Miłość w Iraku

[Gaspard]

Koniec naszej miłości jest jak pogrzeb
　　　　　 nienarodzonego dziecka
Patrzyłem w ciebie jak w plemienną fotografię

Odbarwiałem odbitki zdjęć na których byłaś
　　　　　migdałowym drżeniem wściekłości
Przekładałem cię w rękach wędrując w płaszcz
　　　　　twego zapachu, brązowym myśli
　　　　　　　　　 zabarwieniem.

Czekałaś cierpliwie na przylot wojennego samolotu
Archipelag lotniska był przefiltrowany
ludźmi. Ten obraz rozpadł się z jednym wybuchem
　　　　　
Senne płomienie zachodzącego błękitu przykryły　　
　　　　　twoją ranę przemytą przez kule.
Brzytwa przecięła ręce leżące na ciemniejącej ulicy

W ruinach starożytnego mocarstwa zamiast
deszczu, spadają krople bomb, spod
gruzów wyrastają kruszejące rączki dzieci

Bóg nie rozstąpił przed nami więdnącego morza
　　　　　W zamian patrzył aż wypływa
Z nas człowieczeństwo, religijnymi wybuchami

Stary człowiek w Haditha wciąż oczekuje córki
　　　　Szept przeszył drobniejący szkielet
7 lat mija od twojej śmierci, w świecie gdzie
　　　 krew jest o wiele tańsza od ropy

[Michał Gomułka]

Dekadencka, wręcz apokaliptyczna wizja, ale czemu nie - rzeczywista.

Początek i koniec ładny, środek również trzyma poziom. Raczej nie mam zastrzeżeń, może poza jednym. Czy oby żal jest właściwie ukierunkowany? Ale płaszczyzna wiersza ok.

w świecie gdzie
　　　 krew jest o wiele tańsza od ropy (!) Rozegrałeś bezbłędnie.