„Panny z Wilka” to opowiadanie autorstwa Jarosław Iwaszkiewicz, opublikowane w 1933 roku w jednym tomie z utworem „Brzezina”. Akcja rozgrywa się pod koniec lat 20. XX wieku, kilka lat po I wojnie światowej, a jej bohaterem jest trzydziestosiedmioletni Wiktor Ruben, były uczestnik wojny i zarządca folwarku. Z powodów zdrowotnych mężczyzna udaje się na wieś i zatrzymuje się w majątku Wilko, gdzie przed wojną spędzał wakacje i nawiązywał relacje z kilkoma siostrami mieszkającymi w dworze. Powrót do tego miejsca uruchamia lawinę wspomnień i staje się impulsem do refleksji nad własnym życiem, niespełnieniem oraz utraconymi możliwościami.
Utwór ma charakter introspekcyjny i koncentruje się na motywach przemijania, pamięci, niespełnionej miłości oraz egzystencjalnej samotności. Spotkania z dawnymi pannami z Wilka, dziś już dojrzałymi kobietami, uświadamiają Wiktorowi nieodwracalność czasu i złudność młodzieńczych wyobrażeń o szczęściu. Opowiadanie uznawane jest za jeden z najwybitniejszych tekstów prozatorskich Iwaszkiewicza, a jego znaczenie potwierdza ekranizacja dokonana w 1979 roku przez Andrzej Wajda, nominowana do Nagrody Akademii Filmowej. „Panny z Wilka” zajmują istotne miejsce w literaturze polskiej XX wieku jako subtelne studium psychologiczne i filozoficzna opowieść o ludzkim losie oraz nieuchronności przemijania.