„Kot w butach” to baśń ludowa o włoskich korzeniach, której najbardziej znaną wersję opublikował Charles Perrault w 1697 roku w zbiorze Histoires ou contes du temps passé. Utwór opowiada historię najmłodszego syna młynarza, który w spadku otrzymuje jedynie kota, pozornie bezwartościowy dar. Dzięki niezwykłemu sprytowi zwierzęcia, jego zdolnościom manipulacji i konsekwentnie realizowanemu planowi, ubogi młodzieniec zostaje przedstawiony królowi jako bogaty arystokrata, Markiz de Carabas, zdobywa majątek oraz rękę królewny. Baśń łączy elementy realizmu z fantastyką i humorem, a jej konstrukcja opiera się na serii forteli prowadzących do spektakularnego awansu społecznego bohatera.
Utwór funkcjonuje w międzynarodowej tradycji baśniowej jako wariant wątku klasyfikowanego w systemie Aarnego–Thompsona–Uthera pod numerem ATU 545. Najstarsze znane wersje historii zapisał Giovanni Francesco Straparola w XVI wieku oraz Giambattista Basile w 1634 roku, jednak to wersja Perraulta utrwaliła kanoniczny obraz kota noszącego buty. Baśń zawiera wyraźne morały: podkreśla wartość inteligencji, zaradności i talentu ponad samym dziedziczeniem oraz wskazuje na znaczenie pozorów, młodości i stroju w relacjach społecznych. „Kot w butach” doczekał się licznych adaptacji literackich i scenicznych, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów europejskiej kultury baśniowej.