Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zamieć

H.Lecter
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

usypał Bóg
pełen tydzień
siódmą wielokrotność bieli
ani słowa ziemi pod nią
w cichych zaspach księżyce
słońca mroźny negatyw

białe senne pawie
krużgankami zmierzchu
wolno

wiatr skoczył im do gardła

  • Odpowiedzi 40
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



irytuje mnie dziwaczna „frazeologia”, która nie dość, że nie tworzy nowych znaczeń, to jeszcze na swój sposób poddaje w wątpliwość znaczenie/ sens poszczególnych składników "frazy", vide:
- „siódma wielokrotność bieli”
siódma wielokrotność – siedmiokrotność (?), jedna z siedmiu wielokrotności (?), a czy biel ma przypisaną jakąś wartość jednostkową, (chociażby w tym tekście), która mogłaby przybliżyć po/wagę owego zwielokrotnienia?
- krużganki zmierzchu – ale wokół czego? jaki dziedziniec okalają te arkadowe podcienia?
no i sorry, ale nie umiem sobie wyobrazić wolnego skakania do gardła...

mogę kupić jedynie "słońca mroźny negatyw" i ewentualnie "białe senne pawie"
reszta, w większości to bełkot, może ładnie brzmi ale gorzej znaczy
na tym tekście można się poślizgać, zanurzyć nie bardzo, bo mętna woda i dna nie widać ;)

Moja słynna męska intuicja podpowiedziała mi, co będzie w tym komentarzu... ; )
Dziękuję.
Pozdrawiam z mętnych odmętów...
: )
H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Moja słynna męska intuicja podpowiedziała mi, co będzie w tym komentarzu... ; )
Dziękuję.
Pozdrawiam z mętnych odmętów...
: )
a ja miałam nadzieję dowiedzieć się czegoś na temat "jednostkowości" zwielokrotnionej bieli
a także "tajemniczego" dziedzińca
ale cóż, ponoć nadzieja matką..... jest ;)

czy biel ma przypisaną jakąś wartość jednostkową, (chociażby w tym tekście), która mogłaby przybliżyć po/wagę owego zwielokrotnienia?
Owszem ma : tydzień/ siedem dni - usypać pełen tydzień/ siedem śnieżnych " jednostek "/ dni...
I tak dalej, i tym podobne...
Mógłbym tak tłumaczyć, jak krowie na pastwisku ale mi się nie chce.
To, że mnie nie lubisz - to twój problem. Dla mnie ma o tyle znaczenie, że odbiera ochotę na jakąkolwiek dyskusję.
I tyle.
Franka Zet

Franka Zet

Opublikowano
Opublikowano

Lubię jak pchełka rozbiera wiersz, często fajnie, ale nie tym razem.
Siódma wielokrotność bieli to oczywiście siedem kolejnych uspanych ze śniegu dni, a krużganki zmierzchu otaczają noc. Słowa pięknie toczą się w wierszu, nie widzę powodu, żeby stawiać je pod ścianą, toż to poezja - zawsze się wytłumaczy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bardzo malownicze.
Pozdrawiam jeszcze świątecznie :)
H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



czy biel ma przypisaną jakąś wartość jednostkową, (chociażby w tym tekście), która mogłaby przybliżyć po/wagę owego zwielokrotnienia?
Owszem ma : tydzień/ siedem dni - usypać pełen tydzień/ siedem śnieżnych " jednostek "/ dni...
I tak dalej, i tym podobne...
Mógłbym tak tłumaczyć, jak krowie na pastwisku ale mi się nie chce.
To, że mnie nie lubisz - to twój problem. Dla mnie ma o tyle znaczenie, że odbiera ochotę na jakąkolwiek dyskusję.
I tyle.
no Chłopie, ale uderzyłeś w tony... dramatyczne ;), lubienie/nielubienie kogosiów umiejscawiam w zupełnie innych relacjach niż odbiór wierszy i rozmowy o tekście na forum (wyjąwszy rzucanie we mnie nieczystościami, bo za to faktycznie mogę znielubić)
polemikę rozumiem w kategoriach sportowych - ale raczej szermierka, niż zapasy czy boks ;) - to ćwiczy koncept oraz refleks , a po sparingu "zawodnicy" podają sobie ręce i udają się w zacisze/harmider swoich spraw
wbrew pozorom, tłumaczenie krowie na pastwisku nie jest pozbawione sensu, bo zmusza "tłumacza" do poddania weryfikacji swojego rozumowania (pozytywnie/negatywnie)
a czasem przyłożenie linijki jest "najprostszym" sprawdzianem przebiegu linii ;)

wytłumaczenie owej "siódmej wielokrotności bieli" byłabym skłonna zaakceptować, ale tylko po usunięciu "pełnego tygodnia", a to dlatego, że czyta się tak, jakby przez cały tydzień Bóg sypał tę siódmą wielokrotność, a zdaje się pierwszego usypał jednokrotność, drugiego dwukrotność.... aż do siódmego - pamiętnego ;)
krużganki wg Franki nadal mnie nie przekonują, dziedziniec wewnętrzny to miejsce wewnętrzne;) zaciszne, prędzej podcienia, bo "otwierają się" na zewnątrz

nic nie poradzę, że lubię wiedzieć co w środku ;)


w większości to bełkot
mętna woda i dna nie widać

Jak to się ma do :

nic nie poradzę, że lubię wiedzieć co w środku
polemikę rozumiem w kategoriach sportowych - ale raczej szermierka, niż zapasy czy boks ;)
; )
H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




w większości to bełkot
mętna woda i dna nie widać

Jak to się ma do :

nic nie poradzę, że lubię wiedzieć co w środku
polemikę rozumiem w kategoriach sportowych - ale raczej szermierka, niż zapasy czy boks ;)
; )
bełkot- mowa niewyraźna, niezrozumiała , pozbawiony sensu, niezrozumiały tekst lub zawiła wypowiedź, bulgot ;) (bulgot wykluczam, do „brzmienia” wszak się nie czepiam – napisałam, że ładne ;)
bełkoty mogą być różne, zwyczajne i nadzwyczajne, np. pseudonaukowe, zjawisko ogólnie rzecz biorąc nader ciekawe
mętna woda – czyli pozbawiona przejrzystości (dla mnie również stawiająca opór poznaniu (np.dna) ;)

a ma się do tego tak, że interlokutor po chwili zastanowienia nad zarzutem robi szybki rachunek sumienia ;) tzn tekstu i po ewentualnym upewnieniu się, że zarzut "niemocny", zręcznie odparowuje cios ;), wskazując luki w rozumowaniu zarzutodawcy
albo przedtem jeszcze wykazuje dociekliwość w którym miejscu ów bełkot i mętna woda objawiły się
albo... hmm... dopatrzy się luk u siebie i zaczyna je łatać;)
W skrócie - takto jakoś mi się zdawa

jeden z moich ulubionych profesorów zwykł mawiać: „ piękne.... ale co to jest?” ;)

umiejętność uzasadnienia świadczy o świadomości twórcy, a oddanie wszystkiego intuicji i skwitowanie „tak to widzę/czuję (ponadzmysłowo)”, jest wykrętem, człowiek ma naturalną skłonność do analizy (zapoczątkowaną jabłkiem w raju;), niektórzy ponadto do syntezy (znaczy do wyciągania wniosków z pożarcia owego jabłka)
a medium posługujące się „pismem automatycznym” można spróbować wykorzystać jako fax w „drugą stronę” - i oną podpytać co nieco....
;)

Co to za stwór, ten bełkot - tak się składa, że wiem... ; )
Interlokutor po chwili zastanowienia stwierdza, że zarzutodawca " niedowidzi " i nie ma ochoty udowadniać, że nie jest wielbłądem. Interlokutor jest przede wszystkim poetą i nie on ma " mówić " a jego wiersz. Wartość dzieła, to nie jest prosta relacja - prokurator/ adwokat i ten górą ( dobre/ złe ), kto ma lepsze " gadane ".
Na świadomość twórczą nie narzekam : tak to widzę/ czuję i na dodatek jeszcze wiem...

P.S.
Dyskusja wzbogaca relacje autor/ czytelnik ale " bełkot" jest jej zamknięciem...
Wokół czego są krużganki zmierzchu - tego się nie znajdzie w żadnej encyklopedii. To trzeba sobie wyobrazić...
Owszem, to trudne...
H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


na brak wyobraźni nie narzekam (ale kto wie, może zacznę ;)
autora się nie "czepiam" tylko tekstu, dygresja o polemice kierowana była w "Ogół" a nie w "Szczegół" i bez wykorzystywania zwierząt
a moja konkluzja jest taka:
istnieje taka ewentualność, że "niedowidzę"
- zatem powiedz mi - co powinnam zobaczyć ?
w przeciwnym wypadku nadal będę twierdzić, że jest tam niewiele (i pewnie sam nie wiesz co)
;)

dobranoc

Czytelnik niczego nie " powinien "...Obowiązki - to ma autor. Tyle, że w czasie pisania a nie - publikacji.
Istnieje taka ewentualność, że jestem żałosnym, nadętym grafomanem - jednak ta myśl nie jest dla mnie przykra ani zabójcza, a jedynie ( od pewnego czasu ) zabawna...

P.S.
Tytułowa " zamieć " wyczerpuje moim zdaniem możliwości podpowiedzi ze strony autora. Wszystko ponad, obrażałoby inteligencję moich czytelników... ; )

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...