Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wiosnę czuć już na podwórku,
A ja muszę siedzieć przy biurku.

Siedzieć, myśleć, analizować, kombinować.
Mój organizm zaczyna się buntować.

I ogarnia mnie melancholia,
A za oknem tak pięknie pachnie magnolia.

A tu niestety pracować trzeba,
Bo nic przecież nie nakapie z nieba.

A weny do pracy nie ma wcale,
I czuję się jakoś niedoskonale.

Przygnębienie, rozdrażnienie, grymas na twarzy,
Czekam co dalej się wydarzy.

Może w końcu nadejdzie do pracy chętka.
Przecież nie zawsze będę jak dętka.

Muszę się jakoś zmobilizować
I jak dawniej energią emanować.

Swoja drogą skąd ta melancholia taka?
Czyżby starości to jest oznaka?

Wkraczam może już w wiek przekwitania,
Przede mną więc wielkie wyzwania.

Ale ja przecież dopiero mam 40 lat,
I to netto( bez VAT).

Więc chyba to inna dolegliwość,
Ja mam może po prostu leniwość.

Nie, to jest na pewno zwykłe przemęczenie,
Bo jak nie to się zaraz wpienię.

I zacznę się awanturować,
Ale lepiej złość do kieszeni schować.

Już wiem lepiej sobie coś zrymuję.
Bo zawsze się potem lepiej czuję.

I od razu wróciło mi samopoczucie.
Jakie to fajne jest uczucie

Opublikowano

Z pewnością liryka należy traktować "lekko". Pełni funkcję "oczyszczającą". Ale niestety, niektóre dwuwersy są słabo skonstruowane, pisane jakby od niechcenia. Niezatrzymany słowotok. To niedobrze. Proszę o tym myśleć na przyszłość.

Opublikowano

Dziękuję bardzo za komentarze do mojej rymowanki.Czuję,że nie jest ona do końca taka jaką bym chciała żeby była.Jednak wszyscy moi znajomi czytając ją sie uśmiechają.A to dobrze,Proszę konkretnie mi powiedzieć, w której zwrotce jest coś nie tak.A Może całe te moje rymowanie jest do "bani"?
Pozdrawiam i proszę o krytykę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ciepła wakacyjna noc  gdy dochodzi pierwsza podsłuchuje świerszcza   gdy zbliża się druga podziwiam jak w trawie świetlik mruga   gdy wybija trzecia raduje mnie jak słodko śpią małe łabędzia   o czwartej ktoś mówi noc mnie bardzo nudzi więc mówię do niego    spójrz na horyzont widzisz - hen daleko nowy dzień się budzi
    • słyszę go, z prawej bądź z lewej  słyszę jak w kielich bije serce    nie pytam dla kogo dzwoni  bo ciągle słyszę go obok jak w myśl dolewa trwogi jak sen druzgocze co noc   może to nie o mnie śpiewa lecz co z tego, co to zmienia jeśli już wybrał godzinę przeistoczy ciało w padlinę   słyszę go, jest coraz bliżej żyję, choć wyrył mi bliznę
    • @wiedźma Czarująca, bardzo Ci dziękuję za to odczytanie. Jest kompletne i głębokie... Nawet mój styl odczytałaś, jakbyśmy się znali osobiście z nad filiżanki kawy.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, ale to pragnienie nie jest powszechne. Na pewno dotyczy poetów, artystów. A powinno być - bo żyjemy 1 raz, ujmując temat aseptycznie. AI wkrótce będzie wyrokowała, kategoryzowała - ingerowała w życie społeczne, bo będzie jej nadany (ograniczony ale jednak) autorytet prawny. Już jest używana w wyrokowaniu administracyjnym w USA, w niektórych stanach. Już jest asystentem w diagnostyce klinicznej i zdobywa rosnące uznanie, budząc przerażenie i opór środowiska lekarskiego, obok udawanego i nieodpowiedzialnego lekceważenia. TAK! Cała kultura buduje na "podłożu/ nawozie" dorobku artystycznego, mimo ze deklaruje obojętność i sprzeciw wobec tradycji. Od archetypicznych idei człowieka nie uciekniemy NIGDY.   Tak!!! AI jest ateistką i tak będzie wykorzystywana, a w dodatku można ją pytać dowoli o uzasadnienie - będzie idealnie odczłowieczone. Bardzo Ci dziękuję, Czarująca. Czy można u Ciebie wykupić abonament i dlaczego tak drogo?! DZIEKUJĘ Ci

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • „Późna miłość” Razem poznawać przyszłości wymogi, zjednolicić umysły zgodnie do przodu, resztę życia ratować – szlak już ubogi, ciesząc się sobą tak bez powodu. Pomagać sobie, stawiając na nogi, przeszłe rany leczyć z miłosnych zawodów. Ułożyć wspólnie nowego życia prologi, zwad nie szukająć – ani do nich powodów. Iść sercem przy sercu w bezkresne drogi, ścieżką do bram rajskiego ogrodu, kochać do śmierci ogniem pożogi, pożaru żarem – miłości dowodów. Takim spacerem – bez żadnej trwogi, dojść do wspólnego końca schodów. Razem zapukać w wieczności progi, i wejść ręka w rękę do edeńskich ogrodów. Leszek Piotr Laskowski
    • @Berenika97 Dzięki za komentarz.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...