chwili nie dotyka mnie już dłońmi. Dotyka mnie od środka.

mgły mgiełki i kłębki pary koty z porannymi zorzami schodzą ze swoich ścieżek sarny te wiotkie przechery znów przechodzą przez drogę w miejscu nieoznakowanym gdy zające chcą wyprzedzić światła mojego samochodu po niebie wędrują wiersze ilustrowane uśmiechami aniołów a na podchmurzu starzy rodzice ojciec goli się wiosennym powiewem matka pierwsze pierwiosnki wpłata w warkocze samolotów a ja jadę po bitumicznych zmarszczkach tegorocznej zimy z marcowym przymrozkiem na skroniach cicho śpiewam trzynastego wszystko zdarzyć się może ..

@huzarc Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) @Migrena Bardzo dziękuję! Twoje słowa to poezja - o lodzie, który chce pękać, o tajemnicach, napięciu i o czasie robiącym krok w bok.Czytasz tak, że odnajdujesz puls pod pulsem. Twoje słowa są jak echo, które odsłania to, co w wierszu czekało. Serdecznie pozdrawiam. :)) @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! "Oprawiona w zachwyt i zawieszona na oku" - piękniej się nie da. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Myszolak Bardzo dziękuję! Dokładnie o tym - obietnica jest pełniejsza niż spełnienie. Przedwiośnie i obietnica trwa, dopóki nie nadejdzie wiosna. Pozdrawiam serdecznie :) @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) "Pij, póki słodkie" - przedwiośnie przeminie, ale smak zostanie. :) Ułuda czy nie ułuda . Przedwiośnie ma najlepszy marketing. Piję na zdrowie :) @Wochen @Czarek Płatak Bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam. :)

Jeszcze ci nie wolno mrużyć powiek - a jedynie w celu nawilżenia źrenic. Przecież nie wiem, co ja wtedy zrobię, gdy odfruniesz mi z tej ziemi… Nie - nie połkną cię zszargane nerwy i klepsydra nie wykrzyknie cię imieniem. Minie miesiąc, może rok, a może cztery - i odnajdziesz milszą ziemię. Jeśli jednak zechcesz odejść - idź, ty jędzo! Narysuję portret, oczy półwesołe, a na koniec - niech to wszyscy wiedzą - cisnę w grób ci tym gryzmołem! 20 II 2025

Poszedłem tam, choć buty miałem nieodpowiednie na taką historię. Pod górę, przez wiatr, który szarpał płaszczem z tą samą obojętnością, z jaką szarpie dachy domów. Chciałem zapytać o radę kogoś, kto ma na mądrość etat od kilku tysiącleci. Atena stoi. Podobno bogini, w praktyce – sporo wapnia i krzemianów. Ma minę kogoś, kto widział już wszystko, więc przestał mrugać, żeby nie przegapić reszty. Zapytałem ją o nas. O to wyrywanie sobie z rąk tego, co i tak nie nasyci. O nienawiść, która jest u nas tańsza niż chleb. O dwulicowość, tę naszą zapasową twarz, noszoną w kieszeni na wypadek prawdy. Milczała. W tym milczeniu była jakaś fachowa precyzja. Kropla deszczu upadła na posadzkę – to był jedyny komunikat, jaki otrzymałem. Dość lakoniczny, jak na tyle wieków doświadczenia. Więc powiedziałem jej, bez podnoszenia głosu: — Skoro tak, to stój. Bądź tylko tym, czym jesteś – eksponatem pod numerem jeden. Twoja mądrość nie pasuje do naszych małych wojen. Jesteś nieaktualna, jak zeszłoroczny śnieg, zbyt czysta na nasze brudne palce. Twoje miejsce jest w lamusie, między eposem a kurzem. Usiadłem na chwilę, bo nogi też mają swoje prawa. I wtedy słońce, niepytane o zdanie, weszło do środka i oślepiło mnie jasnym promieniem. Burza na zewnątrz nagle uznała, że wystarczy, i poszła psuć pogodę komuś innemu. Wstałem. Nie było sensu dłużej tu siedzieć. Otrząsnąłem płaszcz i ruszyłem przed siebie, żeby znaleźć jakieś inne, stare miejsce i tam pomęczyć kogoś innego moimi myślami.

nic taka granica przestrzeń i mur zjawiają się gwiazdy otwiera się dzień wszystko jakoś krąży wokół a jednak życie

,, Nie czyń nam,Panie według naszych grzechów ,, Ps 79 grzech nie jest przekąską deserem gdyby ... nie byłoby źle bywa daniem głównym to już jak powódź zerwane tamy nurt płynie niekontrolowanie trudno o ratunek patrzę na niebo Panie nigdy nie zawodzisz obudzić sumienie nie czyń nam według ... Jezu ufam Tobie 3.2026 andrew Piątek, dzień wspomnienia męki i śmierci Jezusa Grzech czasami smakuje , jak poziomki. Nie objadajmy się.

Kto z sufitu prawdę bierze, tego grawitacja rozliczy na parterze.

"Akwatyczne aspiracje" W gęstej trzcinie, zapomniany, nieopodal gniazd żurawich, w połowie wodą zalany – gniciem mu dno się dziurawi. Z dziesięć lat już tutaj drzemie, niewidoczny pośród flory, w ciszy znosi swoje brzemię – już skończyły mu się fory. A pozycję miał wspaniałą, zawsze pierwszy wybierany, bo wyporność miał niemałą i za kolor był lubiany. Mógłby dalej sobie pływać, wciąż przodować pośród innych, lustro wody lekko kiwać, bez swych aspiracji dziwnych. Lecz on marzył – być tankowcem, by przewozić ton miliony, lub olbrzymim wycieczkowcem, by turystów brać ukłony. Słyszał co dzień komplementy: że sterowny, elegancki, piękny, niczym z bajki wzięty, istny szef, i to szarmancki! W kadłub mu to uderzyło, więc wyruszył w stronę rzeki, w to, co mu się zamarzyło – nie chciał tkwić tu poprzez wieki. Szybkie ułożył więc plany: „Stąd do rzeki – całkiem blisko, potem morza, oceany i tam będę miał już wszystko!”. Ludzi z wiosłami pogubił, w bystry nurt rzeki wpływając, lecz tam szybko się zagubił, sterowność swą utracając. Nurt go rzucał w prawo, lewo, w końcu w trzcinie wylądował, jak spróchniałe, stare drzewo w gąszczu flory zakoczował. Niewidoczny z żadnej strony, stracił dawnej sławy wdzięki, z dala od swojej przystani, cierpiał samotności męki. Dziś wybrali już innego – nikt nie jest niezastąpiony. Warto trzymać się jest tego, do czego się jest stworzonym. Motyl nie jest w stawie rakiem, każdy ma swoje przesłanie; skoro żeś „dwójką-kajakiem”, Titanikiem nie zostaniesz. -Leszek Piotr Laskowski

@vioara stelelor Jest w tym pewna... przewrotność? Autorka pisze wiersz, w którym podmiot - "poeta" - uznaje piedestał za przekleństwo swego życia - po czym... wstawia go na forum, na którym utwór ów zbiera oklaski :D Próżność to zarówno pięta achillesowa jak i siła napędowa każdego człowieka, zwłaszcza artysty - choć nikt nie jest tak łasy na słowa uznania jak poeta. No... może poza jego krytykiem? Absolutnie nie jest to przytyk, wręcz przeciwnie - treść wiersza (i jego zamieszczenie na forum) dobitnie obnaża paradoks natury ludzkiej i koegzystencję sprzeczności w niej ukonstytuowanej. W tym kontekście ostatnia strofa nabiera tragicznego wręcz wydźwięku: Te słowa to tak bezradna kapitulacja. Zastanawiam się jednak, czy dla peela nie jest za późno? Choć przypominam sobie, że posągowi Szczęśliwego Księcia pękło ołowiane serce, bo - jak się okazało - był zdolny do miłości. Ten wiersz silniej przywołuje mi właśnie Wilde'a niż Horacego... "Objawić sztukę, ukrywać artystę - oto cel sztuki." - a ostatecznie sztuka okazuje się być punktem "wyjścia", nie "wejścia". Słowa uznania dla @Berenika97 - świetna analiza. Prawie nic nie zostało mi do napisania... :D

To już trzydzieści lat. Sam się dziwię, że tyle przetrwałem. Sam. Próbowałem zapełnić pustkę i żal takim zwykłym, normalnym życiem i wcale mi się nie udało. Do wczoraj nie wiedziałem dlaczego ten rok 96 był taki ważny dla mnie, ale widzisz, że nawet bezmyślnie wtłoczone daty mają znaczenie, że nie da się zapomnieć. Dzisiaj świeczka, bo tylko tyle mogę chociaż trzeba jeszcze tyle poukładać. Tak wiele pytań, tak mało odpowiedzi. Samotnie. Ten cień pozostał na zawsze. Na zawsze oddzielił złudzenia. A dzisiaj po prostu kolejny dzień, który trzeba przeżyć, jakoś przeżyć. Wiesz? Ta twoja córka wcale nie jest wspaniałą osobą, ale godzę się na to, bo wiem, że wiele wycierpiała. I pozostanę w tym trującym układzie, żeby domknąć ostatni odcinek życia. Nie wiem, naprawdę nie wiem czy dam radę się podnieść. Tak wiele się zmieniło we mnie i na świecie, ale ciągle marzę, że wrócę, że będę mógł posprzątać twój grób. I to wcale nie od święta. Wiem, że to już nic nie zmienia. Nic. Ale każdego dnia pamiętam.

Piramidę na sznurku zaciągnąłeś w sam środek pustyni ktoś w niej zamieszka albo nie. Na zmoczonym piasku po nocnej ulewie małe domki budujesz ktoś po pracy będzie w nich mieszkał. Z porannej tęczy bierzesz kolory pomalujesz budowlę zanim opadnie mgła i podniesie się piasek. Do doliny zaniesiono zmarłych ludzie zapomnieli pozbawić ich duszy tylko zamknęli w grobowcu. Nikt tutaj nie przychodzi nikt nie odwiedza jest zupełna pustka pośrodku starego miasta. Posadzili drzewa po środku pustyni człowiek pługiem piasek orze będzie siał zboże. Oplotły kamienie kłosy pszenicy dorodne i duże na ciałach poległych swoje ziarno wykarmiły. Przyjdą Rzońcy i kłosy zbiorą opustoszeje pustyni do jesieni kiedy znowu siać będą. Usiądziesz i pomyślisz masz przecież rozum tam co kamienie sterczą łan pszenicy rośnie.

dlatego lgną do mężczyzn by im pomogli choć trochę tego cierpienia spalić

Toniemy w objęciach nie swego świata. Czas szkiełkiem zajęty ciągle się skraca. Otula nas dźwięk i przekaz jaskrawy, Głośnością swą krzywe maluje obrazy. Ten jeden przedmiot bez sztuki kochania łącząc zarazem nas z siebie wygania. Bez uprzedzenia słodyczem kusi, na końcu gorycz smak cały udusi.

Gdzie idziesz? Gdzie idziemy? Gdzie podróżujesz? Gdzie podróżujemy? Skąd jesteś? Skąd jesteśmy? Skąd pochodzisz? Skąd pochodzimy? Bezsens? Bezsens.

@Berenika97 Twoje komentarze stały się nierozłączną częścią poematu, za co Ci dziękuję :) Chce mieć słońce. Nie wystarczy mu ziemia, musi mieć i popiół. Wróżby są jasne — najwięcej zyskają kruki. @vioara stelelor Bardzo dziękuję!!! Ja tylko, swoim zwyczajem, wybrałam sobie to, co do mnie najbardziej przemówiło. Też ją lubię. W "postprodukcji" zastąpiła tą: Los wiąże ich jak dwa płomienie w burzy — jeden zgaśnie. Pozdrawiam

postawił kropkę zamknął wieko czuć śmierć przytulił kropkę uśmiechnął się znowu wygrał postawił kropkę idzie dalej jak to los nie boi się bo wie że jego racja zawsze jest

Są Słowa Świąteczne I Święte Święty Ogień I Woda Musi Być Świętość W Życiu Człowieka Wiara Nadzieja I Miłość I Słowo Musi Być Święte Słowo Dane Każde Jak Przysięga Obietnica

Ty działasz w przedziwnie tajemny i cudowny sposób Potrzebuję Twojej pomocy Jestem na samym dnie Wiem że mnie kochasz Ty jesteś najważniejszy Nie ja Nie moje szczęście i powodzenie Ty Ja nie mam siły mierzyć się z życiem Nie postawię już na swoim Poddaję się Twojemu działaniu Dziękuję że mi wybaczyłeś Potrzebuję Cię Nie chcę Cię nie potrzebować ani liczyć na siebie Ty jesteś sensem mojego życia Obdarzasz mnie istnieniem Ogołacasz mnie z przywiązań Sukces życiowy, wpływ na innych, praca, pieniądze, używki, talenty, pomyślność Pokazujesz mi bez tego , odbierając mi to Odbierając mi pragnienie tego Wartość wsparcia jakie otrzymuję od mojej mamy Tą bezwarunkową miłość Uczysz mnie potrzebować Być smutnym, złym Być nadal zranionym zagubionym dzieckiem To uczucie niedopasowania do świata Uczucie przegranej To wielkie cierpienie dla mnie Lecz wierzę w Ciebie Boże mój Zabierz moje życie Zrób z nim co Ci się podoba Teraz żyję Teraz kocham Cię Teraz umieram dla Ciebie Dotąd mnie zawiodły nauki, intelektualizacja, psychologia, duchowość i filozofia , marzenia Przegrałem Ale Ty z tej przegranej czynisz wygraną Wieczne życie Chcę być tu z Tobą To jest mój sukces Kontakt Leżę tu z ubogimi i pragnę tylko Ciebie Nie sukcesu na wzór świata To piękne że Jesteś Obecny Piękne jest Twoje oblicze Trudno to przekazać innym teraz Tajemnicę Twojego Istnienia Dałeś mi błogosławieństwo samotności i przegranej abym Cię poznał Dla Ciebie żyję i umieram

Kwiatów korona berło- żywa gałązka wierne zwierzęta…

Korona z głowy spadła, fryzura jednak została…

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Cieszę się, że i się spodobał. Serdecznie pozdrawiam. :) @Rafael Marius Bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie.

To jest bardzo wnikliwa obserwacja, bo tworzy opozycję, między: - Świętością - czyli czymś, co pochodzi od Siły Wyższej - bezwarunkowym, transcendentnym, - a Świątecznością - czyli czymś, co stworzył człowiek (obrzęd, celebracja - jednak profanum, a nie sacrum). Dalsza część utworu wskazuje, że Świętość jest esencją, Świąteczność już niekoniecznie.

tylko popatrz ulepiłem ci bałwanka z marchewkowym nosem stoi na polu obok plecaka pełnego jacków i placków kocham babcine śledziowe zupy świąteczne braci marx a charlie chaplin i ja jesteśmy z tej samej gliny takie z nas bratki to nic że sporo udajemy mamy przecież łyżwy sanki gdzie twoje rękawiczki nie wiem owiniemy więc dłonie szalikiem a może spróbujemy żyć cieplej

@violetta „Tam dom Twój, gdzie serce Twoje…”, pozdrawiam😊

@huzarc... śliczny komentarz... :) dziękuję. @andrew... "obiecywał i dawał.. starczy" na dłuuugo... niech..:) Dzięki Andrzej. @Alicja_Wysocka.... @Waldemar_Talar_Talar... Ala, uroczy.? cieszę się... :) Waldku.. dzięki za dobre słowo. @vioara stelelor... o to mi chodziło.. bliskość.. pomimo upływu czasu. Dziękuję Ci... :) @Berenika97.. słowo.. symbioza.. dane ciutkę na wyrost, być może, ale.. czułam to tak, jak właśnie opisałaś w komentarzu, za który bardzo dziękuję... :) Dygam za każde zostawione słowo.. DZIĘKUJĘ. @Wochen... @Łukasz Jurczyk... @Rafael Marius... Wam także dziękuję za ślady czytania.

pierwszy spacer na ulicy szklanka za szklanką w herbacianym poranku stygnie cytrynowy sen w metafizycznej przestrzeni ja na łańcuchu i pies w kagańcu odprowadzamy się pod same drzwi tramwaj skręca w swoją stronę