****

[Dama Kameliowa]

Życie to gra,
gra swiatła i cieni,
w naszej psychice otwiecznie trwa
Jej spektakl nie ma końca

My ludzie marionetkami
w kukiełkowym taetrze
Jesteśmy marionetkami na
estradzie boskich rąk
Uszystymi z błekitnej nici
Wetknieci do domku z kart
Poruszani na strunach wiatru

Swoimi grymasami nikogo nie ranimy
Owy głos liry niegdyś tak głośny
A teraz przycichły już wiekiem
I znów zaczyna się nasz spektakl
Podzielony na dwoje

Jedna sala zapełniona widownią
Boskich pomocników,
druga opustoszała,
To wszystko znaczy tak wiele,
i niewiele

Myślelśmy,że ów świat jest dla nas
Błaznami my,próżnymi głupcami
Karta fatum zapisana,
kontrakt podpisany
Jedynie mały druczek niedoczytany

Nikt nie świadom, że
marionetką w boskich dłoniach
I że życie to gra
Gra jest zawsze ta sama,
zmienia się tylko scena....

[Michał Gomułka]

Wciąż robisz postępy. Zachowana forma, której jeszcze ok miesiąc temu brakowało sporo do przejrzystości; Wprowadzasz nowe słownictwo (dla Ciebie, tym interesujące dla nas). Jeśli chodzi o treść i sposób ujęcia to trzymasz przyzwoity poziom, bez jakichś większych "cudów", ale należy podkreślić Twoją elastyczność: jak sama zapewne widzisz, nie ma już tych gwałtów, dziwek, krwi, czerni (nie w takim nateżeniu), a mimo to wiersz jest dość "mocny". To dobry kierunek.

Nie jestem może wielkim zwolennikiem Twojego stylu, ale zachwyca mnie Twoja konsekwencja, natomiast razi - pioruńsko - niechlujność!! Weź się w garść pisząc; wstawiaj ogonki, kreseczki, sprawdzaj poprawność ortograficzną. Pewnie, błędy się zdarzają i mi również wytknięto już jakiegoś ortografa na tym forum - i dobrze, jednak notoryczność jest zła.

Kolejnych wzlotów słownych.

[czuła-ja]

Topos theatrum mundi jest tak często eksploatowany, że aż czasem "wyświechtany"... W Twoim utworze brakuje czegoś odkrywczego.. Może by tak inaczej o życiu- teatrze? Potrafisz być odkrywcza- wiem, czytałam, śledziłam Twoje wiersze:)
Pisz dalej:)
Kibicuję!
p.s. Proponuję poprawić literówki:)