Cała aktywność

@Kwiatuszek Zgadzam się z Tobą. Wykorzystam ten wiersz do napisania swojej piosenki - w marcu zacząłem pisać wiersze, w kwietniu zacząłem realizować na ich podstawie piosenki ( z pomocą AI). Jestem muzykiem "amatorem" (gitara i śpiew), ale cóż to znaczy: amator? Liczy się produkt. Zajrzyj do mojego wierszyka "ZA NIC I BEZ GRANIC". Na naszym portalu pojawił się 1 kwietnia (powstał rano). 22 dni później piosenka weszła na 23 platformy streamingowe ("wchodzenie" potrwa ok. 2 tyg.). Poniżej wiersza jest moja piosenka, słowa i współprodukcja muzyczna moje. Pod pseudonimem "lessORmore" wyprodukowałem na razie (w kwietniu) 14 piosenek., kilka dla dzieciaków, a 5 + te, które powstaną w ciągu kilku tygodni, ukażą się na Spotify, jako album "REDY SONGS", piosenki Redy`ego - dla Ciebie: Rudego. Serdecznie pozdrawiam.

@Anton_Borowicz Mieć takiego generała, dobroć Boga jest wspaniała. Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

@Migrena „Nagle nie było już nawet bólu , tylko funkcja" - to zdanie mówi o depresji. Wiersz boli w sposób, który trudno opisać. Wrócę do niego - teraz słońce i ogród mnie wzywa. Pozdrawiam.

@Berenika97 oj ja to jestem wyjątkowo "zakubkowany" ;) fajne porównanie, choć zionie chłodem i pustką relacyjną. tak, ciało pierwsze protestuje przeciw hipokryzji umysłu, któremu się zdaje, że "tak właśnie jest". pozdrawiam :)

@Lenore Grey „Róża o czerwień piórek zazdrosna" - ten obraz jest śliczny, tak jak cały wierszyk. :)

@viola arvensis, @MIROSŁAW C., @Łukasz Jurczyk, @aniat., @truesirex, @Jacek_Suchowicz, @Nata_Kruk, @Migrena, @Poet Ka, @Berenika97, @Charismafilos, @Rafael Marius, @APM, @andrew. Bardzo, bardzo Wam dziękuję. Ściskam mocno, fajnego dnia życzę.

czytam do kawy, uśmiech pod nosem bo lekko, a jednak z cieniem, bo niby kwiaty, kolory, radość zmysły nie mogą się przejeść i tak to bywa - słowo rabatka rośnie, zachwyca i cieszy wreszcie przychodzi z ciężką maszyną wycina i chce kaleczyć więc pisz jak czujesz, bez oglądania na mody i ich kaprysy bo nawet w bardzo pięknych ogrodach znajdziesz to czego nie liczysz

mam na wyłączność kubek a jednak gdy dotykam ciepłej porcelany czuję pod palcami zimną fakturę obcego przedmiotu znosimy do gniazda rzeczy wierząc że ciężar materii zakotwiczy nas w świecie mówię „moje” lecz usta wypluwają cudze myśli kroczę po ścieżce która nie pamięta moich kroków ciało odrzuca to świetnie umeblowane kłamstwo błaga o ucieczkę z muzeum podpisanych eksponatów patrzę w stronę wyjścia zostawiam kubek na stole.

@lena2_ najciaśniej siedzi to co nie ma szwów. sumienie nie daje się spruć, więc człowiek próbuje spruć siebie. super:)

@Berenika97 tak płacz to już ulga, nawet jeśli tylko na poziomie emocjonalnym. Ból bez ulgi staje się udręką. Dziękuję za celny kometarz.

@Achilles_Rasti Otwarcie "Nie ma mnie , gdzie ja jestem" to zderzenie - gramatycznie paradoksalne, emocjonalnie bardzo precyzyjne. Opisuje stan dysocjacji, wyobcowania z własnej obecności. "słońce ogrzewa myśli uczucia wypala" - to piękny wers wiersza - słońce robi dwie rzeczy naraz i są sprzeczne. To jest prawdziwy obraz poetycki. Pozdrawiam.

@viola arvensis śmieszne ja złoty pińdziesiąt !

@Charismafilos Czasem największym bólem nie jest płacz, ale niemożność płaczu. „Sucha łza najbardziej serce orze" - to zdanie jest bardzo poruszające.

@Simon Tracy "Tropy wbite twardo w leśny mech jak stygmaty raniły boskie gaje" - to zdanie urzekło mnie! Połączenie sacrum z bestią, kniei z morderstwem, chochołów z armią - obrazy gęste i niezwykłe.

ciemność już nas nie skleja rozłazi się pod skórą zostawiłaś we mnie fantomy zamykam je bezimiennie dotyk gnije w pamięci odpada płatami nie ma ciebie woda w czajniku wrze a coś dalej się odrywa mięso nie przyjęło twojego odejścia twoje imię wbite głęboko migruje ciało obce naczynia pękają po cichu kiedyś byliśmy jednym ciężarem teraz rozpadamy się w dwie osobne przepaście dłonie zniknęły ale ucisk trwa zaciska się tam gdzie się kończyłaś jest otwór jałowy bo wszystko już wyciekło ciemność cieńsza teraz ale ostrzejsza przechodzi przeze mnie na wylot i nic się nie kończy zostaje w środku jak miejsce po przejściu i nagle nie było już nawet bólu tylko funkcja

@Kwiatuszek "Studentskiej" kosteczka - choćby w wyobraźni – Smakuje najlepiej w dowód przyjaźni. A zapach tej kawy, co w kubku się parzy, Uśmiech maluje na jego twarzy.

@Andrzej_Wojnowski Piękny! Ostatnia strofa zostanie w mojej pamięci! Taniec, który nie gaśnie mimo że muzyka ucichła - piękna metafora na to, czego nie da się odłożyć, choć czas minął. Wiersz miłosny z prawdziwą melancholią - rytmiczny, z refrenem wspomnień. Bardzo mi się podoba.

nadgryzam dzień pierwszy kęs o smaku deszczu zero pragnień zero cukru wdech i wydech potem mała kawa zabielona szybszym tempem marzenia gdzieś na kolejnej stronie we wstępie kilka uwag o życiu i raju zakochanym w Bogu myśli mokną ulewa trwa wiosna wiosłuje łyżeczką powiewają majowe flagi mijam samotne rowery mknące ku zielonym światłom

@Lapislazuli Hipnoza jako metafora władzy nad drugim człowiekiem - wiersz bada tę granicę między fascynacją a zniewoleniem. „Na rozkazy jesteś mój" brzmi niepokojąco. Rytm - „tik tak", powtarzające się „w dół dół dół" wciąga czytelnika w trans. Sprytnie napisane. :)

@Waldemar_Talar_Talar Filozofia na dobry dzień. Czytam i mimowolnie się uśmiecham. Przyjemny wiersz. Pozdrawiam. :))

@andrew serdeczne dzięki za pełen nadziei komentarz :) Cudne! Choć czasem serce musi pęknąć... aby się otworzyć.

@Toyer Forma pantum świetnie służy tej treści - powtarzające się wersy zachowują się jak tęsknota - wracają, trochę zmienione, trochę boleśniejsze. „Między strofami namiętna cisza" to zdanie, które samo mogłoby być tytułem tomiku. Pozdrawiam.

@Charismafilos ... ból nie ustanie serca się nie rozpłatuje całe się podarowuje ❤️ Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

@Łukasz Jurczyk Nie chcę się wlec za armią Aleksandra Wielkiego. :) Ale spokojnie, przed szereg też nie zamierzam wybiegać. :)

@Na liniach czasu Ciekawa obserwacja! :) Pozdrawiam. @violetta Bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie. :)