Arkusz maturalny z języka polskiego (poziom rozszerzony, czerwiec 2021) koncentruje się na sprawdzeniu umiejętności tworzenia rozbudowanej wypowiedzi pisemnej oraz interpretacji tekstów literackich i teoretycznoliterackich. Zdający wybiera jeden z dwóch tematów i przygotowuje wypracowanie liczące co najmniej 300 słów, w którym powinien wykazać się zdolnością rozpoznania problemu, budowania stanowiska oraz jego uzasadniania poprzez odwołania do różnych tekstów kultury. Istotne znaczenie mają również poprawność językowa, kompozycja, spójność oraz styl wypowiedzi, oceniane według szczegółowych kryteriów obejmujących m.in. trafność argumentacji, brak błędów rzeczowych oraz poprawność zapisu.
Główne zagadnienia arkusza dotyczą roli literatury oraz doświadczenia jednostki w kontekście egzystencjalnym i społecznym, a także interpretacji motywu samotności. W pierwszym temacie analizowany jest tekst Waltera Hilsbechera „Pisanie jako terapia”, który podejmuje problem terapeutycznej funkcji literatury, wskazując na znaczenie pisania jako formy autoterapii oraz jego wpływ na czytelników i całe społeczeństwo. Autor podkreśla relację między jednostką a wspólnotą oraz rolę ekspresji doświadczeń w procesie oczyszczenia emocjonalnego. Drugi temat wymaga interpretacji porównawczej dwóch utworów poetyckich – Ignacego Krasickiego i Adama Mickiewicza – skupiających się na motywie samotności, ukazanym zarówno jako przestrzeń wyciszenia i odpoczynku, jak i doświadczenie ambiwalentne, związane z napięciem między izolacją a potrzebą kontaktu ze światem.
W arkuszu pojawiają się następujące tematy wypracowań: Określ, jaki problem podejmuje Walter Hilsbecher w podanym tekście. Zajmij stanowisko wobec rozwiązania przyjętego przez autora, odwołując się do tego tekstu oraz innych tekstów kultury lub Dokonaj interpretacji porównawczej utworów „Osobność” Ignacego Krasickiego i „Do samotności” Adama Mickiewicza.