Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Najpierw nieśmiało, biało, podśnieżnie,
wychylam kielich, drugi i trzeci,
zaczynam trele, cicho, lubieżnie,
z lękiem przed zemstą starej Zamieci.

Potem się zrywam około maja,
otwieram oczy, wybucham w zieleń,
i coraz żywiej, szaleniej, dalej,
coraz wyraźniej, barwniej, rozśmielej!

W sierpniu najbujniej wyrastam wreszcie
fontanną grozy, hosanną szczęścia,
by zdążyć kwiatem się nawyświecić,
człowiekiem dotknąć raz człowieczeństwa,

żeby się nażyć, zanim mnie zmrozi,
żeby się naśmiać, do łez nakwitnąć,
naśpiewać, nabyć, co tchu nachodzić,
napłakać, zanim rozpacze znikną!

Ech! Lasy dzwonią, a krew się pieni!
Płetwy, desenie, skrzydła i twarze,
szybko, z rozmachem, kochać, docenić -
by przed Zimnicą zdążyć się nażyć!

Bo tu już w oczy pierwsze przedśniegi,
dni krótkie, że się w nich nie pomieszczę...
Dlaczego muszę tak szybko niebyć,
choć nie nażyłam się przecież jeszcze?...

  • Odpowiedzi 42
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Lekko i rzeczywiście sielsko - filozoficznie. Ciekawe zwroty i zawroty w fantazjowaniu - słowem też
:). Niektóre określenia trochę przypominają mi inny wiersz kogoś z org'a. Tam o "rozparapecaniu" było. Ważne, że nie przekombinowane. Podoba się Oxyvio, pozdrawiam.

Opublikowano

Podoba mi się dwuznaczność drugiego wersu pierwszej zwrotki, możesz być w nim kwiatem (jakimś przebiśniegiem może?), lub także sobą, celebrującą winem nadejście wiosny.
Całość układa się sama, dobre napięcie i zakończony cykl. Mocne.
pzdr

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj, HAYQ. Cieszę się, że Ci sie podoba i że nieprzekombinowane. :-)
A jaki wiersz Ci przypomniałam? Bo nie kojarzę. Chętnie przeczytam.
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jolu, witaj u mnie w gościnie. :-)
Bardzo się cieszę, że Ci się podoba.
Tak, kilka osób mi już mówiło przy różnych okazjach, że piszę "mocne" wiersze. Nie każdemu się to podoba, ale bardzo się cieszę, że Tobie tak (cokolwiek by owo określenie nie oznaczało).
Opublikowano

Wpadłem tutaj zdyszany zemstą i rewanżem i stanąłem, jak wryty...
Peelka, odkrywa prawie wszystkie karty. Tak, jak odkrywa się przed rozbiciem banku w pokerze.
Jezu, ale furia śnieżno-lubieżna! Zdębiałem! Ile tu treści i słowa, słowa...
Karmazynowe fajerwerki. No i ta krew spieniona... Strasznie wybuchowe ingrediencje tutaj
spisane. Świat wyszedł mi z orbit!
Najważniejsze być gotowym. Peelka już czeka na walizkach, by ruszyć ku nowej przygodzie.
Oxyvio, bardzo mi ten wiersz przypadł do serca. Jest naprawdę pięknie napisany i pomyślany.
"Niech żyje ten, kto zwycięża", jak zwykł był mawiać Don Kichote.
A więc pić, używać i popuszczać pasa... druga okazja do życia nie będzie nam nigdy dana.
Same pochwały, same szóstki i podium dla Ciebie, a ja gdzieś z tyłu patrzę z dumą, jak stadion wiwatuje na Twoją cześć.
Pozdrawiam Cię Oxy i bombastyczny cmokasik lyryczny. :)

Opublikowano

znakomity, grawo tzn. brawo !!! równiez moje gratulacje !!!
:)

historii poezji nie znamy a fakty się same powtarzają
i z jaką doskonałą częstotliwością,
to ... dopiero ars poetica!!! pióro i wena !!
:)
pozdrawiam

Opublikowano

Oxyvio! Zauroczyłaś! Oczywiście w tym wierszu widzę siebie... Tak! Nażyć się, nażyć, ile się zdoła zanim "Zimnica" dopadnie :):):) Oczywiście zabieram bez pytania do swojego ula.
Pięknie. Cóż można powiedzieć więcej? Moje najszczersze grabulki!!!

Pozdrawiam serdecznie :-)
Krysia

Opublikowano

o ile warsztat niezły, a wierszowanie płynne - o tyle temat uchwycony nazbyt mimozowato, a wykonanie przepaprocone. nie moje klimaty, niestety - mnie taki przekwiecony spontan jakoś nie chwyta, a nawet razi rozegzaltowaniem nad/ dla/o samej sobie. takie samonakręcanie - sorki.
- do następnego, Asiu
pozdrawiam :)
kasia.

Opublikowano

Jeszcze wtrącę kilka słów. W moim wierszu zapytałaś, czy temat jest podobny do "Ożywicy". Nie chciałem odpowiadać pod moim wierszem, mogłoby to być nieeleganckie.

Można oba utwory interpretować w podobny sposób, jednak należy pamiętać, że co osoba to inna interpretacja. W Twoim wierszu widzę spojrzenie nieco bardziej dynamiczne (potęguje je bardzo "biegnący" rytm i rym), jako że Twój wiersz nie jest bardzo krótki, ale za to bardzo ładnie płynie, jeszcze większe wrażenie można odnieść, że coś ważnego umyka, jakby gubi się w pędzie. W treści wiersza przemykasz przez niemal cały rok, budząc się raptem w maju (oczywiście rozumiem to jako metafora życia... maj to dorosłość, większe rozumienie świata i człowieka).

W moim wierszu, jako że forma jest diametralnie różna, raczej widać statyczność. Miniatura, a w dodatku wiersz biały, tak nie "leci". Podkreśla to także treść wiersza. To jest jak zaproszenie na powolny spacer (niemal krzyczące choć można czytać dwojako) w jeden chłodny wrześniowy poranek. Jak obraz który wisi na ścianie - może wywołać emocje, stojąc w bezruchu. Tak jakby wszystko było ledwie chwilą, kadrem z filmu. Przystań! Postój!

Podsumowując - oba wiersze są moim zdaniem bardzo związane z motywem antycznym Carpe diem, jednak każdy porusza temat z nieco innej strony.

Pozdrawiam. :)

Opublikowano

ale ..
strasznie fajne :))

a czemu ta zima sobie winna
a? bo biało-niewinna ??


nie pasi mi tylko ten fragment:
"by zdążyć kwiatem się nawyświecić,
człowiekiem dotknąć raz człowieczeństwa"
- jakiś drętwy, za poważny, przynajmniej tak odbieram
ja bym człowiekiem doknęła raczej innego człowieka ;)

10-cio zgłoskowiec, to piosenka z założenia??

Opublikowano

Wiesz Oxyvio, że kręcił mi się w myślach wiersz o podobnej tematyce...?
No, skoro jest ten, poprzestanę chyba na rozmyślaniach, bo wątpię, żebym mogła Cie przebić.
To była bardzo miła chwila, być pod Twoim wierszem... :)
Z uwag...

Najpierw nieśmiało, biało, podśnieżnie,
wychylam kielich, drugi i trzeci,
zaczynam trele, cicho, lubieżnie,
z lękiem przed zemstą starej Zamieci.

Potem się zrywam około maja,
otwieram oczy, wybucham w zieleń,
i coraz żywiej, szaleniej, dalej,
coraz wyraźniej, barwniej, rozśmielej!. . . . . . . i śmielej

W sierpniu najbujniej wyrastam wreszcie
fontanną grozy, hosanną szczęścia,
by zdążyć kwiatem się nawyświecić,
człowiekiem dotknąć raz człowieczeństwa,

żeby się nażyć, zanim mnie zmrozi,
żeby się naśmiać, do łez nakwitnąć,
naśpiewać, nabyć, co tchu nachodzić,
napłakać, zanim rozpacze znikną!

Ech! Lasy dzwonią, a krew się pieni!
Płetwy, desenie, skrzydła i twarze,
szybko, z rozmachem, kochać, docenić –
by zdążyć się przed Zimnicą nażyć!

Bo tu już w oczy pierwsze przedśniegi,
dni krótkie, że się w nich już nie mieszczę… . . jakby bez "już"..?
Dlaczego muszę tak szybko niebyć,
choć nie nażyłam się przecież jeszcze?...

Żyj pełną parą... ;), pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jolu, witaj u mnie w gościnie. :-)
Bardzo się cieszę, że Ci się podoba.
Tak, kilka osób mi już mówiło przy różnych okazjach, że piszę "mocne" wiersze. Nie każdemu się to podoba, ale bardzo się cieszę, że Tobie tak (cokolwiek by owo określenie nie oznaczało).
"Mocne" w moim mniemaniu znaczy sensowne, przemyślane i ciekawe. Zaglądać będę często i zapraszam do siebie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta nie, jakoś nie widzę tego
    • @Berenika97 Dziękuję bardzo za analizę i docenienie obrazów rozkwitania :). Bardzo dobrze to opisałaś.  To poczucie wyobcowania połączone z tym, że świat dalej płynie i obecność tych zwłok pod krzakiem nie ma żadnego znaczenia.   @Charismafilos No, rozbawiłeś mnie :) Nie pod UJ, ale tam to pewnie faktycznie może być tak brutalnie :)     @APM Dziękuję za te piękne słowa, dodają otuchy. Mam nadzieję, że ten krzew nie jest wysuszony, a jedynie jeszcze nie zdążył otrząsnąć się z mrozów zimy :) 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To mnie poruszyło, cieszę się, że do ciebie trafiłam, ale z drugiej, ściskam mocno :)
    • A więc dziś marcowa pełnia, tu wojny, bessy i hossy; A tam pełni Robaczego Księżyca z zaćmieniem losy. – Zaćmienia Księżyca z natury swej towarzyszą pełni, Księżyc się zaćmi, gdy drogi do swego węzła dopełni. Węzły są dwa: „Rahu” – północny – wstępujący, w tym dziś I „Ketu” – południowy – zstępujący. Nazwy zda się mi Bardziej fantastyczne to: „Caput Draconis” – „Głowa Smoka” Oraz przeciwna do niej „Cauda Draconis” – „Ogon Smoka”. I to coś znaczy? Podobno tak, i ja myślę, że anioł wie. Bo wbrew astrologom człowiek, choćby uczony, raczej nie. Nie, nie obserwowałem, bo zasłoniła jasność słońca I szare kotary kłębiących się smutnych chmur tysiąca. Lecz myślę, że szkoda, bo tu cichy kryzys, gdzieś naloty; Ktoś coś powiedział, lub gestem zrobił przykrość i co po tym? Gdy Księżyc Robaczy, i istotnie ziemia odetchnęła. Wciąż się sukniami zieleni i kwiatów nie ogarnęła, Lecz już ptacy w poranki pobudkami jej szczebiocą, Już jejś Marsie z towarzystwem górował, choć poza nocą. Myślę, że prócz ludzkich inne wpływy, osoby i moce Toczą cię ma części globu za wiosenne równonoce. A tam, chociam dziś niezdrów – sił u mnie tak skrajnie niewiele, Jak bywało znów przypłyną i się z Wami podzielę…! . . . Na koniec, przez noc, żeby nie było mi smętnie i łzawo, Przez gałęzie zajrzał mi Księżyc jak Słońce złotem żwawo.   Ilustracja: „Perchance”, pod dyktando Marcina Tarnowskiego „Księżyc zagląda przez okno”.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Annie   a może to nie ludzie chcą być jak czaty, Annie - tylko czaty uczą się być coraz bardziej ludzkie?    Twój wiersz lekko, ironicznie, ale bardzo celnie dotyka naszej epoki.     i tu tkwi jego moc !!!   super :)   pozdrawiam :)
    • Tak dla relacji  opartej na wzajemnym poszanowaniu   dla  melisy w kubku dla unikania cukru.   Dla  poezji po zmierzchu; rapującej dziewczyny z przedmieścia    Dla milczenia takiego, że  nie odpowiadamy na głupie pytania bo człowiek ma prawo do błędu     
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...