Babia Góra

[Jakub Michalski]

Babia Góra



Gdzie strzeliste jodły i dorodne buki,

Niedźwiedzie i sarny, rysie i borsuki

Pośród polan kwiecia, borowiny krzaków

Pośród szumu wiatrów i odgłosów ptaków

Tam gdzie gąszcz strumyków i rwących potoków

Można ją podziwiać, za dnia i o zmroku.



Jest trochę kapryśna, czasem figle płata

Pobawi się z krukiem, co nad szczytem lata

Dmuchnie w niego wiatrem, raz z dołu raz z góry

To oślepi słońcem, to go wepchnie w chmury

Ale wszystko w zabawie, bo znana jest z tego

Zawsze czyni dobro, a nie czyni złego.



Mieszka sobie w spokoju pod niebem wysoko

Przygląda się halom, lasom i obłokom

Wszyscy ją tu znają i szacunkiem darzą

O kolejnym spotkaniu przy rozstaniu marzą

Trwa tu od wieczności, czasem skryta w chmury

Beskidów Królowa świat ogląda z góry



Jakub Michalski

[Michał Gomułka]

Podoba mi się ten opis. Wiersz prawie symetryczny, prawie średniowiecznie idealny.

[ogrodniczka]

Bardzo ładnie napisany wiersz,opis Babiej Góry również ,tylko już niedługo nie będzie smreków na górze.