„Puc, Bursztyn i goście” to książka dla dzieci autorstwa Jana Grabowskiego, wydana w 1933 roku, należąca do klasycznych utworów polskiej literatury dziecięcej poświęconych światu zwierząt. Głównymi bohaterami są dwa podwórzowe psy – doświadczony, rozsądny Puc oraz młodszy, żywiołowy Bursztyn – których spokojne życie zostaje zakłócone przez przyjazd „kanapowych” psów z Warszawy, Mikada i Tiuzdeja. Autor prowadzi narrację z perspektywy zwierząt, nadając im wyraziste charaktery, emocje i sposób postrzegania świata ludzi. Utwór łączy humor z realistyczną obserwacją obyczajów zwierzęcych, ukazując kontrast między wiejskim podwórzem a miejskim stylem życia.
Fabuła „Puca, Bursztyna i gości” oparta jest na serii zabawnych, ale i pouczających perypetii, które prowadzą do stopniowej przemiany Mikada – psa wychowanego w luksusowych warunkach, nieprzystosowanego do podwórkowej codzienności. Dzięki przyjaźni z Pucem i Bursztynem uczy się on odwagi, samodzielności i lojalności, co ostatecznie skłania go do pozostania na wsi. Książka porusza ważne tematy, takie jak różnice społeczne, znaczenie wspólnoty, odpowiedzialność oraz prawo do wyboru własnej drogi. Podobnie jak inne utwory Grabowskiego, „Puc, Bursztyn i goście” kształtuje empatię wobec zwierząt i uczy szacunku dla ich odmienności, pozostając lekturą aktualną i cenioną przez kolejne pokolenia czytelników.