Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Peel za dużo myśli przy sapaniu, zwłaszcza o tym, żeby efektownie wypaść przy odkładaniu książki. Pomimo tego, że puenta to rodzaj gorącego, romantycznego wyznania ( misiu, żabko, słoneczko ), to zniuansowane " sub sole " sprowadza się do samczego, deprecjonującego siedzenia z mądrą miną nad " zasapanym słoneczkiem ". Na miejscu słoneczka, obraziłbym się...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ależ to trzecie dno wierszyka, jak mogłeś dać reszcie ten prezent ;/
zdrówko,
Jimmy
ps
a tak z drugiej strony, to też trochę kawał dla ludzi czekających na poezję, jak pisał simić: "dla mnie prawdziwa poezja, jest antypoezją", ale to też na poziomie trzeciego dna.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Możesz zalogować się na dokunamente, tam piszę dużo gorzej. ;P
zdrówko,
Jimmy

:D
a spadówa....!
;)
tu i tam mi wystarczysz,
tam częściej by się zdało
:))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zdecydowanie wolę Twoją prozę od poezji ;) jakoś bardziej do mnie przemawia.
Choć ostatni wers robi na mnie wrażenie i na pewno długo będę go pamiętać, a to już coś :))
Jeśli ocena ma dla Ciebie znaczenie (?), mogę zapluskać na zachętę :)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zdecydowanie wolę Twoją prozę od poezji ;) jakoś bardziej do mnie przemawia.
Choć ostatni wers robi na mnie wrażenie i na pewno długo będę go pamiętać, a to już coś :))
Jeśli ocena ma dla Ciebie znaczenie (?), mogę zapluskać na zachętę :)
Pozdrawiam.
właściwie liczy się bardziej kilka skleconych zdań, co też zostało uczynione ;)
w zasadzie ten wiersz, miał pokazać stare, dobre, emipryczne, podejście do życia. Peel wie, że sapienti sat, ale przecież trzeba spróbować - i nic w tym nowego - jak w puencie. to bardziej spostrzeżenie takie. wbrew pozorom znaczeniowo da się w to wgryźć i zero jakiejś alogiczności, zero pustosłowia, a jednak jakiś ubytek? może uczuciowy?
dzięki za odwiedziny,
Jimmy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...