Dokąd mnie całego

[Witold Marek]

nie mam siły
przekonywać
wszystkich
że nie mam siły

do rajów czy nie ta ścieżka
ścieżka do raju
dobiegnie sobie sama

z nadmiaru przestrzeni
usiądę w złotej glinie
usiądę w szlochu zmierzchu

i nie mam mocy przekonywać
a nie mam woli przekonywać

[Ona_Kot]

proszę,proszę...tylko po co te powtórzenia? moim zdaniem nic nie wnoszą. jeśli mogę,chciałabym (może bezczelnie) zaproponować taką wersję:
nie mam siły
przekonywać
że nie mam siły

do rajów czy nie
ta ścieżka
dobiegnie sama

z nadmiaru przestrzeni
usiądę w złotej glinie
w szlochu zmierzchu

i nie mam mocy
przekonywać
że nie mam woli


nie wiem, czy się Panu spodoba.ten wiersz ma coś w sobie i akurat ten do mnie przemawia.
pzdr.

[Witold Marek]

Tak prawie wyglądał ten wiersz pierwotnie, jak w Twojej wersji... I w porządku, tak też mi się podoba. Tylko że ja akurat lubię także takie formy niby-infantylne z powtórzeniami i refreniami, niby-zaklęcia albo niby-lamenty, jak ten. Choć nie twierdzę, że tworzę je w sposób udany: Ty na przykład wolisz tutaj bardziej czysty, zwięźlejszy przekaz. A ja dziekuję za wszelakie uwagi.

[Ona_Kot]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i tak mi się podoba, szczególnie motyw ze ścieżką.
czy ten wiersz jest bardzo osobisty?
pozdrawiam.

[Witold Marek]

Co nie jest osobiste, jest kłamstwem.

[Ona_Kot]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

hmmm, chodziło mi o to, jak bardzo ;) bo wiadomo, że nie da się pisać o czymś, czego się w ogóle nie zna. próbuję ocenić zaangażowanie po prostu.
pozdrawiam.

[Witold Marek]

Chciałem podsumować efekciarską sentencją, a Pani zepsuła mi lot ;) To tekst nawet bardzo osobisty, intymny i nie do zbiografizowania na forum; ale ja też cenię światy stwarzane - a nie tylko przywoływane - przez poezję. Wierzę, że takie są i miewają niezłą moc nad nami.
[sub]Tekst był edytowany przez Witold Marek dnia 08-07-2004 14:31.[/sub]

[Roman Bezet]

Pytanie podstawowe: jak można napisać coś tak nieporządnie? każdy polonista by się wściekł (ach, te powtórzenia!) i gdzie tu logika? (nie mówiąc o postawie - z grubsza mówiąc: niepedagogicznej!).
;))))

To nie jest wiersz dla grzecznych dziewczynek - w ogóle nie dla dziewczynek (niezależnie od płci). Tu nie ma strony "czynnej" (jak w tytule). Tylko myśl - "element błądzący" :). To trzeba po prostu czuć - rozum odpada!

Te mocne metafory (rzeczownikowe w dopełniaczu) biją po oczach emocjami (również swoją sztucznością: złoto, szloch). Wolałbym zwykłą lepkość, najwyżej błysk błękitu :)

pzdr. bezet

[sub]Tekst był edytowany przez Roman Bezet dnia 28-08-2004 21:43.[/sub]

[Łucja dArmilly]

podoba mi sie.... lubie powtorzenia, nie zawsze wprawdzie ,ale w tym wierszu akurat brzmia bardzo dobrze :] pozdrawiam

[Marek Paprocki]

Nie ma potrzeby przekonywać przekonanego.Pozdrawiam.