„Emilia Galotti” to dramat w pięciu aktach autorstwa Gottholda Ephraima Lessinga, wystawiony po raz pierwszy 8 marca 1772 roku w Brunszwiku. Utwór należy do najważniejszych przykładów niemieckiej tragedii mieszczańskiej, czyli gatunku ukazującego konflikt między moralnością i godnością mieszczaństwa a samowolą arystokratycznej władzy. Akcja rozgrywa się we Włoszech, na dworze księcia Gwastalli, Hettorego Gonzagi, który zakochuje się w cnotliwej Emilii, mimo że dziewczyna ma poślubić hrabiego Appianiego. Z pomocą szambelana Marinellego książę doprowadza do napadu na orszak weselny, śmierci narzeczonego i sprowadzenia Emilii do swojej rezydencji. Ojciec bohaterki, Odoardo Galotti, pragnie ocalić córkę przed hańbą i dworską przemocą, a sama Emilia, obawiając się zarówno nacisku księcia, jak i własnej słabości, prosi go o ratunek. Tragiczny finał, w którym Odoardo zabija córkę sztyletem, czyni z dramatu opowieść o granicach władzy, przemocy społecznej, cnocie, honorze i bezradności jednostki wobec absolutystycznego systemu.