Arkusz maturalny z języka polskiego (poziom rozszerzony, czerwiec 2020 – formuła 2015) koncentruje się na sprawdzeniu umiejętności tworzenia samodzielnej wypowiedzi argumentacyjnej oraz interpretacyjnej w oparciu o teksty literackie i teoretycznoliterackie. Zdający musi wykazać się zdolnością rozpoznania problemu zawartego w tekście, sformułowania własnego stanowiska oraz jego uzasadnienia przy użyciu odpowiednich kontekstów kulturowych. Ważnym elementem oceniania jest także kompozycja pracy, spójność wywodu, styl oraz poprawność językowa, co podkreślają szczegółowe kryteria oceny wypowiedzi.
Główne zagadnienia arkusza skupiają się wokół relacji między prawdą a fikcją w literaturze oraz sposobów przedstawiania ludzkiego doświadczenia w poezji. W pierwszym temacie analizowany jest tekst Bożeny Chrząstowskiej, który podejmuje problem fikcyjności dzieła literackiego i jego związku z prawdą – wskazuje, że literatura nie musi odtwarzać rzeczywistości, lecz może poprzez „zmyślenie” wyrażać głębsze sensy i idee. Drugi obszar dotyczy interpretacji porównawczej wierszy Jana Kochanowskiego i Zbigniewa Herberta, w których motyw snu staje się punktem wyjścia do refleksji nad naturą ludzkiego poznania, wyobraźni oraz granic języka – od harmonijnej wizji ładu kosmicznego po nowoczesne, fragmentaryczne doświadczenie rzeczywistości.
W arkuszu pojawiają się następujące tematy wypracowań: Określ, jaki problem podejmuje Bożena Chrząstowska w podanym tekście. Zajmij stanowisko wobec rozwiązania przyjętego przez autorkę, odwołując się do tego tekstu oraz innych tekstów kultury lub Dokonaj interpretacji porównawczej „Do snu” Jana Kochanowskiego i „Język snu” Zbigniewa Herberta.