Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

uwielbiam markowe rzeczy

teresa943
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

teresa943

teresa943

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

wpadłeś z samego rana wzburzony
pewnie znów po domowej scysji
spytałeś co bym od ciebie chciała
zadrżałam tuląc zmieszanie
tak bardzo pragnęłam słodyczy
ale twój wzrok był niecierpliwy
więc skrzętnie kryjąc łzy
uwolniłam westchnienie

jeśli możesz podaruj mi

bukiecik niezapominajek
wilgotnych od porannej rosy
w czułym dotyku wzruszenia
delicje i marcepany prostoty
wpleć w zieleń oczu urok
magicznej mocy pocałunków
pod latarniami gwiazd
podaruj mi siebie

nie falsyfikat

teresa943

teresa943

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



czasem tyle się wszystkiego nazbiera, że wstchnienie baaardzo pragnie uwolnienia
ale nie zawsze przyniesie ulgę

bardzo ładnie, to westchnienie

Pozdrawiam
prawda, nie zawsze, ale mimo wszytko choć odrobinę jest lżej...
dziękuję Grażynko :)

serdecznie pozdrawiam
adolf

adolf

Opublikowano
Opublikowano

bardzo fajnie napsiany, niby klasyvzny wiersz biały, ale czytając przypomina bardziej strunę na którą nawlekł ktoś słowa, same układające sie w melodię wiersza, potegując jego ciepło i wydźwięk :)

fajnie łaczysz prostotę z bogactwem poetyckim :) proste metaforki przepaltając się ze złożonymi spraiwają wrażenie czegoś przyziemnego co jest nieziemskie, taki paradoskik :))))
a ogolnie to ładny ;)

pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Juliusz Pietrócha
      Fala

      Przez Juliusz Pietrócha · Opublikowano

      Fala Co i raz wzbiera w nas fala, siła nieposkromiona, moc osadzona w niemocy. Tajemnicza dama. Stawia ciężkie kroki. Potupie. Poskacze. Zawstydzona opuści pokój. I koniec. Nie tęsknię.
    • Berenika97
      Porządki

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man   Dziękuję za te słowa. Niech ta wizyta będzie dobra. @Benjamin Artur   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 
    • Berenika97
      robert

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man   Niezwykle mocny i życiowy wiersz. Często wydaje nam się, że żeby komuś pomóc, musimy dawać jakieś mądre rady, sypać rozwiązaniami albo za wszelką cenę tę drugą osobę "naprawiać". A Twój tekst tak pięknie pokazuje, że najważniejsza jest po prostu obecność. Najbardziej dotknęły mnie te słowa o drzewach, które nie wyrosły silne. Przecież nie każdy z nas musi być wiecznie twardy i radzić sobie ze wszystkim. Czasem życie nas przygniata i dobrze wiedzieć, że ktoś nas akceptuje również w tych gorszych momentach, gdy po prostu sobie nie radzimy. Końcówka o tym, że jesteś obok, nawet gdy ten drugi człowiek o tym nie wie, po prostu łapie za serce. To chyba najpiękniejsza definicja prawdziwego wsparcia. Bez zbędnego gadania, bez oceniania - po prostu czyste, ciche "jestem".   Naprawdę piękny tekst i także dla mnie osobisty. 
    • hollow man
      Porządki

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Berenika97 Moja Babcia tak czyściła to lastryko przez 20 lat. Dopóki nie zapomniała drogi na cmentarz, imienia Dziadka i swojego. Dawno u nich nie byłem. Pojadę pogadać. Dzięki za to.
    • Berenika97
      Porządki

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man   Bardzo dziękuję!  A wiesz, że ten "klimat" to nie z filmu (nie widziałam go) , ale z wizyty na cmentarzu. Dwie kobiety wspominały swoich mężów, jakby oni żyli. I to było fascynujące.  Nie podsłuchiwałam, tylko rozmawiały tak głośno, że trudno było nie słyszeć. :)))     Serdecznie pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...