Nie zostało już nic...

[Teresa Wit]

... szemrzą falą smutku jej modre oczy,
usta drżą jak listki samotne,
a czas biegnie w cichym mroku
opadającym na ziemię,
ucieka przez łąki zasnute białym
welonem utkanym z mgły...
... w zamkniętym sercu na świat
nie zostało już nic.

Zegar wspomnień odmierza
jego kroki, a ona siedzi zamyślona,
z twarzą ukrytą w dłoniach
pod siecią złotych gwiazd,
w wietrze śpiewającym pod chmurą,
a na jej rzęsach słone perły
jeszcze lśnią świeżością wiosennej
trawy ...
... w zamkniętym sercu wypalił się świat
i nie zostało już nic.

[bazyl_prost]

ona potrzebowała świateł dyskoteki i miłego towarzystwa, a świat światem...neverending story

[Anna_Para]

Nie trywializujmy! Coś w tym jest! Oddaje nastrój. Wrażenie. Bronię ten wiersz! A wypowiadam się tylko przy tych, które coś niosą! Ten- niesie! Pozdrawiam, Tereso Wit.

[Marcin Katulski]

Anno, ten wiersz niesie, tak. Ale zapach popsutego wiersza. ;)

[Michał Gomułka]

Dobry liryk. Ładnie sporządzony. Jest tu sporo elementów wtórnych, ale to nic.

Należy docenić. Proszę (czytelniku) zwrócić na konstrukcję. Tu wszystko ma znaczenie.

[Teresa Wit]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Po pewnym czasie znalazła miłe towarzystwo, a jak świat światem takie historie były, są i będą
czyli neverending...
Dziękuję za komentarz.

[Teresa Wit]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Anno za miły komentarz. W pisaniu wierszy nie stawiam pierwszych kroków - zaczynam dopiero raczkować.
Pozdrawiam

[Teresa Wit]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem czy ten wiersz aż tak brzydko pachnie, ale krytykę przyjmuję z pokorą. Nie zawsze
jest się na wozie.
Pozdrawiam

[Teresa Wit]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Początki zawsze bywają trudne i każde dobre słowo jest dla mnie bezcenne. Dziękuję.