nie tak

[Wioletta_Buller]

codzienność przytłacza
i niebo i ziemia
granice swe zakreśla
nieprzemyślanym słowem
nie mam Ciebie bez końca
a przecież miłość nie zna granic

wciąż zamykamy
na kłódkę żelazną ręce
pod niebem które swą magią
czaruje zgubione serca
nie tak
nie tak o Boże
żyć mi się zachciało
nie w świecie ciągłych pytań
i żadnych odpowiedzi
gdzie bezmiar zła maluje
na murów twarzach grymas
wyraźnej podpowiedzi
jak rozkwitać cienie
niepotrzebnego cierpienia
nie tak
nie tak o Boże
nie w głuszy drzew zarośli
nie pędów głuchej złości
nie w ptasich piórach pawich
zacnego uwielbienia
do ziemskiej propagandy
piekielnego cienia

jeszcze tylko wśród gruzu
jedno bije serce
jeszcze tylko prócz gruzu
jedno żyje
wielkie
dobra naszego pragnienie
mocy Twej czyste tchnienie

[Marek Olesiewicz]

Może się ten wiersz podobać zwolennikom poezji klasycznej. Aczkolwiek może należy jakoś zneutralizować dość patetyczne fragmenty, np. wezwania do Boga. Czy też "pędy głuchej złości", "na murów twarzach grymas" - zbyt może skomplikowane metafory, a może należałoby zrezygnować z szyku przestawnego, dość już teraz archaicznego...

W każdym razie podoba się!

[Wioletta_Buller]

Dziękuję za komentarz, cieszę się, że się podoba, ale sądzę, że gdyby zrezygnować z szyku przestawnego, to wiersz straciłby swoją płynność. pod drugie jest on faktycznie skierowany do Boga i porusza temat rzeczywiście archaiczny, więc nie dziwię się że traci w Pana i pewnie nie tylko Pana oczach swoja przynależność do poezji współczesnej :)
pozdrawiam
Violette

[piotrbierzynski]

Zgadzam się ,że niepotrzebne wołanie do Boga,choć nadaje to ekspresji tekstowi,więc cofam zarzut
wiersz dobry
piotr

[Marek Ciućka]

Proponuję Ci moje Skalne Ogrody, Ostatniego Wyznawcę Boga i nie tylko - odebrałem wrażenie, że mamy podobne klimaty i podobne relacje z Bogiem.

Wiersz podoba mi się, ale raczej widziałbym go w dziale P.

Pozdrawiam ;o)