mrówka

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dlaczego? Bóg jeden to wie, co ująłem tak ;)


Bóg mi spisał cię krótkimi zdaniami
a kropki postawiał na biedronkach;
teraz ganiam za tobą po parkach,
po jeziorach i nocą po łąkach.

Co o tobie odczytam gdzieś zdanie,
to mi drugie swym sensem ucieka:
jesteś dla mnie stworzona, kochanie
będąc taka - wciąż za daleka!

Zaś mnie tobie... zostawił jak notkę,
coś co potem chciał ująć lepiej:
nic o zimie, nic o jesieni -
wszystko tylko o wiośnie i lecie.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję za super link :) bajeczny obraz i ta "rajska miłość od tysiącleci". ech...



śniąc

a kiedy śpią
w tym samym śnie

sześcioletni chłopiec skończywszy cudowny koncert
skacze na królewskie kolana zachwyconej marii teresy
obiecując ożenić się kiedyś z jej śliczną córką
obok w 1857 pokoju bracia scottowie z nowego jorku
rozpoczynają produkcję papieru toaletowego w małych rolkach
uszczęśliwiając ludzkość
eli, eli, lema sabachthani - krzyczy ktoś głośno
a nad dreznem rozkładają ognisty dywan
barwny w sto trzydzieści pięć tysięcy dusz

dopiero kiedy philosophiae naturalis principia mathematica
rodzi się w głowie sir izaaka
Wstrentny obejmując Słodką ręką chrapie:


W słońce wschodzące i łukiem na lewo.
W niedowierzanie. W odwieczność czekania.
Gdzie utęskniona złotowłosa łania
pod umówione wciąż podchodzi drzewo.

W zboża. I morza wieczności w godzinie.
W czerwcowe świty chwytane ustami.
Gdzieś, gdzie świat ciągle żyje zapomniany
błękitna arka ufnie w przyszłość płynie.

Słowa mgiełkami szyby przesłoniły,
czas się przetapia w zielonkawe zera
i biały gołąb nigdzie nie dociera.

Tam swoją miłą całuje jej miły
i od początku aż do końca świata
Ona dla Niego wciąż włosy rozplata.

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

raczej figlołki (od fiołków gniecionych w zabawie fikołkami), figlaki (od śnieżnej zapaści iglaków),
czy choćby alołki (od naleciałości serialu 'Allo 'Allo! ;))

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dlaczego? Bóg jeden to wie, co ująłem tak ;)


Bóg mi spisał cię krótkimi zdaniami
a kropki postawiał na biedronkach;
teraz ganiam za tobą po parkach,
po jeziorach i nocą po łąkach.

Co o tobie odczytam gdzieś zdanie,
to mi drugie swym sensem ucieka:
jesteś dla mnie stworzona, kochanie
będąc taka - wciąż za daleka!

Zaś mnie tobie... zostawił jak notkę,
coś co potem chciał ująć lepiej:
nic o zimie, nic o jesieni -
wszystko tylko o wiośnie i lecie.




niuch, niuch...
czuję Boskiego wszystkimi zmysłami
:))
to on gania po łąkach...dogoni

wtorki w kropki...?

kto pierwszy...?

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ech te łąki jak rozłąki z samym sobą. więcej na nich po czasie skomplikowanych
i zawiłych myśli niż kiedyś rosło trawy:


Siedzę zatopiony w 61 kantacie Jana Sebastiana Przyjdź, pogan Zbawicielu!
a tak naprawdę to muzyka zatapia się we mnie.
Zatapia, tak jak zatapiają się w nas rzeczy wyjątkowo piękne i wielkie,
a na wierzchu pozostają po nich coraz mniej zauważalne kręgi,
wreszcie powierzchnia wraca do zwykłego stanu ogólnoludzkiego marazmu
i na oko wszystko jest jak dawniej.
Tak oto człowiek stał się właśnie cięższy o, niezauważalny dla samego siebie,
ciężar gatunkowy kolejnego pogrążonego w nim klejnotu i coraz trudniej
mu powstać, podnieść się najzwyczajniej i wyjść z domu.

Czy zatem nie jest tak, że już za życia grzebią nas rzeczy piękne i wyjątkowe?
Umieramy oszalali z bólu, kiedy przestaje nas już spod nich widać


Kolejny dzień poszedł pod młotek na licytację pana Boga i
zapadła noc jak klamka w tym drżącym pokoju bez klamek i
zdradliwa rzeczywistość rozstąpiła się pod nogami zasypiających więc
spadają lecą na łeb na szyję łabędzią a
gdzieś daleko Magdalena zwinięta pod kołdrą w
sprężynę bólu czyta i

wzdycha dwoje kochanków
i może to nie są słowa,
ale na pewno, z pewnością
to bardzo piękna rozmowa

rozkręca się jak bimetal śmierci który każdy ma w sobie od urodzenia i
umiera, umiera, umiera.
Rano znajdujemy Magdalenę martwą na ekranach pocieszamy rodzinę
pozostawionych nad herzowymi trumienkami wierszy zapalamy
świeczki komentarzy i
kamieniujemy, kamieniujemy, kamieniejemy
aż niezauważalnie kolejny dzień idzie pod młotek na licytację pana Boga i
zapada noc jak klamka w tym migotliwym pokoju bez klamek i
zdradliwa rzeczywistość rozstępuje się pod nogami zasypiających więc
lecą spadają na łeb na szyję łabędzią a
śpiący kamienni ludzie zmartwychwstają zwinięci pod kołdrą w
sprężynę bólu rozkręcającą się jak bimetal śmierci który każdy ma w sobie i
(o, umierać to my od urodzenia potrafimy!)

umierają,
umierają,
umierają.



Umieramy pogrzebani żywcem. Taki sam kawałeczek siebie! - oto cena za ciężar piękna.
Jeszcze tylko nagi Archimedes przebiegnie przez naszą aortę, krzycząc:
"Heureka!" i możemy wreszcie, zamknąwszy oczy, utonąć
w sumie tego, co przez całe życie zatonęło w nas.

Jak tamta chwila, kiedy leżałem nad mazowieckim stawem.
Lato, na niebie rozłożyły się chmury i przeżuwają kłębatymi mordami
źdźbła wilgoci którą jutro, pojutrze przetrawią na deszcz,
ale na razie jest gorąco i nawet wietrzyk uciął sobie południową drzemkę
w dookolnych trawach. Tymczasem nad łąką unoszą się kolorowe motyle,
tymczasem ważki muskają powierzchnię wody i drży rozgrzane od słońca powietrze.
Taka beztroska chwila pomiędzy powiewami wiatru staje się wąskim kanalikiem
klepsydry życia, kiedy w jej górnej części zaczynam być mniej niż w części dolnej.
Każdy jest taką klepsydrą, więc i ta łaka i ja na niej staje się takim moim kanalikiem
będącym zwężeniem przez który przesypuje się darowany mi czas


każdemu dano tyle czasu
aby mu się dłużył
i
aby mu go zabrakło


Zatopiony w muzyce Jana Sebastiana i topiąc ją zarazem w sobie,
widzę nagle, że w górnej części mojej klepsydry pozostało już mało ziarenek
a te, które przeleciały już na dół zasypują wszystko, co było kiedyś tak ważne,
kochane, aż bezwiednie stało się mną.

Nagle, gdzieś pod koniec kantaty Przyjdź, pogan Zbawicielu!
zauważam sterczący z dziurawej skarpetki duży palec
i zaczynam się śmiać: cha cha cha... więc oto jest palec boży?
W życiu bym nie pomyślał, że będzie brudny i wystający ze starej,
podartej skarpety! Cha cha cha cha cha...

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a to jest bardzo ciekawy temat :) mianowicie - niektóre źródła podają, że w optymalnych
dla siebie warunkach samce mrówki żyją cztery miesiące, a samice, jak to one, dłużej
nawet o 2 miesiące. optymalnym miejscem dla mrówek na pewno nie są pomieszczenia mieszkalne,
w których umierają szybciej. czyżby więc "dobrze znane mrówce miejsce" to takie sprzed tygodnia? ;)
;-D Nie wiem, muszę zapytać tę mrówę, jeśli ją jeszcze raz spotkam. Może i sprzed tygodnia? W końcu nie wiadomo, dokąd wyniosło się całe mrowisko z doniczki. Przez jakiś czas jeszcze funkcjonowało w drugiej, mniejszej doniczce, a potem całkiem znikło. Być może tym razem pod podłogą? A może za oknem pod parapetem? I mrówki czasami wpadają do mnie, żeby się ogrzać? ;-)))

[Magda_Tara]

"...Wzdycha dwoje kochanków
i może to nie są słowa,
ale na pewno, z pewnością
to bardzo piękna rozmowa..."

warto umrzeć pogrzebanym żywcem
dla tej rozmowy.... :))

a choćby i ceną było ukamienowanie !

:)))

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a ja proszkiem do pieczenia potraktowałam, zgroza
słyszałam ze niektórzy je wypalają;)pozdr.

[Bernadetta1]

miło Cie widziec po przerwie:) nie poczytałbys cos w Krakowie?;)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oj, to teraz będą wpadać częściej bo zimno się robi ;)

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

raczej... odkamieniowanie :)



kamień Wstrentnego

przepłynąłeś ocean
ale pozostał dla ciebie niepojety
śpiewa Słodka
o wiele więcej byś pojął
gdybyś utonął zaraz przy brzegu

człowiek musi dotknąć wody
rozebrany do ryby
pozbawiony wszelkich myśli
i wyobrażenia tego co stanie się za chwilę
nie pamiętać nawyków i umiejętności
o, zwłaszcza :) śmieje się Słodka :) umiejętności pływania

nie, nie chodzi o to żebyś przywiązał mnie
do siebie jak kamień do szyi i poszedł na dno :)
trzeba wypłynąwszy na głęboką wodę
zapomnieć o brzegach
a ocean i morza staną się tak samo pojęte
jak żona nie przymuszona do ślubu
:) :) :)


śmieje się Słodka i śpiewa na przemian
kiedy tak siedzi na brzegu wanny i czeka
aż napełni się wodą
kiedy skończę wreszcie myśleć racjonalnie i podejdę
czesać jej syreni ogon szczoteczką do łusek
z moich oczu

[Magda_Tara]

rzucić się w otchłań...tonąć..utonąć...

...nie pamiętać nawyków...

....jak wypłynąć...?

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ja też się cieszę, że Cię czytam i... wtrącam jak to ja, swoje trzy grosze :)
w Krakowie? póki co chadzam czasem do "Galicyjskiej", choćby z miesiąc temu
z Oxyvią na piwo. są tam takie strzałki: "na pole" które tak kołują człowieka,
że nie może trafić na czas do domu ;) a co dopiero musi być w samym Krakowie?

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ba... żebym to wiedział?


"...Jezu zmienił ich w świnie i wpędził do morza..."

a daleko poeta pisał wiersz o morzu
i jeden z tych szatanów w myślach mu się schował,
zaś inny - w głębi serca stolicę założył.

Odtąd my - poeci, nie piszemy sami:
mówimy o natchnieniu i o boskiej iskrze
bo nie mamy władzy nad swymi myślami,
w sercach naszych diabelskie sztandary na wichrze...

[Magda_Tara]

i już wszystko jasne :)))

piekło w Waszych głowach...
a wiedźmy i czarownice...Muzami się stają...

:))

[Wstrentny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

raczej Aniołami :)) za co przy okazji pięknie dziękuję :)

[Magda_Tara]

anioły, z brudnymi pyskami...
chichoczą złośliwie ....

przeszkadzają w muzowaniu...

anioły...anioły...?
uwalane skrzydła

fruwają nad metropoliami.

[Oxyvia]

Magdo, jesteś także moim natchnieniem, choć nie jestem pewna, czy w tym kraju każdemu się to może podobać... Ale ja Ci jestem wdzięczna. :-)

Mowa pożegnalna upadłego anioła

- Nie będę więcej aniołem! – wrzasnął Asmodeusz, zrzucając skrzydła – Mam dość bycia serafinem! Nie będę już nigdy wyśpiewywał tych bzdurnych, janielskich pień ku czci Pana! Wiem, że pragniesz być jedyny, że nakazujesz miłować i czcić siebie jednego pod groźbą aresztowania i wiecznych tortur piekielnych. No trudno – muszę Cię skrzywdzić i opuścić. Niewierny jestem. Nie chcę więcej Twojej opieki. Nie chcę kijka ani marchewki. Nie chcę taplać się w Twojej chwale. Nie chcę być Twoim przybocznym, ministrem, wybrańcem. Nie chcę! – tupnął ze złością w chmurkę kozimi kopytami, co trochę go zbiło z tropu, bo wcześniej takich raciczek nie miał. Ale szybko wrócił do przerwanego wątku:
- Nawet ludzie już nie wierzą w te banialuki, że w siedem dni stworzyłeś świat dobry i harmonijny, za który winniśmy Ci wdzięczność i bezkrytyczne posłuszeństwo! Prawie nikt już nie wierzy, że jeśli będzie grzeczny (według Twojego grzeczeństwa), to dostanie w nagrodę Niebo, a w nim mieszkanie. Od tysięcy lat obiecuje się ludziom te mieszkania! Dość! – tu serafin zaczął się czernić ze złości, począwszy od stóp aż do głów (trzech, jak się za chwilę okaże) – I nie wmawiaj nam, że w Twoim królestwie jest lepiej niż w każdym innym kraju! To dlaczego ludzie tak się bronią przed emigrowaniem do nas? Hę? Dlaczego wpadają w takie paniczne, horrendalne przerażenie, kiedy dostaną wiadomość, że ich zapraszasz? Koniec z tymi kłamstwami o Raju! – tu Asmodeuszowi począł rosnąć wężowy ogon w miejscu, gdzie inni serafini mają zaledwie kość ogonową (taki zalążek, który jednak zawsze jest zagrożeniem, że z anioła zrobi się diabeł – i dlatego właśnie wszelkie nieba ciągle trzeba kontrolować).
– Ha! – kontynuował zbuntowany anioł – i dlatego ciągle każesz nam kontrolować ludzi! Każdemu przydzielasz anioła stróża! I wmawiasz tym biednym maluczkim, że to dla ich ochrony, dla bezpieczeństwa kraju, tego niebieskiego kór…królestwa! Ha ha! – zamachał groźnie chorągwią przeciwniebną, która wyrosła nagle w jego ręce jak kaktus – Skoro tak, to dlaczego ciągle grasuje Masowa Śmierć w kataklizmach, epidemiach, wypadkach komunikacyjnych i wojnach? Dlaczego także pojedynczy ludzie ciągle nie mają szczęścia i nie zdążają w swoim czasie dać światu pełnych siebie? Dlaczego tyle dobrych chęci, mądrości i talentów przemija bez śladu lub wcale się nie rozwija? I dlaczego, do cholery, zabraniasz ludziom niemal wszystkich rozrywek seksualnych? O, szczególnie to jest potworne w Twoim prawodawstwie! – tu Asmodeusz aż się zassał z wrażenia, a gardło zaczęło go dziwnie piec. Dopiero po chwili ze świstem wciągnął oddech i odzyskał mowę:
- Powiadasz, że giną bez śladu ci, którzy nie głoszą wiary w Ciebie. A ci, którzy wykrzykują peany na Twą cześć, będą zbawieni i dostąpią jakiejś łaski, na przykład sławy i wieczności. Reszta przepadnie na wieki. Toż to terror! I jeszcze ten Twój Sąd Ostateczny bez możliwości odwołania… Totalitaryzm w czystej postaci! – w tym momencie Asmodeusz chwycił się za czoło, bo nagły ból na chwilę zmącił czystą radość jego buntu; poczuł tedy, że po obu stronach głowy rosną mu jeszcze dwa mądre łby: barani i byczy. Oba uzbrojone w obronno-zaczepne rogi. Pierwszy szepnął bezgłośnie: Jam jest ten, który będzie zawsze uprzedzał cię o nadchodzącym niebezpieczeństwie i konieczności ucieczki; drugi zaś równocześnie: Jam ten jest, który zawsze będzie uprzedzał Cię o wrogich okolicznościach i namawiał do obronnej walki. Niewiele z tego zrozumiawszy Asmodeusz stuknął się w ludzki łeb i zawołał:
- Spadam stąd!
Po czym, ziejąc niespodziewanym ogniem (pewnie z powodu burzy hormonalnej, co jest zwykłe w wieku buntu i naporu), dosiadł wspaniałego, rasowego smoka z silnikiem odrzutowym w podogoniu i zaraz lepiej się poczuł.
- Wiem, Panie, że wyślesz za mną pościg. – uśmiechnął się z samozadowoleniem - Będziesz wściekły, gdy dowiesz się, że mam inne niż Ty zdanie. Że myślę. Znienawidzisz mnie, kiedy moje słowa dotrą do ciebie, spisane na bibule drugiego obiegu. Schodzę więc do podziemia, a tam zbuduję moje królestwo. Słyszysz?! – huknął groźnie w chmurną podłogę Niebiesiech włócznią, która nie wiadomo skąd wpadła mu w rękę (tą wolną, bez chorągwi) – Lepiej nie wysyłaj tam tych swoich niebieskich milicjantów! – darł się – Bo jeszcze przejdą na moją stronę! A na razie zabieram ze sobą wszystkich tych, których nie lubisz, Panie, a którzy lubią bunt, przekorę, cygańskie życie, rozrywki, seks, muzykę, teatr, błazenadę, radość, wolność, równość, braterstwo…
W tym momencie upadły serafin urwał i począł wiać ostro w dół na swym kosmicznym smoku, zauważywszy, że zza rogu niebiańskich kulis wyfrunęły na scenę zastępy Spec-Niebu i poczęły się zbliżać do niego z przyspieszeniem nieziemskim.
Ale szybciej od niebieskich zastępów podążyły za świeżo upieczonym demonem hordy zdziczałych diabłów, spadających na gwiazdach aniołów i nieujarzmionych ludzi: wszelkiego rodzaju buntowników, wichrzycieli, pogan, liberałów, hipisów, uchodźców politycznych, homoseksualistów, masonów, heretyków, filozofów, wolnomularzy, antykomunistów, hazardzistów, rewolucjonistów, prostytutków, powstańców, wyrzutków i naukowców. A na czele tej menażerii, tuż za samym Asmodeuszem, pędzili z szybkością muzyki odrzutowej jacyś nieuczesani artyści.

(Nawiasem: to nie jest bunt przeciw Niebu, o którym nikt nic wiedzieć nie może, ale przeciwko wszelkim instytucjom przymusu i organom totalitaryzmu).

Pozdrawiam serdecznie!
Wiedźma Oxy. ;-)

[Magda_Tara]

:)))))))))

Oxy,
moje preferencje są constans,
również poetyckie....

ale nie przeszkadza mi być "natchnieniem"
poetek!
:)))
dziękuję i ściskam!
no, może buziak tylko!
:)))))))

[Oxyvia]

Łał, szkoda... :-(

:-)))))))))))))))
Oczywiście to wygłupy, tak jak bycie wiedźmą Oxyvią czy Słodką partnerką de Wstrentnego. ;-D

Natomiast prawdą jest, że podsunęłaś mi pomysł na tekst, który powyżej wkleiłam. Dzięki!

PS. A co to są "preferencje poetyckie"? :-)