wietrzna niepogoda

[Almare]

nuty tęsknoty kładę na dłoni
cichą melodię ciepłych kropli
dotykam warg porannej bieli
muszla w bezszumie jasnych cieni

całą muzykę chowam w głębi
tkliwego lądu chętnych miejsc
pulsuje rytmem bioder euforia
gna do finału staccato serc

wracaj z wieczornym chłodem
nagiej gałęzi dając nadzieję
na szept zielony młodych liści
wiatrem ciepłym otul - niezapomnieniem



Wierszyk powstał z inspiracji Anny Pary. Autor dziękuje.

[Oxyvia]

Pierwsze dwie strofy ładne i sentymentalne, rytmiczne, prawie piosenka. Ale ostatnia zupełnie gubi rytm i melodię, jest jakby nie z tego wiersza. Poprawiłabym albo wyrzuciła te ostatnią.
Pozdrawiam.

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

też tak sobie dumam, ale chwilowo brakuje weny. będę myślał, będę myślał... :))))

[adolf]

podba mi isę, ale chyba ostatnia strofa lekko rytm gubi :))

a tu takie coś ode mnie :P


Cały świat sferą jest po-głosu
muzyką, która zaschła w gardle
roztworem nędzy i patosu
czymś czego nie ma, a trwa dalej.

Wiolinowego klucza uchem
twe partytury podsłuchują
jak ścieg piszczałki łata ustęp
naparemi arii się ksztąłtując

z poczwarek wrzasków . Amorficzność
niech cię nie zdziwi - Jeden dźwięk
sam naśladować umie wszystko

Bo to jest życia tajemnica:
w naczynie lana ciągle ciecz
i kształt jej, co się nie domyka

[Artur_Bielawa]

bardzo udany wiersz, refleksyjny nastrój który czytając płynie z każdą strofą, pozdrawiam

[Oxyvia]

Adolf, też bardzo ładny sonet.
Ale z literówką.

[Oxyvia]

A nawet z dwoma. :-)

[gabriel p.]

zgadzam się z przemówcami - nastrój utworu bardzo ciekawy, ładnie i gładko się czyta aż do ostaniej strofy...

to trochę tak, jakby ktoś malował pejzaż, a zamisat słońca narysował torbę z biedronki...

pzdr

[emil_grabicz]

Tak, pierwsza jest zwiewna, szumi poezją, później jest już trochę inaczej i koniec traci melodię, chociaż treścią trzyma klimat.
Pozwól, że wpiszę swoją wersję na bazie Twojego natchnienia:

"nuty tęsknoty chowam w dłoni
jak ciepłych kropli ciche dźwięki
muskając wargi rannej bieli
maluję w chmurach jasny błękit

całą muzykę chowam w głębi
tkliwego lądu znajomych miejsc
zachwyt pulsuje rytmem bioder
gna do finału staccato serc

wróci z wieczornym chłodem nieba
nagiej gałęzi snu czuwanie
zielonym szeptem młodych liści
tulone wiatrem - niemijaniem

Pozdrowionka dla zacnego Almare :)

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki za wierszyk i przychylność dla dwóch zwrotek. myślę, że powinienem napisać sonet.
rytm zanika bo zanika melodia i wraca cisza do peelki, ale żeby to wydobyć, powinno być sześć wersów.

pozdrawiam

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję, Arturze

pozdrawiam

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ha, torba z biedronki!

:))))))))

pozdrawiam

[Almare]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Całkiem fajnie! Ale, i tu, mars na czole mym - albowiem:
na bazie, zwykle, stały wywrotki, ale Twoje dzieło wywrotowym nie jest, przez co automatycznie uzyskałeś pozwolenie na własną wersję. Nie bądźmy samolubni, dajmy innym odrobinę weny, co nie? :))))


Spróbuję, jak już mówiłem Adolfowi, napisać sonet - wiodąc historię samotnej peelki do gorzkiego finału - ciszy, dłoni, chłodu kropli bez wody... wie(cz)(trz)nej niepogody z jaką przemierzamy firmament czarnej otchłani.

pozdrawiam