noc i on

[Ania_G.]

gdy noc miała skronie szakala
byłam pulsem mrocznej treści
co przerywa tamy karłów

jak ogier wśród klaczy
piął się jej korpus
ponad kontur stepów

jestem tylko spazmem
może aż lamentem
w żałobnym orszaku
ciężkostrawnych plugastw

ta noc była mi mamką
co to karmi jadem
swoje własne zorze

on miał skronie w cieniu
byłam tętnem mrocznej lawy
co porywa pierwsze napotkane iskry

jak tajfun wśród bryz
wrzał jej temperament
ponad krwawe kresy

jestem tylko szeptem
może aż półtonem
w korowodzie żalu
nierentownych proroctw

on był mi motywem
co karmi swą treścią
porzucone zorze

[Baba_Izba]

Wiesz Aniu, wydaje mi się, że nagromadziło się w tym wierszu
za dużo rekwizytów, wśród których zagubiła się treść.
Są w nim: szakal, karły,ogier, klacz, step, mamka, zorze, lawa,
tajfun, bryzy.
Również puenta, moim zdaniem, jest mało zaakcentowana.
Masz wyobraźnię, postaraj się przed napisaniem wiersza, odpowiedzieć
sobie na pytania: o czym chcę pisać? w jaki sposób chcę to wyrazić?
Pisząc na żywioł, spontanicznie, dobrze potem przeczytać na spokojnie
i spojrzeć na wiersz "na zimno".
Nie będę już gderać, dobrymi radami, to już coś tam nawet wybrukowano,
ale może Ci się przydadzą.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

[Vera_Ikon]

Aniu, zgadzam się z przedmówcą.
Masz wyobraźnię, masz pomysły, ciekawe i dobre. Tylko za dużo upchnęłaś do jednego wiersza.
Szkoda, żeby się to wszystko zmarnowało! Z tego jednego, trzy bardzo dobre by wyszły.

Usiadłabym i pomyślała o czym w tym pierwszym chcę powiedzieć, a potem pomiędzy metafory wplotłabym życie.

Czytając go drugi i trzeci, i piąty raz, dochodzę do wniosku, że twój wiersz to same puenty.
Nie zmarnuj ich :) Znajdź im tylko inny dom.

pozdr serdecznie
weronika

[kasiaballou]

Mam podobne zdanie, nie jest najlepiej, ale jest potencjał i są chęci - a 'noc mi mamką' zapamiętam na długo ;)
pozdrówki
kasia