„Do piachu” to dramat Tadeusza Różewicza, pisany w latach 1955–1972 i opublikowany po raz pierwszy w 1979 roku na łamach miesięcznika „Dialog”. Utwór, pierwotnie planowany jako powieść partyzancka pod roboczym tytułem Głupi Waluś, przedstawia oddział Armii Krajowej działający jesienią 1944 roku. Różewicz odchodzi w nim od heroicznego mitu partyzantki, pokazując codzienność leśnego oddziału: brud, zmęczenie, konflikty, rozmowy polityczne, spory o dyscyplinę, lęk, przypadkowość i moralne uwikłanie żołnierzy. Główną postacią jest Waluś, prosty wiejski parobek, który zostaje uwięziony za udział w napadzie na plebanię, rabunku i gwałcie, a następnie skazany przez partyzancki sąd na śmierć.
Fabuła dramatu rozwija się w kolejnych obrazach ukazujących życie oddziału: rozmowy o reformie rolnej, komunizmie, granicach Polski, relacjach między oficerami i szeregowymi, mszy polowej oraz przygotowaniach do wykonania wyroku. Szczególne znaczenie ma finał, w którym Waluś, przekonany początkowo, że zostanie wypuszczony do domu, trafia nad wykopany dół, słucha wyroku, próbuje się modlić, płacze i zostaje rozstrzelany. „Do piachu” wywołało liczne kontrowersje, ponieważ naruszało utrwalony, patriotyczny obraz wojennego podziemia i ukazywało partyzantów jako ludzi uwikłanych w przemoc, słabość, fizjologię oraz moralny chaos wojny. Po prapremierze w 1979 roku sztuka spotkała się z protestami części środowisk kombatanckich, a zarazem została uznana za jeden z najważniejszych polskich dramatów powojennych, podejmujących temat wojny bez upiększeń i heroizującej legendy.