Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Lęk wyrwał mnie ze snu,
ciało oddzielał od kości,
powieki więziły słone łzy
jestem wśród demonów.

Pokraczne mary nad głową
wskazują mordercze czyny.
Nie chcę z nimi przebywać,
przeciwstawić się nie mogę.

Z oddali dobiegają głosy
kumulując się w uszach.
Mam dość tych dźwięków,
natarczywie się powtarzają.

Myślami przeklinam wódkę
muszę wypić, bo zwariuję.
Wkładam rękę do kieszeni
nie ma nawet na denaturat.

Ten, co nigdy nie dotknął dna
nie usłyszy odgłosów kroków.

Opublikowano
Ten, co nigdy nie dotknął dna
nie usłyszy odgłosów kroków.


problem "zalewania robaka", dramatyczne zwierzenie alkoholika...
to prawda, trudno zrozumieć, dopóki samemu się nie upadło na dno...
wiersz zrobił wrażenie...

serdecznie pozdrawiam :)
Opublikowano

ciekawy, dobry wiersz bestio, ale to jest
niekonsekwentne:
Nie chcę z nimi przebywać,
przeciwstawić się nie mogę'
ale pewno tak to ma ten wierszowy lud,
podmiot lir. czy jakoś tak(...);J.

Opublikowano

nie, jednak nie powaliło,
również w drugim czytaniu.

Magdo dzięki za komentarz i przeczytanie2 razy, bywa , cóż mogę powiedzieć może następny będzie inny. Jednak miło Cię gościć , bo odwiedziłaś mnie pierwszy raz.

serdecznie pozdrawiam

bestia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Judytko dzieki za odwiedziny i przeczytanie, bo jak ma wizje i głosy to raczej nie może się przeciwstawić tym omanom. To tylko szczegół

serdecznie pozdrawiam

bestia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...