Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Anioł apokalipsy

Michał Kurdyk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Michał Kurdyk

Michał Kurdyk

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Piękny głos anioła kłamstwem usłany,
Ten apokaliptyczny dźwięk toksycznej zagłady.
Miliony istnień przepadło w słodkich dźwiękach skończenia.
Nadmierna litość nie jej pisana,
Bo ona jest boginią rewolucji tych jedynych,
Ludzie cienie jej armii umysłów zatraconych.
Bo taki wszystkich los nieprawych.
Nadchodzi pani zagłady dając płacz i trwogę,
Bo takie nasze milionowe przeznaczenie czernią przesiąknięte.
Strach oczami przemawia, krew niczym lawa wypala drogę ku wygaśnięciu.
Tak tez dzień ten skończył się klęską,
Utracone dusze piekielnych czeluści...

teraa

teraa

Opublikowano
Opublikowano

nie przesadzajmy... mimo wszystko dla mnie lepsze od "grand declaration of war"... może gdyby było po ang. to Pan Araya też by był 'za'.

a fota istotnie ciekawa...

TEra

teraa

teraa

Opublikowano
Opublikowano

łokej... będziemy prowadzić pielgrzymki... pagan vastalnds near to baltic follow the thunderbolt of sylphur down deep the bottle of wine... tribute to Patycja Rosłoniec :))

Tera

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
Opublikowano

wiersz jest maksymalnie przeładowany, czuć niemal namacalnie, jak te miliony, czernie i śmierci wylatują bokami. forma do tak zwanego kitu, nieczytelna. powtórzenia absolutnie zbędne i mam wrażenie - przypadkowe.
proszę spróbować inaczej.
pozdrawiam.

Emilia Zone

Emilia Zone

Opublikowano
Opublikowano

no dobra.. a na temat wiersza..

"Tak tez dzień ten skończył się klęską"
tak jak ten utwór

chaos widzę chaos
nie widzę w nim niczego ciekawego
za bardzo zbity, przesadzony
nie dla mnie

wersyfikacja też do poprawki
może jakieś pauzy powstawiać?
źle się czyta, aż oczy pieką

przykro mi

pozdrawiam
Emilka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...