-
Ostatnio w Warsztacie
-
hollow man 2 043
milionerzy z cagnes-sur-mer
w rolls-royce'ach przy których
wyglądamy jak ruska mafia
w radio jacques brel śpiewa
nie opuszczaj mniejasnomglisty to czas
słońce rozpylone w powietrzu
widok na pół lazurowego
aż po antibeskarki łamane krewetkom
ojciec chrzestny wciąż
filmem wszechczasów
camus przeplatany
opowieściami z burdeluwiatr przynosi
ziarenka z sahary0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 60 odpowiedzi
- 1 532 wyświetleń
-
- 47 odpowiedzi
- 857 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 645 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 907 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 527 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@aniat. Wiersz napisany tym samym rytmem, co miesiąc, który opisuje. :))) Świetne! -
Przez hollow man · Opublikowano
milionerzy z cagnes-sur-mer w rolls-royce'ach przy których wyglądamy jak ruska mafia w radio jacques brel śpiewa nie opuszczaj mnie jasnomglisty to czas słońce rozpylone w powietrzu widok na pół lazurowego aż po antibes karki łamane krewetkom ojciec chrzestny wciąż filmem wszechczasów camus przeplatany opowieściami z burdelu wiatr przynosi ziarenka z sahary -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@EsKalisia Mądry wiersz o dawaniu sobie prawa do potknięć. To "czyszczenie przestrzeni" dla myśli jest świetne! -
Przez Kuba Maryszczak · Opublikowano
Ach, trudne te me rozterki Dyrygować ciągle muszę Każdą scenę rwać na strzępki – by samemu znów poskładać Nim na sznurze uduszę. Spektakl to Ja - tak prawią znad foyer Cały scenariusz, sam żem napisał A jednak serce me kuje, Iż na tej samej, co Oni scenie – Sam się wiernie znajduję I na cóż tych stron setki zapełniam? Potem aktorów, szkolę do roli Gdy sam nie czuję, iż dzieło spełniam Lub wyprowadzam siebie z niewoli. Mógłbym to samo wino spod sceny skosztować – A i tak nie smakuje tak samo… Ach, trudne te me rozterki Dyrygować ciągle muszę Każdą scenę rwać na strzępki – by samemu znów poskładać Nim na sznurze uduszę. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@obywatel Bardzo ciekawy wiersz. Świetnie przedstawiłeś ten paradoks - z jednej strony poczucie, że „wszystko już pomyślane” i wtórne, a z drugiej strony ta niegasnąca ludzka potrzeba dopisywania własnych, brakujących stron. Metafora książki bez okładki, ale z zakładką pełną „drobnych datków z wczorajszego dnia” jest fantastyczna! Bardzo mi się podoba! :)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się