Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

fizjologia

Boskie Kalosze
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Boskie Kalosze

Boskie Kalosze

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

_____
| ___| izjo kochał Logię miłością bezgrzeszną -
| |_ śpiewał jej piosenki, czasem sklecił sonet.
| _| Ta owszem, słuchała, lecz mówiła: wiesz no
|_| mój Fizjo zielony, że ciało mam słone?
____
|__ / moich oczu ciemnych nie mniszka wygląda
/ / a i kiedy wzdycham, to nie ze wzruszenia -
/ /__ Fizjo mój niewinny, niech cię wreszcie żądza
/____| zmusi jak mężczyznę do - na mnie patrzenia!
___
| _ \ oczuj mnie jak słońce czuje się na brzuchu
| |_) | zanim da się ponieść w dal bałtyckiej fali,
| __/ krew mą usłysz w sobie, tak jak słyszysz w uchu
|_| dźwięk który wydaje saksofon w oddali...
_____
| ___| izjo słuchał Logii, lecz zanim skończyła,
| |_ kolejny poemat składał o niej w głowie.
| _| Aż Logia - z miłości - kiedyś go zdradziła,
|_| poczuł Fizjo Logię raz w trzeciej osobie
___
|_ _| pożądał odtąd, wiersze do szuflady
| | poszły karmić na śmierć wychudzone mole.
| | Zaś Logia szeptała: Fizjo... bez przesady,
|___| to już cię takiego, jakim byłeś, wolę...



.

Baba_Izba

Baba_Izba

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja również się cieszę bo stęskniłem się za Wami :)
No, spróbowałbyś się - nie stęsknić: "dobrego nigdy nie za wiele"!
Ale, ale, czy Ty zupełnie świadomie, nadal - tutaj, a nie: schodami w górę na prawo?
Jeśli nawet po winie - to nie trzeźwiej nam!
Serdeczności
- baba
Boskie Kalosze

Boskie Kalosze

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Za późno! Nawet przed chwilą napisałem o tym:


powrót z Sylwestra -
jeszcze mniej śniegu
niż nie było



A mogłem przecież nie trzeźwieć? Pierwszy poważny błąd w tym roku ;)
Dziękuję i pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...