Arkusz maturalny z języka polskiego (poziom rozszerzony, maj 2009) obejmuje dwie części sprawdzające kompetencje analityczne oraz interpretacyjne. W pierwszej części zdający analizuje tekst Jerzego Sosnowskiego „Sztuka jako schody ruchome”, który podejmuje refleksję nad relacją między sztuką a polityką oraz nad miejscem doświadczenia estetycznego w życiu człowieka. Zadania wymagają rozpoznania środków stylistycznych, interpretacji metafor oraz zrozumienia głównej tezy, zgodnie z którą sztuka pełni funkcję pośrednika między codziennością a wymiarem uniwersalnym i metafizycznym.
Centralnym zagadnieniem arkusza jest rola sztuki jako przestrzeni przekraczającej bieżące doświadczenie i pozwalającej spojrzeć na rzeczywistość z szerszej perspektywy. Autor tekstu wskazuje, że sztuka nie powinna ani całkowicie uciekać od rzeczywistości (eskapizm), ani być podporządkowana aktualnym sporom politycznym, ponieważ w obu przypadkach traci swoją autonomię. Zdający musi wykazać się umiejętnością interpretowania sensów ukrytych, dostrzegania opozycji takich jak „góra – dół” czy „sacrum – profanum” oraz formułowania wniosków dotyczących funkcji kultury.
Druga część egzaminu polega na napisaniu wypracowania interpretacyjnego, wymagającego analizy i porównania tekstów literackich. Na podstawie „Pieśni XXII” i „Trenu IX” Jana Kochanowskiego przedstaw różnice w postawie poety wobec Rozumu i Mądrości, zwracając uwagę na sposób budowania poetyckiej refleksji. Na podstawie fragmentu powieści „Kamień na kamieniu” Wiesława Myśliwskiego przedstaw metaforyczne znaczenia drogi, uwzględniając kreację narratora.. Tematy wymagają pogłębionej interpretacji, zestawienia różnych ujęć problemów egzystencjalnych oraz umiejętności analizy języka i formy wypowiedzi literackiej.