Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dobrze oddaje stan emocjonalny,
środek najlepszy,
ale jak na Macieja Talika - a zapoznałem się co nieco z twórczością -
to dwa ostatnie wersy wymagają zmiany.
To nie jest puenta na miarę Pana Macieja.
Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Prosty i bardzo czytelny. Nie podoba mi się tylko porównanie z pleśnią.
Ale plusa dam :))
Pozdrawiam.


pleśń rośnie samoczynnie w odpowiednich warunkach jak i uczucie toksyn bądź chemii u peela
taką miałem skojarzeniowość
pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ładne bardzo i prawdziwe nie mniej bardzo- proszę nie albować proszę się wreszcie ... "zapomnieć" ;)
pozdr.
kasia


bardzo mądra myśl, nie można się albować, bo to do niczego dobrego nie prowadzi
podpowiem peelowi na ucho:D
pozdrawiam
Opublikowano

przekonałam się do tego tekstu.
widzę, że coś też się zmieniło, choć
nie pamiętam dokładnie co. chyba
jakieś nożyczki zastosowałeś :)

czasem pisanie o czymś jest
zapominaniem. więc życzę peelowi
zapomnienia (się).

pozdr. a

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bo ta pleśń pleśnią w tekście nie jest, jest tym co się czuję a co wcale przyjemne nie jest, a może jest przyjemne, zależy, jak na to spojrzeć od strony peela(((-
pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




ciężko zapomnieć
coś co dreszczem po ciele
płaczem
a faceci ponoć nie płaczą
motylem w brzuchu
o poranku sennym dotykiem
a jednak choćby peel chciał
nie zapomni


dzięki za odwiedziny
pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




dzięki za odwiedziny Żubrze, a dobrze posiedzieć przy Żubrze(-:
szczerość jest jedną z niewielu cnót, której się w dzisiejszych czasach nie docenia
ja doceniam ją do kwadratu

i pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Dzięki kochani za wizytę ale widzę że muszę Wam odpowiedzieć.                            Zaczynam mieć wątpliwości; czy źle napisałem, że nie jestem zrozumiany, a może jestem zrozumiany i każde z Was "interpretuje tak jak wiersz (prawo) rozumie". Wybaczcie nie wiem.                               Od pewnego czasu postanowiłem stać się człowiekiem niewierzącym. No bo jak mam wierzyć w Boga, skoro na każdym kroku spotykam skutki Jego działania. Nawet samo to, że piszę ten tekst, a Wy przeczytacie i zrozumiecie już świadczy o Jego istnieniu. Skora tak, to On Jest. Spróbujcie przyjąć, że On jest z Wami i zacznijcie żyć tak, jakby był obok Was i Wam towarzyszył. Jeśli tak wypadałoby swoje życie przewartościować i zmienić. O to że jest przyjąć jako aksjomat. I tu zaczynam się burzyć, skoro On jest, to ja już nie wierzę. Mówiąc, że wierzę umniejszam Jego rolę w moim życiu. No bo to tylko wiara a nie pewnik.                                   Tlen posłużył jako przykład (jeden z tysiąca tego co jest a nie widać) tego że przyjmujemy, że wiemy i przyjmujemy jak pewnik, że tlen jest (a jest to martwe dzieło boże).                                      Powtarzamy: "Panie Boże wierzę w Ciebie" zamiast podnieść ręce do góry i krzyknąć "Dziękuję Ci Panie, że jesteś zawsze przy mnie, i prowadzisz mnie do Siebie"   @Stukacz Tu nie ma żadnej odwagi - fakt    Pozdrawiam a właściwie "Niech Bóg prowadzi"
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Powiew wiatru i wolności, jako symbol bycia sobą. Ale wolalabym nie mysleć, że to jest w zakresie marzeń.  I literówka.    Z przyjemnością przeczytałam i trzymam kciuki, ściskam. Bb
    • @hollow man doskonale:)
    • Zamykam oczy.   Twoja twarz pogodna.   Oczy – gasnący blask.   Wypieram tę myśl.   Nie chcę by stała się prawdą.   Mówisz "udało mi się".   I odchodzisz tydzień później.   Twój fotel, dla mnie,   Wciąż w nim siedzisz.   Usta wykrzywione w uśmiechu.   I tlen, który nie zdołał Cię ocalić.   Ja też nie zdążyłam.   Potrafię płakać.     W mej pamięci Twój obraz   żywy, sprzed chwili.   Nie zdjęcie.   Nie klatka z filmu.   Odcisk.   Wypalony na siatkówce.     180 dni.   To nie liczba.   To są dni tęsknoty.   Wypełnia płuca   zamiast powietrza.   Duszę się przy każdym oddechu.     Mówią: "czas goi rany".   U mnie nie ma rany.   Jest amputacja.   Czegoś nie ma.   A boli miejsce,   które kiedyś   było Tobą.   Ból fantomowy.     Zostałam   dowodem,   Chodzącym epitafium.   Kocham Cię i tęsknię, Tatku.   Wyryte we mnie.     1.05.2026 Gdzieś na zakrętach życia .
    • @violetta Fantastycznie. Taki tapas style.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...