Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 50
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jak zwykle, nie nudzi cię już.. zastaje w ziemi, powraca dymem, jest, że nie trzeba przekonywać, krew zawsze musi, ale to drobna, nieznacząca, subiektywna nieścisłość,pozdr
Opublikowano

Podoba mi się tytuł, razi "dopijam powietrze". Wiersza zanim się zacznie już się kończy, niby zastanawia, ale jednoznacznie trudno mi się opowiedzieć, cz się podoba czy nie. Może nie ma się podobać, może wystarczy zatrzymanie się przy nim? Pozdrawiam

Opublikowano

mam dziwne skojarzenie z poezją Celana...
te same podstawowe elementy, żywioły, podobny antropologizm;
ale cakiem odmienne sytuacje liryczne;
próba "uwolnienia" się od imperatywu: "już nie muszę kochać" brzmi rozpaczliwie;
to jego odwrotność trumfuje, bo nawet "krew" ulega tu sublimacji;
takie "nic" a takie "Coś";
gratulacje!
:) J.S

Opublikowano

Prawisz, jak Turnau - ja już wiem; Ty pewnie piszesz dooobre wiersze, ale ja ich nie trawię, po prostu...
Mnie taki abstrakcyjny minimalizm odrzuca. Tekst jest tak uniwersalny, że aż jałowy - czysty -można domajstrować każdą ideę, każdą interpretację, a Ty przytakniesz, że o.ki.- to nie jest uczciwe, ale to tylko ja.
Już Cię nie będę nawiedzać, spoko.
pozdrawiam :)
kasia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jak zwykle, nie nudzi cię już.. zastaje w ziemi, powraca dymem, jest, że nie trzeba przekonywać, krew zawsze musi, ale to drobna, nieznacząca, subiektywna nieścisłość,pozdr

krew zawsze musi, ale to drobna, nieznacząca, subiektywna nieścisłość

To drobna, nieznacząca, subiektywna przypadłość...
Dzięki, Jacku.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



próba "uwolnienia" się od imperatywu: "już nie muszę kochać" brzmi rozpaczliwie;
to jego odwrotność trumfuje, bo nawet "krew" ulega tu sublimacji

Imperatyw/ jego odwrotność - kolejność ognia," mądrość krwi "...
Dzięki, Jacku.
: )

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • 33. Machiny i ogień (narrator: operator katapulty – katapeltes)   1.   Ogień nie ma twarzy, dopóki go nie poczujesz.   2.   Obudziłem się w świetle płonących ludzi — to nie był już sen.   3.   Płomień zdejmuje skórę — pod nią wszyscy jesteśmy jednym strachem.   4.   Miecz był lekki, dopóki nie poczułem, jak zatrzymuje się na kości.   5.   W tym kłębowisku ciał nie wiedziałem już, czy zabijam, czy ginę.   6.   Upadł mi hełm — zostało nagie drżenie karku.   7.   Machiny stały tam, czyste i dumne, a ja nie śmiałem ich dotknąć.   8.   Słuchaj ich śpiewu, Dahijko, a potem dotknij moich blizn — to prawda.   cdn.
    • @Somalija    Słyszę. To chyba typowa dla bieżących czasów piosenka. Przejechać z jednym mężczyzną świat od Japonii do Stanów, a potem odejść do drugiego? Można i tak. Być może zależy od powodu, dla którego ów pierwszy mężczyzna "się zgubił". Być może od samego pogubienia, bo przestał trzymać kierunek i dawać oparcie, utraciwszy własną stabilność? A może od samej Darii/Zalii Zawiłej/Zawiałow?     Te kobiety są inne niż kto? 
    • @lena2_ a może to miłość?
    • @Czarek Płatak Bardzo wzruszający wiersz, o naszym krótkim żywocie i o tym, co po naz zostaje. Kiedyś ludzie umierali w domu. Wtedy najbliższe zmarłemu kobiety przygotowywały ciało, zasłaniały lustra, zapalały świece. Przeżyłam to jako dziecko, gdy zmał mój ukochany dziadek przygnieciony furą. Miał szczękę przywiązaną chustką, a z ust sączyła się jeszcze mala stóżka krwi. Był środek lata. Obraz dawno zapomniany, ale jednak żywy jeszcze. Twoim wierszem nagle obudzony.
    • Pisanina   Skaczą myśli po niebie Jak nuty po pięciolinii, A ja piszę list do siebie: Wokół są sami niewinni.   Śnieg pada i zasypuje rany, Starość w ciszy umiera. Dzień jest taki zapłakany, Noc się trumną otwiera.   Szukam swoich kroków w bieli, W siwe włosy wplątuję wzrok. Już mnie diabli dawno wzięli, W środku dnia panuje mrok.   Takie rymy koślawe wychodzą – Tupią, kopią, trzaskają drzwiami. Marzenia za nos mnie wodzą, Nadzieję owijają mgłami.   Po co pisać takie wiersze, Ludzi do czytania zmuszać? A może to są życzenia najszczersze, Żeby ludzi ich życiem wzruszać?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...