Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

oddam całkowicie za darmo!
depresję śliczą
napędzaną mieszanką
nostalgii i melancholii

w ramach promocji dorzucę
wór wyrzutów sumienia
z własnych upraw ekologicznych

cena do uzgodnienia
- istnieje możliwość podmianki
na motyle w brzuchu
gwiazdy w oczach lub ściskanie w dołku
nawet za pólitra czystej kryniczanki

adres do zapamiętania
w czwartej stronie świata
gdzie w ogrodzie malwy kwitną
domek ociosany z przypadłości
pod wiekową miodną lipą
numer domu-
piąty szczebel starej ławki co się zgubił
w szukaniu miłości

Opublikowano

ale się porobiło

depresyje i inne melancholije
za darmo i nawet dopłacają
tego jeszcze nie było
więc dla porządku

gdyby się kto znalazł
co wielce na takowe
pożądliwy to swoją
na dokładkę dołożę

psze pani wszak
u mnie całe pęczki
smętku zwisają
i nikt ich nie chce

sama ignoruję

więc wybacz, Stasieńko...nie chcę depresji...
ale wiersz kupuję...naprawdę świetny :)

cmooook!

Opublikowano

Stasieńko, interesuje mnie ten adres - albo tak mieszkasz, albo byś co najmniej chciała

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ach, jak zatęskniłam do lata, do zapachów lipowych, do wieczornych ławeczek. Jejku, pięknie napisałaś, pieknie :)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...