Twarz targana żywiołami

[Vincent]

Twarz targana żywiołami

Chcesz wyjść, posiedzieć chwilę na ławeczce w parku,
Chcesz odetchnąć, odpocząć, przystanąć i popatrzeć,
Na mijającą Cię osobę w jesiennym płaszczu, na jej znajome ruchy,
Na widziane już kiedyś cienie pod jej powiekami – na zamknięte usta.

Może Cię nie zauważy, może nie dostrzeże spod wysokiego kołnierza,
Może pójdzie dalej i nie zwróci uwagi, może tylko zerknie,
Ale ona przystanie - sztorm zmarszczek na twarzy, eksplozja źrenic,
Ale ona się obejrzy – erupcja warg, gejzery porów.

Twarz targana żywiołami

To Twoja twarz, Twoich własnych zębów dygot i chrzęst,
To Twoich nozdrzy przeszywający świst
Powie Ci:
- Wracaj, wracaj skąd żeś przyszedł,
Wstań z ławki bo miejsce na niej już zajęte.

- Siądzie tam ktoś inny, ktoś o twarzy fantoma,
Bezimienny sędzia z młotkiem barwy sadzy,
Zastuka trzykrotnie i wręczy mi strój w biało-czarne pasy,
Nowe odzienie, świeżutkie, uprane – bez otworu na ręce.

- Odejdź stąd i udawaj, że chociaż Ty tego nie widzisz.

Lecz Ty nie masz dokąd pójść,
Więc patrzysz,
Patrzysz,

Patrzysz na syczący płomyk gasnących pożarów
Twej twarzy targanej żywiołami.