Przekraczając

[Witold Marek]

Wystarczyło
jednej plamy dźwięku,
aby wymościć ci
w zakolu ciszy
ciepłą krainę wspomnień.

Strach cały
z bezmiarem
swoich czarnych katedr
i trenem wiatrem
od wschodu do zachodu
i od bieguna po biegun
pomieścił się
w jednym kocie.

Nie pozwól
swojej bajce
zawalić się z trzaskiem,
wpatrzony ironicznie.


[sub]Tekst był edytowany przez Witold Marek dnia 09-08-2004 11:40.[/sub]

[Imbir]

Podobają mi się dwie pierwsze zwrotki, zaś ostatnia, a w szczególności wers ostatni, jakoś mnie tak z nich wybił.
Z poważaniem
Imbir

[Ewa Braun- Copperfield]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Końcówka imponująca, reszta stabilna.. dobre. Podoba mi się

[Joanna_W.]

Zastanawiające. Przekraczając magię kręgu, "zakole ciszy", próbuję dociec uczuć podmiotu.

Pierwsza strofa klarowna, starannie oprawiona niby portret lirycznego "ja". Ostatnia brzmi jak wola, podpowiedź i zaklinanie.

Środek, jako że o bojaźni, rozpełza się. O co mi chodzi? O brak konsekwencji:
1. znaki interpunkcyjne, w przeciwieństwie to pozostałych całostek, tutaj niobecne;
2. może lepiej byłoby porzucić jedno "i", a wprowadzić "z" : z bieguna po biegun;
3. zaskoczył mnie "kot",ale - na swój czytelniczy użytek - znalazłam jego wytłumaczenie (a może to literówka?)

Wniosek: podmiot wie lepiej niż liryczny adresat (o ile ten drugi nie jest pierwszym). Podmiot=szczęśliwiec.

Pozdrawiam. A.

[Ona_Kot]

podoba mi się, ale z drobymi poprawkami, jeśli Pan się nie pogniewa...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

moim skromnym zdaniem brzmi teraz bardziej kocio ;)
serdecznie pozdrawiam.
[sub]Tekst był edytowany przez Ona Kot dnia 06-08-2004 20:48.[/sub]

[Gość]

wiersz bardzo mi się podoba a przede wszystkim:

Wystarczyło
jednej plamy dźwięku,...
zawalić się z trzaskiem,
wpatrzony obojętnie.

pozdrawiam

[Witold Marek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za wnikliwy komentarz - najfajniejsze, co można tutaj dostać w zamian za umieszczenie wiersza :)

ad 1: W drugiej zwrotce nie brakuje znaków przestankowych; wystarczy zapisać to w formie ciągu zdania (bo to jedno zdanie proste).

ad 2: To nierównozgłoskowiec, ale na tyle dla mnie - subiektywnie - muzyczny, że "i" musiałaby zastąpić samogłoska, jakieś np. "od".

Kot - taki dziki - to dla mnie zręcznie uciekający, wymykający się symbol strachu, a i przesądu, który go wyolbrzymia (od nas zależy rozmiar strachu). Ale to nieobowiązujące przecież; jak się Pani skojarzyło, tak też będzie. Dziękuję.

Do Niej Kota: tak też pięknie; tylko z tą końcówką - ostrożnie: to nie szczęście ma się zagapić obojętnie, tylko podmiot lir. w jego (szczęścia) rozpad. Tam jest taka zawinięta inwersja, ale poprawna. Choć gdyby jeszcze kilka osób wprowadziłaby ona w błąd - trudno, może wtedy zabiorę się do niej ze skalpelem :(

Dziękuję wszystkim i pozdrawiam.
[sub]Tekst był edytowany przez Witold Marek dnia 07-08-2004 13:14.[/sub]

[Joanna_W.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie upierałabym się tak przy wypowiadaniu na jednym wydechu drugiej strofy. Ale rozumiem, że to (mój pomysł) nie musi grać z Pana "muzyką".

Pozdrawiam. A.
[sub]Tekst był edytowany przez Joanna_W. dnia 07-08-2004 13:41.[/sub]

[Witold Marek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie musi - ale ja muszę jak najbardziej brać pod uwagę cudzy odbiór, bo nie zamieszczam tych wierszy w domu na gazetce ściennej, tylko na publicznym forum internetowym. Dlatego takie wypowiedzi jak np. Pani ważą tutaj tyle że... że się do tego nie przyznam :)

[Bartosz_Cybula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wersja Pani Kocicy bardziej mi się podoba. Zgrabny wiersz. Na +